Camino Portugees NRC 3

O! O! lieve mensen, onze wandeltocht heeft deze week toch wel een heel bizarre wending gekregen. Ongemerkt zijn we een Kafkasiaanse nachtmerrie binnengegleden! Dat ging als volgt; In de prachtige historische stad Coimbra, begon die bult (U weet wel die ingegroeide haar volgens de doktoren in Santarem) op Annie haar hoofd weer op te spelen. Dat ontstoken ei zwol op naar sinaasappel afmetingen. Dus we brachten andermaal een bezoek aan de Urgentia, ditmaal in Coimbra. Ik ga u niet lastig vallen door uit te wijden over hoe wij de hele dag met een groep mensen op brancards en in rolstoelen, allemaal met een infuus, het hele ziekenhuis zijn doorgerold. (In Coimbra krijgt iedereen standaard een zak levenswater in zijn aderen gedruppeld, behalve Annie want zij wilde niet, ze had iets van: ik heb een struisvogelei en dat is al erg genoeg.)

Ik ga U ook niet vertellen hoe wij met al die spoedgevallen in een lift werden gepropt die bleef steken en dat er toen een vrouw flauw viel. Ik kon haar helaas net niet opvangen en zie dan maar eens een ambulance tussen de zesde en de zevende verdieping te krijgen.

“We kunnen de bult wel opensnijden” sprak de chirurgijn, ”maar dan moet U wel komende drie dagen terugkomen om het verband te laten verwisselen. U begrijpt, we zijn hard weggerend. De verbrande bossen weer in. En U weet een bosbrandje maakt de grond vruchtbaar voor alles wat groeit ook op het hoofd van Annie.

Bij Anadia (een dorp zonder inwoners maar wel met drie voetbal stadions en boxen die keiharde kerstmuziek de lege straten

inbliezen) werd de situatie onhoudbaar en kozen we toch voor preventieve amputatie van het stuk nageboorte op Annie’s hoofd. Het mes erin en knijpen maar! De bedoeling was dat ik het zou filmen met mijn telefoon want dit kon niet anders dan een internationale YouTube hit worden, we zouden er nog een commercial aan kunnen hangen ook!

Maar Annie blies roet in het eten, ze begon zo hard te gillen op de behandeltafel en nog erger, het stukwerk met haar wandelschoenen van de muur af te trappen, dat de dokter mij gebood haar benen stevig vast te houden. Later moest de werkster die de gang aan het zwabberen was ook nog helpen.

Enfin, we zitten vast want Annie heeft komende dagen medische zorg nodig. ‘’Hoe moet het nu met de bosbranden,’’ snikte ze vanonder haar verband (ze lijkt wel een Taliban strijder) Maar Annie zou Annie niet zijn om meteen met een antwoord op haar eigen vraag te komen. Annie sticht gewoon zelf een bosbrandje in de wandelherberg.

Dat ging als volgt; De verwarming deed het niet, maar er was wel een open haard gevuld met dennenappels in de keuken. ‘’Dat zal lekker branden,’’ riep ze terwijl ze de handleiding van de magnetron in stukken scheurde bij wijze van aanmaakhout.

Het fikte als een tierelier, maar U begrijpt die open haard was nep.

Ach ja, een ramp kom nooit alleen.

route

Rabacal – Coimbra – Mealheada – Anadia-

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *