De Godganse Ganges (6)

Verschijnt iedere vrijdag op de achterpagina van NRC (tekst Tosca, Foto’s anita)

De godganse Ganges (6)

We hebben echt ons best gedaan in Allahabad om een boot te bekomen. Het zag er zelfs even naar uit dat we een gemotoriseerde rubberboot mochten lenen van de politie te water aldaar maar dat werd snel en met hoongelach afgeblazen toen ze er achter kwamen dat wij twee vrouwen waren. Een vrouw mag niks in India! Hier in Varanasi, je weet wel, waar 500 lijken per dag worden verbrand aan de oever van de Ganges, mag een vrouw niet eens bij zo’n crematie aanwezig zijn, ze zou maar hysterisch worden en van verdriet in het vuur springen. Daarom is cremeren mannenwerk! Die treuren van binnen, maar op hun gezicht is niks af te lezen als ze met zo’n lijk op hun hoofd door de straten snelwandelen, ‘Hare Rama’ zingend en het lichaam vervolgens onderdompelen in de nog altijd mistige Ganges. De oudste zoon laat zijn kop intussen kaalscheren en steekt een bos stro in het eeuwige vuur van Shiva, (niemand weet hoe lang het al brand, zolang! net als het Olympisch vuur) en rent ermee naar de gereedstaande brandstapel. Iedereen kijkt ademloos toe, er mogen weliswaar geen vrouwen komen, maar wel toeristen en dan maakt het weer niet uit, dat je vrouw bent, want je hebt geld.

Varanasi, Benares, ©anitajanssen

Er mag absoluut niet gefotografeerd worden, ‘respect, for the dead people! and bad Karma!’ Behalve als je wat geld doneert aan een ‘goed’ doel. Zo waren wij getuigen van een wel heel bizarre crematie, we stonden er bovenop ook nog! Het hoofd kwam vrij, gewoonlijk zie je niks omdat het allemaal in doeken is gewikkeld. Maar goed, dit hoofd stak eruit en wilde niet branden, het keek ons aan en het was sprekend de kop van Dr Phill!
‘Hij weet ons ook overal te vinden,’ fluisterde Annie, ook als je even geen tv hebt.

Varanasi, Benares, ©anitajanssen

Over tv gesproken! Obama was hier en vijf uur lang ‘live’ op tv! Hij zat naar een bloedstollend saai en langdradig bloemencorso te kijken (ik zag hem wit weg trekken van verveling, echt waar! Hij zat naast premier Narendra Modi en die had net zo’n origami vouwwerk op zijn hoofd als de kamermeisjes in ons hotel in de gastendoekjes vouwen! We hebben genoten!

Er is hier trouwens weinig veranderd, ik was hier vijfentwintig jaar geleden ook. Je ziet wel dat het beter gaat in India, veel meer mensen kunnen de 5000 roepies (zo’n 65 euro) betalen om hun familieleden via een crematie naar het Nirwana te sturen. Ze komen uit heel India, met de slappe lichaampjes in goudglanzende draperieën verpakt op het dak van de bus. T’is hier, behalve voor mensen ook een vliegen en honden paradijs, niet in de laatste plaats om dat er zo lekker veel lijken aanspoelen van water begrafenissen. De optie voor mensen die een crematie niet kunnen betalen.Officieel mag het niet maar er mag zoveel niet! Varanasi is ook nog steeds een toeristen Mekka, vooral de internationale jeugd hangt hier rond in pofbroeken uit de souvenir winkel. Zowel de jonge jeugd als de ouwe jeugd. Ik mag het niet van Annie, zo’n pofbroek kopen, bedoel ik!
En ook geen dubbeltje op mijn voorhoofd.

Varanasi, Benares, ©anitajanssen

Varanasi, Benares, ©anitajanssen

This entry was posted in Annie's post, minimovies, pelgrimstocht, reisrepo's, Tosca's columns and tagged , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *