PATAGONIË…. Chili & Argentinië

In januari 2016 hebben we ditmaal in het wonderschone Patagonië in Chili en Argentië gewandeld en gereisd. Ook deze keer waren onze avonturen weer te volgen op de Achterpagina van NRC.

Patagonië, In het spoor van de Andes (10 )

En dan, zelfs aan de andere kant van de wereld, begin je de stal weer te ruiken. Eerst zijn het nog maar flauwe flarden die je neus in waaien en je vaag herinneren aan iets bekends maar allengs wordt het sterker. Er doemen concrete beelden op, de geur van je eigen stad waar je de weg weet en waar je de mensen gewoon kan verstaan,! Je eigen bed, je eigen wc! De geur is nu zo sterk, het werkt als een magneet. We gaan naar huis! Maar we moeten eerst nog een paar dagen naar Buenos Aires o.a om daar de schoenen te kopen die ik twee maanden geleden zag. Zou ik ze nog herkennen en zij mij? We vliegen met de KLM naar de stad van de tango, om al vast te wennen aan Nederlanders.
Dat valt niet mee, we hebben er de hele reis maar twee of drie gezien vanuit de verte, dan maken we altijd een geheim handgebaar wat betekent.
‘Hollanders hou je bek!‘ En dan bijt je nog net op tijd je tong eraf.
Je raakt er zo langzamerhand aan gewend dat niemand je kan verstaan en dat je de hele dag luidkeels commentaar op je omgeving kan geven.

6c1f7ad5-3958-42c6-8848-8afef956a43b

Een vliegtuig vol Nederlanders is weer het andere uiterste, wat zijn we toch luidruchtig en stompzinnig. Sorry, ikzelf net zo goed! Het is een prachtige heldere dag en we vliegen over de Andes, wat een buitenkans, maar een oordop tienermeisje, dat autistisch naar de smartphone in haar schoot zit te staren trekt met een verveeld gebaar het luikje voor het raampje dicht.
‘Zo trekken hordes jongeren de wereld over, ik ben toch echt benieuwd wat ze ervan na kunnen vertellen,’ zeg ik chagrijnig.
‘Er is niks voor nodig om jou chagrijnig te maken,’ zegt immer fluitende Annie.
Er hurkt een homoseksuele jongeman naast mij neder in het gangpad in KLM bedrijfskleding.
‘Ik wil even zeggen,’ fluistert hij, ‘dat we enorm blij zijn om U aan boord te hebben.’
‘Waarom in Godsnaam?’ vraagt Annie even later.
Ik haal mijn schouders op. Voordat we landen spuit het cabine personeel zes flessen muggenverdelger leeg, dat moet van de Argentijnse autoriteiten.
Waarom nu pas?
Ik heb er alweer een nieuwe rij muggenbeten bij.
We zijn in Buenos Aires, ik was het bijna vergeten maar in Argentinië hebben ze nergens een slot op de wc.
Dat moet Maxima dus ook zo doen als ze hier op restaurant gaat. Voorovergebukt staan plassen met een hand haar rok omhooghouden en de andere krampachtig om de deurknop geklemd.
Gelukkig is er de tango in Buenos Aires helemaal speciaal voor de toeristen. Al met al zijn we dit keer niet aan onze wandel uren gekomen dat vind ik wel jammer . ‘Troost je,’ zegt Annie, ‘volgend jaar lopen we van Amsterdam naar Rome.’

Patagonië, in het spoor van de Andes (9)

Valparaìso is geen stad, het is een filmdecor, lijkt wel. Het is bijna te “pito” tussen de gekleurde huisjes tegen de steile rotsen.
Alles klopt, in de nauwe straatjes waar graffiti tot streetart is verheven. Alsof een homoseksuele setdresser nog net even het bord waarop met krijtletters geschreven staat, “BEER AS COLD AS THE HEARTH OF YOUR EX GIRLFRIEND”,op de juiste plek heeft neergezet, tussen twee figurerende dronkenlappen voor de piepkleine iniminimercado. En beneden in de diepte de prachtige pleinen en de kleine bedrijvige haven, met de speelgoedhijskranen en de oceaanstomers, met op de schroef een paar luie zeerobben.
Wat een stad, ik zei het al, alles klopt hier, zelfs het net aangekomen Nederlandse stel, te herkennen aan de eigenwijze wipneuzen, met de kritische blik van ’is dit het nou helemaal?”
Komt het omdat ik jarig ben of is het hier echt zo fantastisch, ik ben verliefd op deze stad.
Om dat te vieren gaan we lunchen in cafe Ingless,ook al weer zo’n parel van nostalgische vormgeving. Na de opening in 1889, is er niets meer aan gedaan.
Zelfs het personeel spookt nog in dezelfde pinguïn outfit rond.
Een vrouw in het zwart wit met een gigantisch houten kapsel, (dat van Beatrix kan er drie keer uit) en een nog kolossalere bril dendert op ons af.
”Wat we voor apperativo willen, wodka of pisco sour”.
We waren eigenlijk niet van plan om om één uur s’middags al aan de wodka te gaan, maar tegen zo’n kaphoofd durf je geen nee te zeggen.
Tijd om goed dronken te worden hebben we niet, want we moeten vis eten van het haarspraymonster. Ze legt ons de menukaart uit met handen en voeten waarbij de lichtfonkeling in de enorme brillenglazen voor de special effects zorgen.

patagonie 9

Ze pantomimed op indrukwekkende wijze een zeepaling,(met die grote bril).
Annie en ik krijgen er tranen van in onze ogen, we willen klappen,maar zij bijt ons ongeduldig toe dat we moeten bestellen, ze heeft geen uren de tijd.
Gelukkig hebben we een herhalingsafspraak met onze psychiater. (je weet wel onze nieuwe macramé vriendin Paulina) Ze staat ons in een buitenwijk van Santiago op te wachten, met de jeep van haar vader. We gaan het weekend doorbrengen op het landgoed van haar ouders. Santiago ligt in een dal dat aan de ene kant gevormd wordt door de uitlopers van de Andes en aan de andere kant door de Cordillera de la Costa. ‘Hoe verder je in de heuvels komt, hoe rijker en hoe witter de mensen,’ legt Paulina ons uit.
‘Mijn ouders vinden het maar niks dat ik in de volksbuurt woon waar ik woon,’ gaat ze verder.
We rijden naar de plaats Til Til wat droog droog betekent. Het personeel heeft de hottub al voor ons vol laten lopen.
‘Wat is een hottub ?’ vraagt Annie’s moeder,ik zag wel die foto van die jacuzzi. Maakt niet uit, je kunt van allebei een blaasontsteking krijgen.

onderschrift foto:
wie heeft een museum nodig als je muren hebt …

Patagonië (8) NRC

Restaurant met kappertjes

We hobbelen een eindeloze ellendige rot nacht lang met de semi half (zit) slaap waak bus naar Santiago. Het is bloedheet want de airco doet het niet en het raam kan ook niet open. Vorige keer deed de airco het juist wel en hebben we de hele nacht zitten klappertanden. Ons foppen ze niet dachten we voordat we overdreven goed ingepakt de bus instapten. Vandaar dat we nu met dikke jassen aan en verstrikt in onze slaapzakken, klem zitten in onze te nauwe stoelen. Onze kelen zijn gortdroog want een fles water hadden we vorige keer ook voor niks meegesjouwd. Dorst!
‘Het is allemaal jou schuld!’ roep ik tegen Annie, ‘jij vond het niet nodig water mee te nemen.’
Ze zegt niks, ze slaapt, ligt met haar mond open tegen de leuning op te kwijlen.
Er hobbelt een plastic fles met een bodempje sinas erin over het gangpad.
‘Sinas,’ roep ik! ‘Steek je been es uit Annie.’
‘Nee,’ gorgelt ze met plakkerige mond, ‘heb ik al aan geroken, t’is zeik, de wc is kapot.’

Ze kwijlt weer verder. Wat een nachtmerrie deze super de luxe bustocht naar Santiago de Chile in slechts 18 uur! Het ergste van alles is dat de semi zit slaapstoelen net niet ver genoeg naar achter kunnen om degene die met zijn knieën tegen mijn rugleuning zit te schoppen dood te drukken)
‘Walgelijk ben je,’ sist Annie, ‘en doodeng want je meent het nog ook!’
Nu wordt ik nog bang voor mezelf!

foto: anitajanssen

foto: anitajanssen

Gelukkig hebben we in Santiago een afspraak met onze psychiater.
Weet je nog, we hebben een paar weken terug ene Paulina ontmoet. Macramé wonderkind. ‘Ik begon er helemaal uit mezelf mee toen ik vier was, zonder dwang van een henna-haar-moeder met hangplanten voor de ramen,’ vertelt ze trots. In haar vrije uurtjes is ze psychiater.
Gelukkig mogen we bij haar logeren en kan ik met eigen ogen zien dat ze s’morgens vroeg al begint met armbandjes knopen, totdat ze uitgeput in bed valt.

Tussendoor werkt ze aan de universiteit en leert jonge dokters hoe ze in witte jas langs de bedden moeten lopen. Paulina woont in de wijk Yungay, een soort Jordaan. Een hippe achterbuurt. Haar overburen zijn nog authentiek en wonen met zijn tienen en twee honden op 50m2 en de kapper is ook heel authentiek. Het is geen jonge modebarbier, maar een oude vent met twee gehoor apparaten tussen authentieke wasbakken.

Helaas heeft het hipheid virus ook bij hem in de zaak genadeloos toegeslagen, je moet glimlachend door zijn stulpje heenlopen alvorens een sterrenrestaurant te betreden.
Paulina ziet dat het me een beetje depressief maakt. Thuisgekomen krijg ik meteen een spoedcursus macrameën.

Patagonië (7) NRC

Het is intussen september geworden in Chili, de bramen hangen gaar aan de bomen en roepen; ‘pluk mij! pluk mij!’.
De avocado’s en de granaatappelen vallen overrijp in je schoot, en o wat smaken de vruchten nog heerlijk (eerlijk zoals God het bedoeld heeft!) in deze onbedorven vergeten uithoek van de wereld!
Niemand heeft nog tijd gehad om de tomaten genetisch waterig en smakeloos te manipuleren.

En weet je wat ook? Er mogen hier nog homoseksuelen op tv!
Er veranderd zoveel als je een poos op reis bent. Ik las dat het bij jullie in de buurt, de kant op van in Indonesië en China intussen verboden is om ochtendshows of avond prietpraatprogramma’s op te leuken door even en blik grappige tv nichten open te trekken. Hier mag het nog! En dat is toch een groot goed! Ze dansen met geëpileerde wenkbrauwen en geblondeerde kaalinplant vrij over de Chileense platbuizen, tussen de voetbalwedstrijden door.

De kinderen zijn weer naar school, overal bots je tegen de pubers in prachtig schooluniformen op. Annie en ik durven er nauwelijks naar te kijken, zo jaloersmakend goed zien die meiden eruit, in schril contrast met ons eigen versleten spiegelbeeld in de Chileense etalageruiten.
We zitten daarom een beetje in een Duitse dip. Zo noordwaarts langs de Andes om hoogtrekkend, langs al die Duitse badplaatsen in het naseizoen, met een beetje motregen.

foto anitajanssen

Het stikt hier van de prachtige meren, maar die hebben toch zon nodig en Chileense kampeerfamilies op waterfietsen. Nu vallen alle dronkenlappen zo op, die zijn blijven liggen op straat. Dat joeg ons studenten steden in als Valdivia en Osorno. Op zoek naar een beetje vertier en cultuur. Maar dat pakte niet zo goed uit. We hadden het verkeerde hospedaje uitgezocht. De grote foto van de paus in de ontbijtzaal had ons al moeten waarschuwen.Toen wij des avonds naar buiten wilde om een potje bier te pakken, versperde de hospita ons de weg.

foto: anitajanssen

Ze ging in haar gebloemde schort met de armen wijd en haar borsten klem in de deurpost, voor ons staan . We mochten er niet uit! Niks gedaan zo laat nog op straat voor fatsoenlijke dames. Hoe we ook duwden, ze liet ons er niet langs, morgen weer een dag. Nu ja!Ze zijn streng hoor in Chili! Van de week is er een Duitse toerist het land uitgezet omdat hij met viltstift een beetje graffiti deed op een bushokje! De volgende dag had die levensgevaarlijke matrone van ons pension wel een culturele tip voor ons, er is tot nog toe weinig cultuur voor ons in de steden hier, of dat te maken heeft met al die aardbevingen, dat alles steeds in stort of dat die gebloemde schorten gewoon niet zoveel smaak hebben, we kunnen er niet echt de vinger op leggen, enfin we moesten van haar naar een cultureel park in een uithoek van de stad met prehistorische bezienswaardigheden en iets met holbewoners. De taxi chauffeur die ons er naar toe bracht lachte ons vierkant uit, want humor hebben ze wel die Chilenen. We werden afgezet in een kaal deprimerend parkje, met een reusachtig foeilelijk beeld van een mammoet, waar kinderen vanaf kunnen glijden en zo’n plaatwerk met holbewoners erop waar je je hoofd door kan steken voor een foto.
Begrijp je wat ik bedoel? Muy Bonito! huiverden we tegen onze hospita, toen we met de haren rechtop in onze nek langs haar enorme gebloemde voorgevel (nog net voor het donker) Osorno uitvluchten.

foto: anitajanssen

Duikboot vluchtelingen

Patagonië (6) NRC

Chili is 4275 kilometer lang (met het Antarctische deel mee, 8000 ) Dat is lang! Dat is heel erg lang! Dat is veels te lang! Het reizen gaat moeizaam, via de Carraterra Austral (mooiste weg ter wereld zeggen ze)
Dit is een grotendeels onverharde slingerweg door een woest landschap met hoge steile rotswanden, sneeuwpuntbergen, rokende vulkanen en ongerepte wildernis met enorme planten, waar zo een dinosaurus uit te voorschijn kan komen stampen.

En er is veel water, en daar moet je met allerlei boten steeds overheen. Als je zoals wij van de week de hele dag hebt zitten hobbelen in een vrachtwagen mag je blij zijn dat je 60 kilometer hebt afgelegd. We zijn in al die weken nog maar een paar honderd kilometer omlaag gekropen, een piepklein streepje op de kaart.
En dan kan je alleen maar dezelfde weg terug ook. Bovendien speelt het weer niet mee, koud en regen dus we hebben besloten om te keren en met de boot omhoog te gaan. Langs eindeloze kweekvijver velden met antibiotica zalm naar Araucanía. We zitten in Villarrica en kijken hier naar de actiefste vulkaan van Chili. Hij is vorig jaar voor het laatst uitgebarsten.
Chilenen zelf zijn niet zo actief, ze zijn heel erg (het woord zegt het al) chill in Chili.

Voor elf uur s’morgens is er geen winkel open en zijn alle huizen nog potdicht.
Om twaalf uur gaan de restaurants open tot vier uur en dan is het genoeg geweest.
Basta! Dus wij eten ook tussen de middag warm, een goede gewoonte maar je moet wel geduld hebben. Alles duurt lang. Als je bv een kop koffie wil, wat steevast Nescafe is want lekker makkelijk, moet je eerst minstens een kwartier wachten tot er iemand naar je tafeltje komt. Nou en, zeg je misschien, die mensen hebben het vast druk. Dat is eigenlijk ook zo, want er is in elke tent, hoe klein ook minsten 20 man personeel. Eén moeke in de keuken, vijf man achter de bar, twee bij de kassa en de rest loopt in het meestal piepkleine tentje door elkaar heen te zoeken naar de klanten die daar ergens tussen moeten zitten.

Als je een bestelling gedaan hebt, krijg je na een kwartier een suikerpot voor je neus, terwijl je gezegd hebt, cafe solo sin azúcar
. (koffie zwart, zonder suiker)
Na nog een kwartier komt iemand anders een fles Stevia brengen, (deze zoetstof komt hier vandaan en is een nationale volkshit).
Dan zeg je maar niks meer en gaat door met servetjes stuk scheuren tot na weer een kwartier de pot Nescafe voor je neus wordt gezet. Na anderhalf uur komt moeke zelf uit de keuken met de dampende warmwaterkoker en ze plukt in de loop nog een schortzak vol nieuwe servetjes voor je van de bar. Enfin je kent het wel.

Schermafbeelding 2016-03-24 om 11.25.35

‘Jullie zitten er keurig netjes bij,’ zegt mijn schoonmoeder goedkeurend als Annie met haar zit te Facetimen in de Konditorei met Wifi waar alle Duitse importsnobs aan de Sachertorte zitten. Jawohl, we zitten in Villarrica am see, een Duitse oase met blinkende pronkchalets in Chileens Berneroberland met Wienerschitzels en berlinerbollen an dem Thunersee. Enfin, je kent het wel.
“En wat een nette mensen allemaal,’ klink mijn schoonmoeder opgelucht.
‘Dit zijn allemaal duikbootvluchtelingen uit de Tweede Wereldoorlog!’ roep ik in de FaceTime camera.
‘Ze overdrijft,’ lispelt Annie, ‘er zijn ook heel veel nette Duitsers al in de 19e eeuw hier naartoe gekomen.’
‘Ook met de duikboot?’ vraagt Annie’s moeder, ‘ik hoor duikbootgeluiden.’
‘Nee dat is de espressomachine.’
‘Wat zeg je?’
‘Waterscooters.’

Patagonië (5)

Bij ons hebben ze het nog niet, maar ik hoop wel dat het snel komt..Ik doel hier op twee dingen;
A: Niet één flatscreen in je horeca etablissement maar minstens zes en B; die ochtendshows erop, met niet één overspannen presentatie blondine, maar een heel ADHD elftal tegelijk. Gelukkig staat het geluid niet aan.
Er zit ook een oud dik mens tussen met blauw punk haar (gisteren was het groen en eergisteren lila) bovenop haar slabek die maar open en dicht gaat. Kunnen wij toch ook, thuis zoiets?
Je begrijpt het al, het spookachtige gedeelte van onze reis is begonnen! In elke hospedaje (zoiets als een pension, waar het naar ongewassen studentenhaar ruikt, met van die sompige opgebolde vloerbedekking waar champignons op groeien) hangt wel een houtsnijwerkje of bronsgietsel van “El Caleuche”.

Dat is een lichtend spookschip waar feestgeluiden uit op klinken en wat bemand wordt door de zielen van verdronken vissers.
Menigeen heeft het hier op de Golfo Ancud rond zien dobberen.
Daarom hebben wij de boot genomen naar Chaiten en trouwens niks gezien want de ramen waren beslagen, net als op de boot naar Terschelling, zie je ook nooit wat.
Chaiten is trouwens ook een spookstad. Het ligt nog behoorlijk onder het puin, van de grote vulkaanuitbarsting in 2008.
De helft van de huizen staat leeg want de helft van de bevolking is weggetrokken.
Hadden zeker geen zin om die zooi op te ruimen want de kans dat die vulkaan nog eens uitbarst is klein, hij barstte voor het eerst in 9000 jaar uit.
Hij rookt wel nog steeds, maar ja dat doe ik ook, dus..
We hebben toch nog een gezellige hospedaje gevonden, waar vader zelf het vlees nog aanzaagt.

P1070329

De vraag is natuurlijk, van wie is dat vlees, van moeder?
Ze hebben gelukkig ook een houtsnij werk van ‘El Caleuche hangen, van plastic in de vorm van een kompas met een klok er in. Zie je het voor je?Spookachtig he?
In dat kader trokken we voort, diep natuurpark Pumalin in.
Daar zitten dus ook echt puma’s.
Ik heb ze, net als het spookschip niet gezien, maar men zegt dat ze er wel degelijk zitten.
Tja dan geloof je het maar.
Wat ze niet gezegd hadden was dat er bloedzuigers zaten en die hebben we wel gezien eerst eentje op Annie haar been en daarna had ik er drie in mijn schoen kruipen.

Ik heb zo hard gegild dat er mensen kwamen aansnellen die dachten dat ik een verschrikkelijk ongeluk had gehad.
Dat park is trouwens van Doug en Kris Tompkins schatrijke Amerikaanse filantropen van The North Face, je kent die afritsjassen wel.
Doug kocht overal in Argentinië en Chili enorme natuurgebieden op, herstelt de vegetatie in zijn oude staat en de fauna, want hij heeft bijvoorbeeld de reuzen miereneter teruggezet, leuk he en daarna geeft hij het allemaal terug aan de staat.
Nu is hij net dood, verongelukt tijdens het kajakken.
Dat moesten ze ook verbieden!

Annie heeft leren macrameen, van ene Paulina. Ze is macramist, vanaf haar vierde zit ze van s’morgens vroeg tot s’avonds laat sterretjes te knopen, als ze het niet doet wordt ze gek. In haar vrije tijd is ze psychiater in Santiago de Chili. Ze lift ook, net als wij, we gaan haar opzoeken, natuurlijk.
Pak dat touw vast dan heb je hou vast.

Patagonië (4) Lentejas chorizo

Je gaat wel voelen dat je in de buurt komt van het einde van de wereld. We zakken steeds verder af langs die lange steeds smaller wordende lap grond die Chili heet en aan het uiterste spitse puntje nog maar een sprong verwijderd is van Antarctica .

Het lijkt hier wel augustus, compleet met bramen en dahlia’s, toch ruiken alle huizen en hotels naar vochtige voetbalkantines.
De houtkachels zijn nog net niet aan, maar je krijgt wel standaard in elk hostalletje drie dekens, plus zo’n onsmakelijke gebloemde sprei, met sportvlekken erop van crewleden van een of andere vissersboot.
Want het stikt hier van de echte mannen, met grote hoofden.
Chilenen hebben allemaal enorme hoofden en dat maakt het voor mij makkelijk om een passende hoed te vinden.
Ik heb er eentje gekregen voor mijn verjaardag, zo’n grote ronde, van de Chileense padvindershopman brigade want die heb je hier wel nodig.
Omdat dit een beetje gekke reis is, die alle kanten op kan hebben we maar besloten om ons aan de Andes vast te houden. Even twijfelden we, want je kan ook omhoog naar minder onherbergzaam maar we zetten toch door om zo ver mogelijk af te zakken naar benee.
Kijken wat dat ons brengt.
Tja, iemand moet het doen, toch?

Hoewel de mensen nog steeds goedlachs zijn, worden ze toch wat stugger, als je op het zuidelijk halfrond naar het zuiden reist, reis je eigenlijk naar het noorden waar het altijd kouder dan in het zuiden en de mensen nu eenmaal altijd wat stugger. Volg je me nog?
Ja hoor we hebben pinguïns gezien, eindelijk!
(Ik ga dit keer niks zeggen over rode dasjes). En zeeleeuwen, want die leven van net iets te slome pinguïns en zorgen dat de kolonie niet overbevolkt raakt .

P1070027

We zaten in een boot vol met fotograferende Chileense toeristen in zwemvesten die schuddebuikten als er een pinguïn uitgleed.
Terwijl we er zelf nog veel belachelijker uitzagen in die knal oranje zwemvesten als fotograferende reddingboeien.
‘Ik dacht altijd,’ merkte Annie heel terecht op ‘dat pinguïns op sneeuw en ijs leven, maar dat witte waar ze op rond glijden, is gewoon hun eigen stront.’
Inderdaad, weer wat geleerd!
We hebben vreemde dingen meegemaakt, deze week, er was een dode gevallen op de camping, waarom geen idee, iets met alcohol geloof ik.
‘Kijk ze geven hem toch hartmassage,’ riep Annie blij, maar dat was helaas de buurvrouw die haar luchtbed zat op te pompen.
Een ongeluk komt nooit alleen, we kregen ook bericht dat mijn lieve achternicht in Amerika dood is.The Pondlady want ze deed iets met vijvers.
The Pondlady is dead, twitterde Annie, wat onmiddellijk automatisch postuum werd geretweeted door de Pondlady herself.
Ik bedoel maar, we leven in een rare tijd.

P1060662

En ja het eten is goed, meer dan dat zelfs, je proeft de zon in de zalm en in het fruit,nog nooit zo lekker gegeten als hier.
Ik lees net het volgende: De zalmkwekers gebruiken 100 gram antibiotica in Europa, 175 gram in Canada en een kilo in Chili voor iedere 1000 kilo zalm. Die antibiotica blijft achter in de vis.

foto anitajanssen

Dus dat eten we ook niet meer.
Hoy (vandaag) Lentejas Chorizo, adverteert het tentje waar we nu zitten op een krijtbord. Wat is een Lentejas vraagt Annie. ‘Doe niet zo dom,’ zeg ik.

foto: anitajanssen

NRC Patagonie 3

Patagonie is prachtig, met besneeuwde vulkanen, enorme binnen zeeën waar gigantische cruise schepen op varen en natuurlijk de beloofde pinguïns.
Niet van hout met een rood dasje om, maar echt, dat ze zelfstandig bewegen op die kleine waggelvoetjes, zonder sleutel in de rug.
‘Zo stel ik met IJsland voor,’ zei Annie gisteren, toen we Ancud binnen hobbelden met de bus. Ze is nog nooit in IJsland geweest, daarom.
Een fjordachtige enscenering met een haventje met vissersbootjes en tegen de heuvels kleine houten huisjes, opgetrokken uit een soort houten dakpannen, als schubben.

”We zijn in kutschubbemerveen,” vond Annie, zij weet de dingen altijd raak te duiden.
We moeten wel eens even lachen als mensen schrijven;
”O zitten jullie in Chili, wat stoer!” Want het leven is hier zo gezapig, mensen zijn allemaal zo lief en onbedorven, (net als het landschap) dat wij ons wel een schamen met onze plompe manieren, hoe we iedereen omver duwen als we de bus in stappen ect.
Ze zijn hier zelfs goed voor dieren, hoewel ze kilometers speklappen barbecuen. Het kan niet op met de vlees consumptie.Maar wel lief. Want alles is lief in Chili.
Ze zijn zelfs lief voor tuinkabouters, die hoeven niet zoals bij ons buiten staan te verkommeren in weer en wind in Chili staat de kabouter binnen op de vensterbank!

Hoe vindt je dat? Kunnen wij nog wat van leren! Ze hebben hier trouwens bushaltes midden op de snelweg en dan moet je verder maar liften met de nationale backpackende jongelui.
Gelukkig, werden we meteen in hun midden geaccepteerd, om dat we uit Amsterdam komen.
”Aha! Coffeeshops! In Argentinië zeggen ze aha Maxima.
‘Yes,’ zeggen wij trots rookbewegingen makend alsof we thuis de hele dag liggen te hallucineren onderaan de trap.
”Dat willen zij ook wel, want Chili is zo gewoon en zo keurig in hun ogen.
Ik vond het eerlijk gezegd ook wel een verademing, toen ik gisternacht in de havenstad Puerto Montt tegen een dronken matroos aanbotste met aan elke arme een transseksuele hoer.
Afgelopen week zijn we ook een paar dagen op het eiland Huapi geweest, waar de inheemse Mapuche indianen bevolking nog op eenvoudige wijze leeft, aldus de man van de bus.
We doen veel met de bus dus. En inderdaad, paardenkarren, ouwe wijven in schorten, inteelt, je kent het wel.
En geen hostal. Ik hoopte dat Annie die kleine rottent onderin mijn tas al vergeten was en dat we de eerste de beste boot terug naar de beschaving zouden nemen.

‘We kunnen hier wel lekker een paar daagjes kamperen,’ opperde zij en je wil zo’n meid toch ook niet teleurstellen.
Er hing meteen zo’n meisje om de tent, dat alleen maar ‘Tia Tia’ kon roepen en stukken plastic op kon blazen.

foto anitajanssen

Verder was het natuurlijk wonderschoon daar als je een beetje indaalt. En als alles zo perfect is gebeurt het altijd dat er een zielige hond aan komt lopen die niet meer weg wil. In dit geval waren het er drie, ze liepen ons de hele dag achterna en om dat ze zo mager waren en we geen vlees eten bakten we eieren voor ze met brood.
Dat hebben we geweten, ze sliepen namelijk bij ons in de tent. Niet dat wij dat zo fijn vonden, maar ze wilden er niet uit. Ze hebben Annie zelfs gebeten toen ze het probeerde.

We hadden helemaal geen ruimte meer en konden niet slapen van hun gesnurk en toen gingen ze ook nog eens scheten liggen laten van die gebakken eieren voor de enige nooduitgang.

Patagonië (2)

Iedereen is lief in Chili, ook voor de tuinkabouters

In het spoor van de Andes Tosca Niterink en haar dans- en wandelpartner Anita Janssen wandelen in Patagonië. Ze doen op de Achterpagina wekelijks verslag.

Patagonië is prachtig, met besneeuwde vulkanen, binnenzeeën waar gigantische cruiseschepen op varen en natuurlijk pinguïns. Niet van hout met een rood dasje om, maar echt: ze bewegen zelfstandig op die kleine waggelvoetjes, zonder sleutel in de rug.

„Zo stel ik me IJsland voor”, zei Annie gisteren, toen we Ancud binnenhobbelden met de bus. Ze is nog nooit in IJsland geweest, daarom. Het stadje in Zuid-Chili is een fjordachtige enscenering: een haventje met vissersbootjes en tegen de heuvels huisjes opgetrokken uit een soort houten dakpannen, als schubben. „We zijn in kutschubbemerveen”, vond Annie. Zij weet de dingen altijd raak te duiden.

We moeten wel eens lachen als mensen schrijven: „O, zitten jullie in Chili, wat stoer!” Want het leven is hier zo gezapig. Mensen zijn zo lief en onbedorven (net als het landschap) dat wij ons wel eens schamen met onze plompe manieren, hoe we iedereen omver duwen als we de bus instappen et cetera.

Ze zijn hier zelfs goed voor dieren, hoewel ze kilometers speklappen barbecuen. Het kan niet op met de vleesconsumptie. Maar wel lief. Want alles is lief in Chili. Ze zijn zelfs lief voor tuinkabouters. Die hoeven niet, zoals bij ons, buiten staan verkommeren in weer en wind. In Chili staat de kabouter binnen op de vensterbank. Hoe vind je dat? Kunnen wij nog wat van leren!

Ze hebben hier trouwens bushaltes midden op de snelweg. Daarna moet je maar verder liften, met de nationale backpackende jongelui. Gelukkig werden we meteen in hun midden geaccepteerd, omdat we uit Amsterdam komen. „Aha! Coffeeshops!” In Argentinië zeggen ze: „Aha, Màxima.”

„Yes”, zeggen wij, trots rookbewegingen makend alsof we thuis de hele dag liggen te hallucineren onderaan de trap. Dat willen zij ook wel, want Chili is zo gewoon en zo keurig in hun ogen. Ik vond het eerlijk gezegd ook wel een verademing, toen ik gisternacht in de havenstad Puerto Montt tegen een dronken matroos aanbotste met aan elke arme een transseksuele hoer.

Afgelopen week zijn we ook een paar dagen op Isla Huapi geweest, waar de inheemse Mapuche-indianen nog op eenvoudige wijze leven, aldus de man van de bus. Inderdaad: paardekarren, ouwe wijven in schorten, inteelt, je kent het wel. En geen hostel. Ik hoopte dat Annie die kleine rottent onderin mijn tas al vergeten was en dat we de eerste de beste boot terug naar de beschaving zouden nemen.

„We kunnen hier wel lekker een paar daagjes kamperen”, opperde zij, en je wil zo’n meid toch ook niet teleurstellen. Er hing meteen zo’n meisje om de tent, dat alleen maar „Tia Tia” kon roepen en stukken plastic op kon blazen. Verder was het natuurlijk wonderschoon daar, als je een beetje indaalt.

Als alles zo perfect is, komt er altijd een zielige hond aanlopen die niet meer weg wil. In dit geval waren het er drie, ze liepen ons de hele dag achterna en omdat ze zo mager waren en we geen vlees eten, bakten we eieren voor ze met brood. Dat hebben we geweten, ze sliepen namelijk bij ons in de tent. Niet dat wij dat zo fijn vonden, maar ze wilden er niet uit. Ze hebben Annie zelfs gebeten toen ze het probeerde.

We hadden helemaal geen ruimte meer en konden niet slapen van hun gesnurk en toen gingen ze ook nog eens scheten liggen laten van die gebakken eieren voor de enige nooduitgang.

Qeuele, Chili ©anitajanssen

Qeuele, Chili ©anitajanssen

Puerto Saavedre, Chili ©anitajanssen

Puerto Saavedre, Chili ©anitajanssen

Puerto Saavedre, Chili ©anitajanssen

Puerto Saavedre, Chili ©anitajanssen

Qeuele, Chili ©anitajanssen

Qeuele, Chili, ©anitajanssen

P1050924

Puerto Saavedre Chili,

P1050838 (1)

Puerto Saavedre Chili,

P1050792

Puerto Saavedre Chili,

Puerto Saavedre Chili,

P1060178

Queule, Chili

Queule, Chili

©anitajanssen  Queule - Chili ©anitajanssen

©anitajanssen  Queule - Chili ©anitajanssen

Patagonie NRC (2) tekst tosca foto anita

tekst tosca, foto anita verschijnt iedere vrijdag in NRC
Patagonie (2)
En toen kwam er in Villa Pehunia (ik had koud mijn stukje van vorige week naar de krant gestuurd) een oude vent die met onze visa pas (tevens laatste betaalmiddel voor ons in Argentinië) ging lopen klooien, ondanks het feit dat hij zijn bril vergeten was en toen boem pats; pasje geblokkadiee Overflakkee! En toen was het uit met ons Argentijnse avontuur, dat nog niet eens echt goed op gang was gekomen.
Dus we moesten wel liften naar Chili (daar hebben ze buitenlanders vriendelijkere geldautomaten was ons ter ore gekomen). Gelukkig zaten we op dat moment maar 13 kilometer van de Chileense grens, dus we hoefden niet zo heel lang in de pick-up truck te blijven zitten van die obesitas indiaan, die bij de eerste duimbeweging al voor ons stopte.
De Indianen van de Mapuche stam die dit Argentijnse en Chileense deel van noord Patagonie bevolken, hebben allemaal extreem overgewicht, net als bij ons, alleen bij ons zijn ze blond.
Net als dat ze niet tegen vuurwater konden, kunnen ze ook niet omgaan met alle moderne vettigheden die in de schappen der vooruitgang naar ze liggen te lonken.
‘Ga jij maar voorin zitten,’ had ik tegen Annie gelispeld, ‘jij spreekt beter Spaans dan ik.’
Kon ik lekker wegsuffen op de achterbank, terwijl zij het zware werk deed!
‘Tos!’ klonk het al snel paniekerig, ‘het gesprek gaat de verkeerde kant op!’
‘Ja en?’
‘Hij vraagt,of de Nederlandse vrouwen gewillig zijn.’
‘Zeg maar dat ze heel gewillig zijn,’ adviseerde ik.
‘Daar waar het neerkomt op bezigheden als kantklossen en de buurvrouw die aan haar vleesboom geholpen is, oppeppen met een ansichtkaart met een pinguïn er op, met een rood dasje om.
‘Ja, ik weet niet hoe je dat allemaal zegt in het Spaans ,’ zuchtte Annie vermoeid.
Enfin we waren blij dat deze vertegenwoordiger in sportsokken (dat was hij ook nog), stopte in Temuco op een of ander bedrijven terrein, voor zaken zodat wij hem konden smeren.
Trouwens dat bedrijven terrein bleek het stadscentrum te zijn! Wat een lelijke stad, dat Temuco, bleek ook geen aanrader in de lonely planet.
Temuco, heeft weinig interessants te bieden, stond er.
‘Waarom zoeken wij dat altijd achteraf pas op,’ riep ik chagrijnig, ik wordt altijd chagrijnig van rotplekken.
Maar wat zeur ik eigenlijk, behalve Temuco is Chili extreem prachtig!
Bijna totaal ongerept, zelfs asfalt ontbreekt, zodat we over zandpaden lopen.
Want we lopen! Stukje met de bus en als het hobbelig wordt stappen we eruit, totdat we 20.000 stappen gelopen hebben minstens.
Annie heeft een stappen teller, daarom.
Zo zij we via Carahue en Porta Saaveedra in Queule, waar we op dit moment zitten terechtgekomen.
Een droom van een vissersdorpje een de stille oceaan.

©anitajanssen  Queule - Chili ©anitajanssen

Ik schrik me zojuist voor de tweede keer een ongeluk, want net als gister ging om twaalf uur keihard het tsunami alarm af (dat testen ze elke dag, moet je ook maar weten).
Overal staan borden met vluchtroutes, naar de berg waar je heen moet rennen, want het is nogal aardbeving gevoelig hier.

©anitajanssen  Queule - Chili ©anitajanssen

Er zitten hier poema’s!
Nog niet gezien trouwens, wel pelikanen!
En muggen. Dat brengt me op een gevoelig uitgekauwd onderwerp, waar ik het derhalve niet over wilde hebben;. “de zika mug die hier nog niet is”,( tenminste dat zeggen ze, die beesten zoemen allemaal even irritant en ze stellen zich niet voor., dus wie zal het zeggen..Enfin, het stikte vannacht van de muggen en we werden zo gek van de bloedende bultenjeuk, dat we de tent maar hebben opgezet bovenop het hotelbed want er zit een muskietennet ingenaaid. Haringen in het matras, (we zitten toch in een vissersdorp) en scheerlijnen aan de kapstok.

tent op bed ©anitajanssen  Queule - Chili ©anitajanssen

En nu maar bidden, gelukkig is Annie haar hoofd is nog steeds even groot, vooralsnog….

NRC (1) – Huella Andina Patagonie – Tekst tosca Foto anita

Alles went, behalve een tent, las ik jaren geleden al eens ergens, ( in een wetenschappelijk tijdschrift geloof ik), het moge duidelijk zijn dat op deze stelling uitgebreid geproefschrift is, want hoe graag we ook zouden willen het is ons nog niet gelukt het tegendeel te bewijzen. De trouwe lezers raden het al, we zijn hier in Patagonie aan het rond kramperen, en dat valt voor den drommel niet mee! (in een Teletubbie kinder speeltentje van 800 gram, dat het leuk zou doen in de wachtkamer van een huisarts maar meer wil je niet op je rug hebben meewandelen dus…..) Het is hier prachtig in Noord Patagonië . Meren, rivieren, met op de achtergrond de besneeuwde toppen van mega bergketen ‘De Andes’.
La Cordillera de los Andes is 7000 km lang loopt door zeven Zuid Amerikaanse landen, van Venezuela tot Vuurland en verbind Zuid Amerika via onderzeese uitlopers met het Antarctisch schiereiland. (overgeschreven uit de wikipedia, lees maar na).

Het valt niet mee om de ingang van het park te vinden waar die prachtige door menigeen bejubelde route de Huella Andina voor ons van start kan gaan. De eerste drie etappes zijn dicht, vanwege werkzaamheden aan iets.
En dan kun je bij etappe vier niet komen met de bus en liften lukte gisteren ook niet want er kwamen maar twee auto’s voorbij die vol zaten. Die Andes ijstaartpunt pieken juichen ons toe, maar we kunnen er nog niet bij, jammer he?

Verder hebben we nog een ander probleem; ”cash”, want de geldautomaat leest onze kaartjes niet en opnemen met creditcard lukt ook niet. Alleen omdat Annie net aan het loket van de bank heeft staan huilen, kregen we bij gratie Gods 30 euro (van ons eigen geld ) los om de bus te nemen naar de eerstvolgende stad met een grotere bank en een vliegveld. Want als we daar nog steeds geen geld loskrijgen, zullen we onze plannen om moeten gooien, vliegen we naar een land met geldautomaten die onze kaartjes, voor zeker, wel lekker vinden, zoals Chili of Brazilië. Wordt het een ander verhaal over een andere mooie lange wandeling. Maar vooralsnog geven we nog niet op, houdt moed. (Maar Annie in tranen, daar kan ik echt niet tegen) Bovendien, sigaretten mag je alleen maar betalen met cash, wat we niet hebben, eerst dacht ik dat het wel kon, ik had zo’n pakje gekocht bij de kassa. ‘Doe mij maar een rode,’ zei ik nog.
‘Zou je geen blauw nemen,’ raadde Annie aan, da’s lichter. Maar ik had er al een opgestoken, wat erg vies rook en waar ik nu nog een brandwond van op mijn hand heb want het was een pak condooms .En het valt niet mee om een extra strong condoom te inhaleren, ze zouden waarschuwingen op de verpakking moeten zetten, al is het maar alleen voor zwangere vrouwen. ‘Houdt moed,’ zei ik al, ‘ ciao!’ Volgende week weten we meer.

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

O ja, we hebben erg genoten van Buenos Aires, het is waar, het stikt er van de geblondeerde ouwe wijven en mannen vrouwen met gehaakte blousjes , dus we vallen niet op!

Via Amsterdam – Madrid – Buenos Aires – Neuquen – Villa Pehuenia

Buenos Aires

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Huella  Andina  Argentinie

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to PATAGONIË…. Chili & Argentinië

  1. GJB says:

    Hoe ik hier kwam, weet ik niet, maar ik was aangenaam verrast door de prachtige verhalen en de vaak schitterende foto’s! Ga zo door, dames!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *