DE VERGEETCLUB – Pijn

Ze hangt scheef en met een van pijn vertrokken gezicht in de stoel van Wormerveer.
‘We hebben van alles uitgeprobeerd,’ zegt moslim zuster Mien Abdoellah, ‘maar in deze stoel zit ze het makkelijkst, gelukkig heeft  mevrouw Wormerveer begrip voor de situatie want normaliter mag niemand in haar stoel zitten.’

Mijn moeders nieuwe vriendin Sylvia, zit in een stoel ernaast te snikken. ‘Ik ben alles kwijt ,’huilt ze, mijn huis, de telefoon, ik kan niks meer vinden.’
Het is hartverscheurend.

de vergeetclub

‘Ik heb haar iets kalmerends gegeven,’ hoofdschudt Mien Abdoellah, ‘het moet nog even zakken.’ En dan kijkt ze weer bezorgt naar mijn moeder.
‘Het is verschrikkelijk pijnlijk als er een wervel inzakt,’ vertelt ze. ‘De dokter heeft een morfine pleister op haar rug geplakt maar het duurt nog een etmaal voordat die gaat werken dus ze moet maar even zo min mogelijk bewegen. Dat is momenteel een beetje moeilijk want ze heeft er  ook nog een blaasontsteking overheen gekregen en moet  zo’n beetje ieder kwartier plassen. Naar de wc gaan is ieder keer een martelgang voor haar.
‘U hoeft niet op te staan, heb ik al een paar keer gezegd, zucht de zuster, ‘u heeft een tena lady met super absorberende gel aan, u mag het gewoon laten lopen maar daar is ze niet voor te porren.’
‘O nee,’ roep ik geschrokken, want ik ken mijn moeder, ‘wat een drama!’
‘Inderdaad,’ beaamt Mien.
‘Tos,’ zegt mijn moeder, ‘ik moet eventjes naar de plu.’ (een zelf bedacht kakwoord voor plee).
‘Je hoeft niet op te staan mam, vanwege je rug, je kan het terwijl je in deze stoel blijft zitten doen, het wordt opgevangen met een modern apparaat en meteen via een plastic pijp in de stoelpoot afgevoerd in een septic tank.‘       
‘Ik voel niks Tos en ik vind het niet leuk dat je me dingen wijsmaakt, ik zie het aan je gezicht.’
‘Nee maar mam, je hebt aan dames gelbroek aan die alle vocht meteen absorbeert. Niemand heeft in de gaten als je een plasje doet.’
‘Geen sprake van dat ik midden in de koffiekamer  tussen al die collega’s van kantoor in mijn broek ga zitten plassen, dus ik ga gewoon eventjes want ik moet zo nodig ik ben de hele dag nog niet naar de plu geweest,’ zegt ze .
‘U bent tien minuten geleden nog geweest,’ zegt Mien Abdoellah.
‘Ach hoe komt je daar toch bij!’
‘Tos help me even opstaan.’
‘Au au au au! Aaaah!’ de tranen rollen over haar wangen.
Ik kan het nu al niet aanzien.
‘Doe iets! ‘
‘Wacht maar,’ zegt Mien, ‘ik heb haar stiekem al iets gegeven.’
Ze zit eindelijk weer in de stoel. Het zweet staat op mijn voorhoofd.
‘Zit je zo lekker mam?’
Ze zegt niks.
‘Slaapt ze al?’ vraagt de zuster, nou die is wel een tijdje
onder zeil.
‘Ik was iets kwijt,’ peinst Sylvia, terwijl ze verbaast over haar betraande gezicht voelt, ‘was het niet? Ik vond het niet zo leuk, maar zuster, wat was het ook weer?’


Een vervolgverhaal over 8 dames die voor hun eigen veiligheid achter een cijferslot wonen. Met in de hoofdrol mevrouw Niterink, de moeder (87) van Tosca. De vergeetclub verschijnt iedere donderdag op de achterpagina van de NRC. (tekst Tosca foto’s anita )

de vergeetclub in boekvorm ligt in de winkel ….

This entry was posted in Tosca's columns and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to DE VERGEETCLUB – Pijn

  1. I am really impressed with your writing skills as well as with the format for your weblog.
    Is that this a paid subject matter or did you modify
    it your self? Anyway stay up the nice high quality
    writing, it’s uncommon to look a great weblog like this
    one today..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *