DE VERGEETCLUB – Vriendinnen ruzie

‘Gister was de begrafenis.‘ schrijft de dochter van mevrouw Map. Vanaf de dag dat ma ziek werd klampte mevrouw Pijnenburg ons steeds aan: ‘Hoe gaat het met je moeder?’ ‘Heel veel sterkte. Wordt ze nog beter? Nee? Gaat ze dood?’
Ze vroeg zelfs of ze even bij Ma mocht kijken. Pijnenburg had zich nog speciaal mooi aangekleed, want ze zit de laatste tijd alleen nog maar in haar nachtjapon in de woonkamer. Lief hoor. Gelukkig zat ze even later weer ruzie te maken met een nieuwe bewoonster.

De stoel van Pijnenburg is leeg.
‘Waar is mevrouw Pijnenburg?’ Vraag ik aan de vrolijke jonge zuster die de haren van mevrouw Glims aan het kammen is.
‘Wie is dat?’ zegt de zuster, ‘ik werk hier pas een dag. Het schijnt dat er wel eentje in het ziekenhuis ligt, heeft ze de kamer op de hoek?’
Ik knik.
‘Wel leuk hier,’ gaat de zuster door, ‘zo’n huiskamer, ik heb vanmorgen eitjes gebakken voor iedereen.’

Ze hebben de tafels weer aan elkaar geschoven! Die stonden uit elkaar, omdat Pijnenburg met iedereen ruzie maakte tijdens het eten.
‘Wel een beetje erg voortvarend,’ zeg ik bits, ‘misschien komt ze gewoon weer terug.’
‘Dan verschuiven ze de boel wel weer,’ oppert Annie.

Mijn moeder zit met Sylvia op de bank.
‘Was je hier al eens geweest?’ vraagt ze.
‘Je hebt geen oorbellen in,’ zeg ik bezorgd.
‘Oorbellen?’ vraagt ze afwezig?
‘Mam, je hebt altijd oorbellen in!’
‘Ze gaat wel achteruit,’ fluister ik tegen Annie.
‘En hoe gaat het met jou Sylvia?’
‘Het vervelende is,’ zegt Sylvia, ‘dat ik nogal dingen vergeet, daarom zit ik hier, het is een tijdje weg geweest maar…’ Haar lip begint te trillen.

‘Kom,’ zegt Annie, we gaan naar buiten, een ijsje eten, ga je ook mee Sylvia?’
‘Wil je smurfenijs Sylvia?’ vraagt Annie in het ijspaleis.
‘Nee, dat mag ik niet van mijn man. O nee, hij is dood, doe toch maar aardbeienijs.’
‘Ik woonde vroeger aan de overkant,’ zegt Sylvia als we buiten zitten. ‘Eerst daar beneden en later op twee hoog. En daar verderop hebben mijn kinderen op school gezeten. Haar lip begint weer te trillen.’
Mijn moeder zit wezenloos met haar ijsje in haar hand, er vallen druppels op haar jas.
‘Wat een ellende,’ zeg ik.

De woonkamer is vol, als we terugkomen.
‘Er is geen plek op de bank!‘ paniekt Sylvia. Ik zet haar op een stoel. ‘Wij zitten altijd naast elkaar op de bank,’ jammert Sylvia.
‘Ja, ze zit altijd naast poppenkoppie,’ zegt Wormerveer.
‘Ze wijst naar mijn moeder. ‘Ik noem haar altijd poppenkoppie, vanwege dat snuitje.’
‘Popje is eigenlijk mijn vriendinnetje,’ legt Glims uit, ‘we vonden elkaar meteen al leuk.’
‘Popje en ik zijn altijd samen al vanaf het begin!’ snauwt Sylvia.

DE VERGEETCLUB
Sylvia en mevrouw Niterink

Mijn moeder kijkt van de een naar de ander, en dan achter zich. ‘Wie is popje nou weer?’

‘Daag!’ zegt een keiharde bastos zonder filter bromstem. ‘Ik ben mevrouw de Knip, ik ben hier gisteren komen wonen.’
‘O leuk,’ zeg ik.
‘Is dat uw oma?’ vraagt ze aan Annie.
‘Nee,’ zegt Annie.
‘O, komt u uit IJmuiden,’ gaat de Knip door.
‘Nee,’ zegt Annie, ‘ik kom niet uit IJmuiden.’
‘Ik ook niet zegt de Knip, ‘ik kom ook niet uit IJmuiden.’
‘Volgens mij komt niemand uit IJmuiden,’ zegt Glims.

De vergeetclub is een vervolgverhaal over acht dames die voor hun eigen veiligheid achter een cijferslot wonen. Met in de hoofdrol mevrouw Niterink (87) de moeder van Tosca. Verschijnt iedere donderdag op de achterpagina van NRC. (tekst tosca, foto anita)

De VERGEETCLUB is ook als boek en Eboek verkrijgbaar, na twee weken al derde druk. De recensies zijn lovend !!!

This entry was posted in Annie's post, Tosca's columns and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to DE VERGEETCLUB – Vriendinnen ruzie

  1. sjerry says:

    Hallo Tosca en Annie,
    Ik vond jullie presentatie grappig bij Evenaar over jullie wandelboek en wil jullie een kadootje geven. Waar kan ik dat afgeven?
    Groetjes

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *