Naar boven


Vervolg verhaal over 7 dames en een man die voor hun eigen veiligheid achter een cijferslot wonen . Met in de hoofdrol mevrouw Niterink, de moeder van Tosca . Verschijn iedere donderdag op de achterpagina van de NRC. (tekst Tosca, foto’s anita)

We zijn een knagend schuldgevoel lang niet bij haar geweest. De zomer waait reeds haar gure pollen al over het land.
In de huiskamer zit een grote gele man, met de ontwortelde blik van de nieuwe bewoner , die aan het ” wennen” is zoals ze dat hier noemen, nog vers in de ogen.
Even bekruipt mij een angstig voorgevoel, maar meteen daarop besluit ik, deze grote gele man is geen nieuwe bewoner van huize “de tulp”, maar aan komen dwalen van een andere afdeling, dat doen ze allemaal in het begin, dwalen over de afdelingen. De dames hier zijn immers niet kapot te krijgen.
Mijn moeder zit achter een tafeltje met een glas ranja voor zich en een schoteltje chips.
Mijn moeder aan de ranja!
‘Mam!’ roep ik beschaamd, ‘we gaan zo even weg iets lekkers eten, wil je een ijsje?’
‘Ik heb nu net dit!’ protesteert mijn moeder.
Mevrouw van Haren zingt ‘ladeliedelodeloe’ van blijdschap en kan niet ophouden Annie te handkussen.
De grote gele man wordt door een dame uit zijn stoel getrokken.
‘Zuster!’ roept ze naar mij, ‘hij heeft de verkeerde rollator, deze is veel te klein, weet U waar die van hem is, die grote blauwe!’
‘Die heeft mevrouw Glims mee genomen naar haar kamer, ‘ zegt de Surinaamse zuster, vanachter het opspattend cromavet uit de braadpan .

‘Zuster?,’ vraag ik angstig,’gaat het wel goed hier?’
‘Ja hoor!,’ zegt ze opgeruimd, ze prikt in een slavink en trekt net op tijd haar hoofd weg om de straal vet niet in haar gezicht te krijgen.
‘Ik bedoel,’ ga ik verder, ‘zijn ze er allemaal nog?’
‘O dat,’ zegt ze quasi onverschillig en voegt er op fluistertoon aan toe;’’er zijn er twee weg!’
‘Weg?’
‘Ja, naar boven!’
‘Naar boven?’
Ze wijst met haar druipende vleesvork richting de zuurkooltegels van het systeemplafond, en rolt even onheilspellend met haar bruine ogen heen en weer,’ naar boven, voorgoed!’
Boven, weet ik zitten de mensen, met de geknakte hoofden in hun rolstoelen, zonder tekst.
‘Waren ze hier niet meer te handhaven?,’ vraag ik verward.
‘Nee, ze zijn boven, bij onze lieve heer!’

We lopen buiten achter mijn moeder in haar koninklijke duwstoel.
‘Die mevrouw Kistenmaker!’ mompel ik ontzet.
‘En,’ voegt Annie er verontwaardigt aan toe, ‘mevrouw Piek ook!’
“Kinderspeelplaats, verboden voor honden!” zegt mijn moeder en; ‘schepijs paleis’.
Mijn moeder leest graag hardop bordjes.

mevrouw nietrink

IMG_3936

‘Heerlijk dat ijs!’ zegt mijn moeder.
‘Mam, dat is nog maar de slagroom.’
Naast mijn moeder zit een jongetje in een kinderwagen met een dikke groene bewegende sliert uit zijn neus. Ik voel me misselijk.
‘Die mevrouw Kistenmaker!’ zuchten Annie en ik in koor.
‘Ken ik haar?’
‘Ze zat bij je in de groep!’
‘Hoe oud?’
’93’
“O, die is ook niet in de wieg gesmoord!”
‘Nee mam, de baker had er geen schuld aan.’
‘Ik heb lekker smurfen ijs!’ zegt het jongetje.
‘Je hebt een smurf uit je neus!’ bekt mijn moeder terug.

Klein Keukenhof zal nooit meer hetzelfde zijn, mail ik de dochter van Kistenmaker.
Het is goed zo, schrijft ze terug, ze is op haar manier af en toe best gelukkig geweest bij haar nieuwe familie.
En; ze ligt er prachtig bij, in haar ecokist, met een vogelnestje in haar handen.

This entry was posted in Annie's post, Tosca's columns and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Naar boven

  1. Pietje Pool says:

    Ontroerend weer en wat mooi om te zien hoe ze geniet van haar slagroom met ijs 😉

  2. Makje says:

    de openingszin vind ik prachtig, zo voelt het.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *