Camino Portugees NRC 2

We zijn verschrikkelijk verdwaald deze week. Dat komt, er loopt een religieuze fanaat over de wandelpaden we zijn hem tegen gekomen. Als hij langsloopt waaien er bidprentjes van de heilige maagd Maria uit zijn zakken en kleurenfoto’s van de paus. (U weet wel van Gods plaatsvervanger op aarde zelf! ) Deze man heeft besloten dat alle wandelpaden in Portugal naar Fatima moeten leiden, het bedevaartsoord waar Maria van onbevlekte ontvangenis ooit aan een paar schoolkinderen is verschenen. Daarom heeft hij, die Fatima fundamentalist eigenhandig alle bewegwijzering op hysterische wijze veranderd, zodat niemand er meer een hout van snapt en ongevraagd honderden kilometers omloopt alvorens in toeristenfuik Fatima te belanden.

Een lichtgevende hel van souvenier winkels. Ik bedoel maar, blijf op het juiste pad! Want het begon ook nog te regenen en ik voelde mij in mijn scharlakenrode poncho, net de hoer van Babylon.

Met de bus zijn we teruggegaan naar de verbrande bossen. Ach ik klets, het valt bij Tomar nog erg mee, die kurkeiken hebben hier en daar gefikt en natuurlijk ook die gortdroge eucalyptusbomen. En dan staat er zo nu en dan een gesmolten windmolen in het landschap.

De natuur is hier prachtig. We lopen meestal over zandpaden door de bossen, berg op en berg af enplukken mandarijnen uit de bomen. Het is nu de tijd!

De olijven worden uit de bomen geschud en geperst.

Wat ook fijn is is die stappenteller van Annie daar kun je alles op aflezen. Zo hebben we vandaag 19 kilometer gelopen en 42 verdiepingen! Nu jij weer!

Verder heb ik nog een tip voor mensen die aan ‘Ik Vertrek” mee willen doen. Ga toch naar Portugal, het Groningen van Spanje.

Hier kun je voor een habbekrats een half leeggelopen dorp opkopen en je een slag in de rondte bed and breakfasten! En begrijp mij niet verkeerd, Portugezen zijn geen stugge Groningers, Portugezen zijn net als het landschap zachtaardig lief en goedlachs.

Dus U kunt er nog een potje breken.

En dan nu het weer; behalve dat poncho moment bij Fatima hebben we elke dag een strakblauwe hemel en zon. In de nacht koelt het sterk af en in de ochtend licht er een waas van ijs over de velden. Pas als de zon gaat schijnen stijgen wolken van witte damp uit de aarde op en kun je je heel snel niet meer voorstellen dat er ooit iets van vrieskou in het struweel heeft gehangen. Ik heb wel medelijden met al die kettinghonden, die de nacht eenzaam in een verroeste lekkende olieton moeten doorbrengen. En dan zijn de schor geblafte dagen ook nog eens helemaal geen pretje.

Route: Santarém – Azóia de Baixo – Fatima – Tomar – Alvalázere – Ansiao – Rabacal

hartelijke wandelgroep
tosca & Anita

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *