Koninklijke weg 1

De koninklijke weg, een gloednieuwe rolstoel vriendelijke  170 km lange wandelroute  van paleis Noordeinde in Den Haag , via paleis Soestdijk en andere koninklijke mijlpalen naar paleis ‘t Loo. Mijn fotograferende dans-en wandelpartner Anita Janssen (Annie voor intimi) en ik beten ons natuurlijk meteen in dit nog net niet platgetreden pad vast en doen vijf weken verslag van onze koninklijke wandelavonturen. Afgelopen zondag beten wij de koninklijke kop eraf en als God het wil bereiken we precies op 30 April koningskroningsdag paleis ‘t Loo.  Volg ons, luister en huiver…



Zondag 24 Maart, etappe 1,van Den Haag naar Benthuizen, 24,3 km 

We planten onze bolide op een kort busritje afstand van eindpunt Benthuizen bij  station van Zoetermeer (‘Sweet lake city’ volgens Annie) en springen aansluitend zo snel  mogelijk in de Sprinter richting Den Haag .
Zoetermeer is een plek waar je beter niet  langer dan strikt noodzakelijk  moet verblijven . De diep deprimerende bebouwing van Zoetermeer hakt gevaarlijk  gemeen in op mijn geestelijke gesteldheid
In de trein zie ik Leidschendam en Voorburg  aan me voorbij  trekken. Deze Haagse suburbs liegen er ook niet om qua ongezelligheid.
De moed zinkt me in de schoenen. ‘Moeten we hier straks allemaal doorheen wandelen, ‘vraag ik angstig aan Annie. ‘Ga je nu al zeuren,’ zegt ze, ‘bang voor een beetje afzien?!’
Het is gevoelstemperatuur min vijftien in Den Haag. Recordkoude voor de tijd van het jaar in eeuwen en bla bla bla.   Maar ik laat me niet foppen. Ik draag twee jassen over elkaar alsmede een muts en een capuchon.  Ik hoor bijna niks en zie Den Haag  slechts vaag en in brievenbus perspectief , door een klein spleetje  tussen de klep van mijn muts en de touwtjes van mijn  tot over mijn neus dichtgesnoerde capuchon.
Dit is ook de reden dat ik paleis Noordeinde niet in het vizier kreeg en straal voorbij ben gelopen..                
‘Ik riep je nog’, zegt Annie, ‘maar je hoorde me niet.’
‘ Je moet ook knijpen als er iets te zien is.‘              Dan lopen we onverwacht door  de natuur. In de beschutting van prachtige oude bomen gooi ik mijn capuchon omlaag. ‘Dit is het Haagse bos,’ gilt Annie. ‘Ik ben niet doof,’ schreeuw ik terug. We passeren een heuvel  met een kabelbaan waar kinderen vanaf naar beneden roetsjen. ‘Even een foto,’ zegt Annie. Ze is een hele tijd bezig te proberen om een kind precies op het juiste moment naar beneden roetsjend vast te leggen. Ze heeft het niet door, maar ouders bekijken haar argwanend. Stoten elkaar aan . Wat moet ze en wat doet ze, zie je ze zeggen.
Dan kijken ze naar mij, ook zo’n vreemd wijf, dat al veel te lang naar die kinderen gluurt.                        
Ik voel me ineens heel vies en wenk Annie. ‘We gaan!’
‘ Nog heel even,’ zegt ze. ‘Kunt U niet ergens anders foto’s nemen?’ vraagt een angstige ouder.                                                                                                  
 ‘Nou niet van een kabelbaan,’ zegt Annie vrolijk. ‘We hebben liever niet dat U zich hier ophoudt en onze kinderen fotografeert.’  ‘Hoezo? ‘                                                                                                                          
 ‘Nou je hoort tegenwoordig zulke rare dingen.’
We lopen het Haagse bos door en komen aan bij de hekken van huis ten Bosch, Annie is al een hele tijd bezig een moeilijke foto van het paleis te maken .

Ik begin mezelf verdacht te voelen net iets te lang drentelend voor dat hek. Er komt een argwanende man uit een deur en politieagent in uniform. Ze kijken  mijn kant op. Typisch, het paleis ligt maar een paar stappen verwijdert van nieuwbouw groei gribus agglomeratie Voorburg . We bikkelen ons   moedig door de angstaanjagende blokkendoos wereld heen, terwijl de oostenwind met gevoelstemperatuur min 15 ons  onder de capuchon  probeert te blazen. Ik stel me zo voor dat de Everest beklimmers in de death zone’’ hetzelfde voelen.
‘Ja maar, ‘werp Annie op, ‘wij doen het wel allemaal zonder zuurstof.’

(De verhalen verschijnen iedere donderdag op de achterpagina van de NRC , tekst tosca foto, anita)

This entry was posted in pelgrimstocht, Tosca's columns and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *