column NRC Oost (6) ‘Die viezeriken! Ze motte ze allemaal opsluiten!’

Niterink en Janssen struinen door Amsterdam Oost, iedere woensdag hun bevindingen op de Achterpagina van de NRC.

Annie is weer eens niet te houden. Ze zwaait met een folder, het is vandaag zondag “DAPPERDAG” !’
Annie is dol op evenementen. Als er ergens in de stad iets te doen is, met een podium en mensen kluwen in de open lucht is zij van de partij. Als ze zich maar door mensenmassa’s heen kan wringen met plastic bierglazen is evenementen-Annie in haar element! Als ze maar in de motregen naast een overstuurde speaker in de rij kan staan voor consumptiebonnen kan haar dag niet meer stuk! Zet haar achter een dranghek of op een mobiel toilet en ze bloeit helemaal op!
Ik haat het!
Ik haat popconcerten, homo manifestaties met 1 euro statiegeld op plastic bierglazen.
Maar op een of andere manier weet ze het altijd zo te draaien dat ik tegen mijn zin mee moet.
Annie duwt de folder onder mijn neus.
De Dapperbuurt bruist van de initiatieven.
Daar was ik al bang voor, optredens, percussie, Ierse folk, street dance wereldmuziek, actieve bewoners, kunstenaars en andere professionals, lees ik, nodigen U uit om van hun werk kennis te nemen.
‘Activiteiten voor kinderen,’ vervolg ik huilend, ‘laat me raden, ze kunnen zich laten schminken tot lieveheersbeestje?’
‘Nou ga je mee?’
‘Geen denken aan!’
‘Het is Dapperdag!’
‘Je zei net ook al zoiets.’
‘Op het Dapperplein.’
‘Nou en?’
‘Nou en?!
‘We zijn Oost op de kaart aan het zetten,weet je nog! We hebben nog niks met culturele evenementen gedaan.’
‘Het hele leven is een cultureel evenement.’
‘Je weet best wat ik bedoel’.
‘Een gesubsidieerd buitenpodium met dranghekken en verplaatsbare chemische schijtcabines,’ mopper ik, terwijl ik achter Annie aan sukkel.

Niets zo onvoorspelbaar als het leven zelf.
Het Dapperplein is nog nooit zo uitgestorven geweest,
zelfs multiculturele hangjeugd heeft een veilig heenkomen gezocht.
Anderhalve rolstoel en een paardenkop zeggen ze wel eens, plus een podium in dit geval.

‘Het valt tegen,’ roept Annie hevig teleurgesteld.
‘Ik vind het juist meevallen,’ zeg ik opgelucht, ‘eindelijk een evenement zonder mensenmeute, moeten ze vaker doen!’
Annie heeft het moeilijk om niet door te flippen van teleurstelling en om niet stampvoetend als een klein kind te gaan staan jengelen, ze is er dichtbij, dat zie ik aan alles, maar ze vecht!
Jawel ik weet dat ze zich niet zal laten kennen.
Maar ze moet haar teleurstelling toch uitleven,
ik ken haar langer dan vandaag.
Na zo een deceptie wil een doorgewinterde verslaggeefster als Annie nog wel eens instinctief in een stukje beroepsdeformatie schieten.
Dus ze rolt de dapperdagfolder tot een kokertje en duwt hem onder de neus van een dame in een rolstoel .
‘Mag ik U wat vragen?’
‘Vallen jullie me nu ook al lastig als de markt niet eens open is!’ roept ze boos.
‘As er maar eentje een scheet laat in dit land, en ze willen geen commentaar geven, en niemand heeft het gedaan, struikelen ze allemaal over elkaar heen naar de Dappermarkt om te vragen wat ik ervan vind!’
Annie laat zich niet van de wijs brengen.
‘Wat vind u ervan?’
‘Waarvan?’
‘Wat het stadsdeel hier laat zien?’
‘Aan wie?’
‘Aan U en kinderen uit de buurt.’
‘Die viezeriken! Ze motte ze allemaal opsluiten! As hun niet van onze kinderen kenne afblijven en der gore stadsdeel niet in der lui broek kenne houwen.’

‘We hebben te vroeg gepiekt,’ verklaart een actieve professional van de organisatie.
‘Geeft niet,’ zeg ik, ‘apropos is er ook een toiletwagen en kunnen we ergens consumptiebonnen halen?’
‘Dat wel!’
‘Gelukkig!’
‘En een beetje gekke vraag, kan mijn vriendin hier ergens in de rij staan?’
‘Daar,’ wijst ie, ‘bij de pinautomaat.’

This entry was posted in Tosca's columns and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *