koninklijke weg 2

Benthuizen – Putkop, Harmelen 35 kilometer

Deze week hebben we als wandelamateurs (want dat blijven we) flink onze sokken erin gezet en in twee  paasdagen onder barre  gevoelstemperaturen 35 km afgelegd.( gevoels afstand  92,4 km! )
De koninklijke wandelgids vermeld wel dat je als rolstoeler bij de wokchinees in Bodegraven naar het invalidentoilet kan gaan
Maar niet dat er in deze streek geen bussen rijden op zon-en feestdagen.
Vorige week in Benthuizen na een  uitputtende wandeling van 24 km  liepen we dan ook  keihard tegen dit logistiek probleem aan. Hoe kwamen wij bij onze auto 8 km (gevoelsafstand 27 km)  verderop in Zoetermeer Daar stonden we dan, terwijl de schemering begon in te vallen, in de gereformeerde lintbebouwing van Benthuizen. U kent het wel een doorgaande straatweg en keurige huizen erlangs met voortuintjes en gordijnloze ramen die royaal zicht bieden op alle hoeken, En onder alle tafelpoten door helder verlichte huiskamers ( want wij hebben  immers niks te verbergen).Er begon nog verticaal bevroren motregen op ons af te waaien ook.
Denk niet dat wij alleen maar zeuren en klagen en alles maar niks vinden, tot nu toe hebben we enorm genoten van het stille winterlandschap in het Groene Hart, de akkers, de tuinderijen, de weilanden, met schapen en ganzen.          
We staan soms minutenlang stil voor een stokoude opengebarsten vermolmde knotwilg, waar toch nog leven in zit. Of voor de snuit van een lammetje achter het gaas. Alles wat leeft is eigenlijk bijzonder en kan eindeloos biologeren, zo ook de vensters te Benthuizen. We  slenterden ademloos van venster naar venster, onbeschaamd en welhaast ademloos.. elke huiskamer afleggend. Schitterend niet fluisterenden wij tegen elkaar hoe alles hier groeit en bloeit. ‘Ja,’ mompelde Annie hees van op winding, is je opgevallen dat al die mensen twee dingen in de vensterbank hebben staan? ‘Potverdorie,’ riep ik uit, ‘jij ziet ook alles!’ Inderdaad, bij de ene staan twee nostalgische intratuin lantaarns voor het raam te pronken en bij de ander twee bronstige blokker vazen met paaskrultakken erin! ‘Zou het in het morfogenetische veld zitten, de twee dingen dinges.’

‘Wie zal het zeggen,’ sprak Annie, maar ik ga foto’s maken. Onderwijl zeeg ik neer op een muurtje voor een huis, waar geen licht brandde en de bewoners niet thuis waren zodat ik ze met mijn griezelige voorkomen geen angst aan kon  jagen en belde een taxi. Even later kwam Annie met haar staart tussen haar benen aanlopen. De mensen worden bang en kloppen boos tegen het raam boos vanwege mijn gefotografeer, ik wil terstond weg waar blijft die taxie? Er kwam een man in een rolstoel op ons afrijden. ”Kan ik U ergens mee helpen?Nee wij wachten op een taxie” zei Annie al liftbewegingen makend” Ahaa, zei de man achterdochtig, je weet maar nooit want je zou misschien denken dat hier nooit wat gebeurt, maar er zijn onlangs nog twee zakjes drugs in het weiland gevonden. Stelletje bofkonten, grapte ik. ‘Ja,’ ging de rolstoeler verder, ik wil het hier graag veilig houden, zodat we niet bang hoeven te zijn.” Volgens mij bent u al bang!” Voor wie?”
‘Voor mij bijvoorbeeld’ zei ik. “Haa!’ riep hij uit,” ik laat me echt niet bang maken door U.” Maar” merkte ik zo vriendelijk mogelijk op,” wilt U wel even door rijden, met U erbij krijgen we nooit een lift”.” De straat is vrij” gromde hij. De schrik sloeg ons om het hart. Gelukkig stopte toen die taxi met een heldhaftige Noord-Afrikaanse chauffeur erin.

Tosca Niterink en Anita Janssen bewandelen de ‘koninklijke weg’ van paleis Noordeinde naar het Loo en doen daar wekelijks verslag van op de achterpagina van de NRC. Ze komen aan op 30 april , de dag van de kroning.De koninklijke weg verschijnt iedere donderdag op de achterpagina van de NRC , tekst tosca, foto’s anita

This entry was posted in pelgrimstocht, reisrepo's, Tosca's columns and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *