Pinkster poëzie in Ruigoord met Vurige Tongen

Ingesloten door het industriële havengeweld van Amsterdam ligt het door wuivend groen omzoomde, kunstenaarsdorp Ruigoord.

Iedere keer als ik het dorp binnenkom verbaas ik me er opnieuw over.
Van het ene moment op het andere ben ik de plofzones met de reusachtige witte olietonnen en de deprimerende meubelboulevard als bij toverslag vergeten. Want hier staat het fluitenkruid op kruishoogte, te geuren in de zachte lentewind van welleer. Het gaf zich niet gewonnen aan het Havenbedrijf.

Het is een legendarisch dorp, in de kerk verbond Simon Vinkenoog Nina Hagen en Herman Brood in de echt.

Sinds een paar maanden hebben Annie en ik hier een werkruimte in een jaren 70 rijtjeshuis. We zijn druk bezig er een mobiel doorzonsteunpunt van te maken.

We zitten om de tafel in het huis van onze buurman, dichter psychonaut, cannabist Hans Plomp,(70 ) hij vormt samen met de weduwe van Johnny van Doorn, Yvonne Mousset (bijna 70) de harde organisatie kern van Poëzie festival Vurige tongen.

Daarom gaat Annie ze zometeen op de foto zetten. De laatste voorbereidingen worden getroffen. Annie loopt buiten met een keukentrap onder haar arm, de weduwe werkt haar make-up bij en Hans stopt nog even haastig zijn platte hasjpijpje.

‘Wil jij?’ vraagt ie.
‘Nee, dank je, ik word er paranoia van, de laatste keer heb ik me twee uur achter een boom verstopt.’
Yvonne heeft ook liever een glas wijn.

‘Wanneer gaan jullie Vurig Tongen en hoe lang?’
‘Drie Pinkster dagen lang,’ zwijmelt Hans. Het belooft weer een opwindende happening te worden.
‘En poëtisch,’ vult Yvonne aan. ‘Met Dichters, schrijvers, performances en muziek, je kunt ook kamperen en non-stop lekker eten en drinken.’

‘Schiet op,’ roept Annie, ‘het weer slaat om!’

Annie staat op een picknicktafel met haar fototoestel te zwaaien en te regisseren als een modefotograaf. ‘Armen langs je lichaam en kijk naar Hans.’
‘Ik wil niet en profil op de foto,’ roept Yvonne.
‘Tong aan je gehemelte vastzuigen,’ adviseer ik, ‘dat is een fotomodellen truc.’ Ik doe het voor.
‘Inderdaad,’ zegt Yvonne verbaast, ‘je zuigt gewoon je onderkin je keel in!

P1040064

‘Wie krijgt dit jaar de Ruigoord trofee?’
‘Eddy Woods, zegt Hans.
Wie is dat?
‘Een Amerikaanse avant-garde dichter .

Sinds 2003 wordt de Ruigoord trofee uitgereikt aan een woordkunstenaar met een warm hart voor Ruigoord
Daarna doen alle andere trofee houders een korte voordracht: Willem de Ridder, PC Hooft prijswinnaar Hans Verhagen, Def P en performance-dichter Diana Ozon. Sinds vorig jaar sta ik zelf ook op de lijst behalve die trofee heb ik nu ook recht op een gratis begrafenis.

‘Als de trofee houder dood is komt de weduwe,’ vertelt Yvonne.
‘Edith Rignalda voor Simon Vinkenoog, en Alida Beekhuis voor Louis Klehman. Dus ik moet ook vanwege Johnny, ‘ zucht Yvonne.
‘En als de weduwe dood is?’ Informeer ik.
‘Nee,’ zegt Hans die niet goed geluisterd heeft, alleen de trofee houders zelf hebben recht op een gratis begrafenis hier in de kerk.

Artikel in NRC cultuur 22 mei tekst Tosca – foto Anita

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *