Pannenkoekentest

De dokter heeft me gebeld omdat het niet goed gaat met je moeder,’ vertelt mijn nicht door de telefoon. ‘Ik wil je niet bang maken,’ zegt ze er achteraan.
‘Nee natuurlijk niet,‘ antwoord ik monter, terwijl er een lauwe angstvlam uit mijn kont glijdt.
‘Niks om je zorgen over te maken’
‘Tuurlijk niet,’ koude prikkels waaieren over mijn rug.
‘Ze heeft hartkloppingen en wil niet eten, niks ergs maar de dokter zei ook, het is geen goed teken.’
‘Jeetje,’ bevroren prikkeldraad in mijn nek.
‘Maar maak je niet druk, ik wou het je toch even zeggen. Ik was bij haar en schrok me dood.’
‘O, toch wel.’ Kleine scherpe ijspegeltjes prikken links en rechts op mijn achterhoofd. ‘Hoezo?’
‘Hoe ze er uit zag, zo mager, zo verzwakt, ze had geen trek en wilde haar bed niet uit.’
‘Ach,’ ik leg mijn hand op de telefoon, dat ze me niet hoort hijgen.
‘Tosca!’ zegt ze, ‘ik meen het, ik maak me zorgen.’
‘Tuurlijk’ probeer ik begrijpend.
‘Nee ik meen het echt!’
‘Ja natuurlijk!’
‘Je zal het wel overdreven vinden.’
‘Helemaal niet..’
‘Ik maak me echt zorgen, ze vroeg ook wat er hierna is…toen zei ik dat ze iedereen weer zou zien, oma pappa tante Spons….‘Tja,’ voegt ze er een beetje hulpeloos aan toe..’ik weet het ook niet.’
‘Ik ga vanmiddag even bij haar kijken, ‘zeg ik.
‘En dan nog iets,’ gaat mijn nicht verder, ‘er hangen allemaal hele rare poncho-achtige truien in haar kast, weet jij hoe die dingen daar komen?’
‘Geen idee.’
Ze zit lijkbleek te knikkebollen op de bank naast haar nieuwe plakvriendin, Sylvia, ‘zeg maar Sylvia.’
‘Het gaat weer wat beter met haar,’ fluistert de zuster, ‘misschien zijn het bijwerkingen van haar medicatie tegen wanen, dus dat krijgt ze niet meer.’
‘Wordt ze dan niet weer paranoia? ‘vraag ik.
‘We zullen zien,’ ze gooit een lepel pannenkoekenbeslag in de sissende olie.
Ze opent haar ogen en zegt zonder haar lippen te bewegen,‘bemoei je niet met al dat tuig! ‘Want ze,’ maakt dwingende wenkbewegingen, totdat ik met mijn hoofd vlakbij haar gezicht ben dan begint ze met stijve lippen te spellen ‘R O dubbel D E L!’

DE VERGEETCLUB

‘We hebben een cadeautje voor u,’ probeert Annie haar af te leiden en tovert een belachelijk poncho geval uit haar tas van zwart pluiswol met zilverdraad en dansende pompoentjes.
Ik schaam me dit gaat te ver. ‘Nee dat vind ze mooi!’ riep Annie op de markt.
‘Is dat voor mij?’ roept mijn moeder verguld.
‘Ja hoor!’
‘Kind wat snoezig! En al die balletjes!’
‘Allemaal voor u!’ roept Annie joviaal.
‘Allemaal?’ vraagt mijn moeder, ‘dat zijn er heel wat.’ Ze begint ze te tellen.
‘Achterop zitten er ook nog,’ zegt Annie.
Mevrouw Glims slaat uitnodigend op de stoel naast haar . Maar ze wil geen pannenkoeken eten aan het tafeltje van Glims en Map.
’Die rotwijven!’ lispelt ze voordat ze fanatiek aanvalt op haar flensje met gember en stroop.
Annie vind het zielig voor Glims en schuift aan.
‘Bent U hier aangesteld om ons te amuseren?’ informeert Glims.
‘Ik heb acht kinderen,’ deelt Map mede. ‘Dat vind ik wel een hele moeilijke examenvraag op de vroege ochtend,’zegt Glims, terwijl ze haar pannenkoek bestrooit. ‘En,’ vervolgt ze ‘met heel veel poedersuiker.’

DE VERGEETCLUB

Vervolgverhaal over acht dames die voor hun eigen veiligheid achter een cijferslot wonen. Met in de hoofdrol mevrouw Niterink (87) de moeder van Tosca. Verschijnt iedere donderdag op de achterpagina van de NRC. (tekst tosca , foto’s anita)

Het boek DE VERGEETCLUB ligt vanaf vandaag in de winkel.

This entry was posted in Annie's post, Tosca's columns and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Pannenkoekentest

  1. Pietje says:

    Wat prachtig , ontroerend en tegelijkertijd weer leuk ! 😉

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *