Oost (7)

Janssen en Niterink struinen door Amsterdam Oost, hun bevinding staan iedere woensdag op de Achterpagina van de NRC. Ivm Marten Toonder 100 jaar waren alle illustraties in de krant getekend. Jean-Marc van Tol (Fokke & Sukke) heeft de illustratie gemaakt.

Annie had 30 April pech, ze bereikte een confronterende mijlpaal leeftijd eindigend op een 0, zodat ze toch op het laatste moment besloot een feestbrunch te geven.
AH was gewoon open, volgens Annie, dus ik moest op de valreep, in alle
kninnendagvroegte verjaardagsfeestdrank halen.
‘Gewoon open? Weet je het zeker?’
‘Ja, er hing zo’n spandoek boven de blauwe schuifdeur!; “30 april gewoon open.”
‘Bij de groot grutter is niks gewoon,’ zei ik argwanend.

‘Vraag je wel van die minidingetjes?’ vroeg Annie, die krijg je bij elke 15 euro cadeau voor in de cartonnen kinderkraam.
‘Waarom?’
‘Iedereen doet het, daarom!’
En ze drukte me zes gebruikte AH tasjes in de hand.
‘Heb je een lijst gemaakt?’
‘Nee ik vergeet niks,’

Ik repeteerde onder weg op alfabet.
‘A ..airmiles, B… Bier…eh… Bonuskaart….,’ mompelde ik terwijl ik met zes klapperende lege plastic tassen over de kriekende markt liep.

Er zigzagden al hordes provinciale wildplassers rond (uit de extra treinstellen) en Marokkaanse vrouwen met oranje D.E hoedjes (die werden op strategische plekken uitgedeeld) op hun hoofddoek.

‘We zijn gewoon open, jubelde het spandoek boven de automatische guillotine deuren.
Binnen begon ik meteen alfabetisch bier en prosecco in mijn kar te vegen.

‘Kunt U niet lezen?’ vroeg de bedrijfsleider (ik herkende hem van tv, vanwege dat onregelmatige gebit en die leve de man van de SRV-uitstraling).
Hij wees met zijn dikke statiegeld vingers op een A4-tje, dat aan een schap hing, onopvallend te wezen.
“Uit veiligheidsoverwegingen”, las ik “en in goed overleg,met de gemeente Amsterdam, verkopen wij op 30 April, niet meer dan 1 alcoholische consumptie per klant”.
‘Dus 1 blikje bier per keer, een six pack,’ verklaarde hij stroperig, ‘geld voor 6 consumpties!’
‘Regels zijn regels, helaas mevrouw’ en las hij verder, ‘de politie zal hier streng op toezien!’
‘Maar,’ zei hij optimistisch, ‘een klant kan zo vaak terugkomen als die maar wil.’
‘Dus als ik een blikje bier heb afgerekend kan ik weer opnieuw naar binnen om nog een blikje te halen?’
‘Juist!’

De rij werd steeds langer, tot buiten aan toe! Gelukkig dat het goed weer was!, toen ik aan het eind van de dag voor de dertigste keer bij de kassa aankwam, liet ik al mijn bonnen zien en vroeg om een minidingetje.
Maar daar begonnen ze niet aan, kan iedereen wel bonnen van de straat rapen en zeggen ik wil een mini dingetje!
Maar Annie is jarig, probeerde ik nog…

This entry was posted in Tosca's columns and tagged , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *