De Koninklijke weg (6) Finale

Van Kootwijk naar het Loo 15,2 kilometer

Maak af: ‘Wilhelmus van Nasaue heb ik ’n bolle holle toet…’

Maar laten wij niet op de zaken vooruit lopen, want als je zo vlak voor de finale zit en die laatste Koninklijke Wandeldag beleeft, ga je ongemerkt achteruit lopen kijken . Laat ik eerst eens vertellen hoe onze laatste Koninklijke Wandeldag verliep.

Je zou tussen al die zorgvuldig opgebouwde Koninklijke opwinding het belangrijkste vergeten; ‘de lente is begonnen!’.

„Annie”, riep ik vanmorgen op verslagen toon (ook wel een beetje met een ouderlijke kwinkslag, zo van ‘die deugniet is ons weer te slim af geweest’), „er zitten bladertjes aan de bomen en kijk: paardenbloemen langs de sloot, en zie: de brandnetel heeft zich zelfs al weer een weg omhoog gevreten door de koude wintergrond.” Elk jaar opnieuw denk ik: ‘nu wil ik het zien gebeuren’ Maar, helaas…moeder natuur is mij altijd te slim af. Want hoe ze het flikt, flikt ze het: ‘poeff’, met een geruisloze klap, en middenin de nacht barst de lente uit.

’s Middags merk ik dat wij niet de enigen zijn die de lente in het vizier hebben. Ik weet niet of het overal zo is in ons koninkrijk, maar vandaag ontplooit de burger en onderdaan op de Koninklijke Weg ter hoogte van Kootwijk allerlei lente-activiteiten. Er wordt volop gefietst, – in penopauzepeloton met de dampende gehaktschotels in gekleurde stretch broeken schurend over keiharde zeemleren snelkookzadels.

En middelbare dames natuurlijk, in door weekblad Margriet georganiseerd groeps verband, met hulpmotoren op hun fietsen en oranje opblaaskroontjes en mét Natasja Froger aan de finish.

Leuk om te weten: Annie zei: „Ga even met Natas op de foto.” Geheel tegen mijn zin liep ik op haar af en zei enkel „Hoi”. Ze keek niet eens naar me, maar sloeg geheel ‘Pavlov’ haar arm om me heen (wat is die vrouw groot!) en lachte haar Hart van Nederland-lach in de camera. Ik heb de rest van de dag Pavlovgewijs lopen nakwijlen.


Natas en Tos overbelicht door de lente zon

Wat we verder nog tegen kwamen qua eigentijds vrijetijdsvertier: een rally met oldtimers (toet! toet!) en van die verwende meisjes op spastische dressuurpaarden met het schuim op hun bek. Wat je dees daags ook in de natuur kan aantreffen met het schuim op de bek zijn de tandartsassistentes uit het Gooi, in georganiseerd groepsverband (lekker gek ) op de solex.

En toen….Toen waren we ineens bij Paleis Het Loo. Als Annie er geen foto van had gemaakt had ik het zelf nooit geloofd. Mensen…het is volbracht! De Koninklijke Weg.

PS: ik wens u een prettige troonswisseling


De koninklijke weg verschijnt in de NRC dit is de laattse aflevering. Tekst tosca foto’s anita

This entry was posted in pelgrimstocht, reisrepo's, Tosca's columns and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *