DE VERGEETCLUB 1 – NRC

Vervolgverhaal over acht dames die voor hun eigen veiligheid achter een cijferslot wonen. Met in de hoofdrol mevrouw Niterink (87) de moeder van Tosca. Verschijnt iedere donderdag op de achterpagina van NRC (tekst tosca, foto anita)

Toppers met gehaktballen

Er hangt een dikke Croma walm in de gang. Terwijl we er met tegenzin doorheen stappen horen we het  gespetter van vloeibaar bak-en braadvet aanzwellen. In de huiskamer zitten de dames op een rijtje voor het kamerbrede flatscreen. ‘Hoog Sammie kijk omhoog Sammie’ zingen de Toppers vanuit een bomvol Ahoy. Zuster Manuela zingt vanachter de dansende gehaktballen mee. In haar vrije tijd speelt ze tuba in een drumband en dat is haar helemaal aan te zien. ‘Dank U wel ome Jan’, zegt ze tegen Ome Jan, (oudste vrijwilliger 92) die een pakje aardappelpuree komt brengen.

DE VERGEETCLUB

De rust is wedergekeerd in huize “DE TULP”. Na het overlijden van de dames Kistenmaker en Piek heeft het een tijdje gerommeld. Er kwamen twee heren. Eerst de majoor en toen de pastoor. Ze lachen ons nu toe, vanaf de muur, samen met de dames Kistenmaker en Piek, in lijstjes van gefiguurzaagde vlinders.
‘Dag ome Jan’, zingt Manuela als de tanige bejaarde man de kamer uit snelwandeld en meteen daar achteraan, ‘waarom loop je zo gebogen Sammie met je ogen, Sammie naar omlaag’.
‘Het is geweldig’, merkt mevrouw Wormerveer op, ‘die man doet zoveel hier, ik zie hem de hele dag heen en weer rennen, hij woont hiernaast, waar de mensen iets slechter zijn dan wij, kunnen ze ook niet helpen, de stakkers.’
‘Ome Jan woont hier helemaal niet’, zegt Manuela, ‘ome Jan gaat straks weer naar huis.’
Nieuwe bewoonster Sylvia zit naast mijn moeder op de bank. Ik moet er nog steeds aan wennen dat mijn moeder nooit meer alleen zit. Sinds kort zit er een struise dame aan haar vastgeplakt. ‘Sylvia, zeg maar Sylvia.’ Ze is 75 maar ziet er veel jonger uit. Je zou op het eerste gezicht niet denken dat zij een bewoonster is maar ze geeft zo nu en dan wel een hint.

de vergeetclub 1 NRC

‘Hallo!’ roept Annie enthousiast.
Mijn moeder kijkt verstoort op en zegt: ‘wie ben jij dan wel?’
‘Mam, dat is Annie!’
‘Annie? en wie ben jij dan?’
‘Mam, ik ben Tosca!’
‘O ja, nu zie ik het!
Ik moet even slikken. Als ik haar  wil omhelzen gaat dat heel moeilijk omdat  Sylvia aan haar vastzit en ik haar dan ook moet meepakken. Ik wuif alleen maar een beetje onhandig.
‘Erg hé,’ zegt Sylvia begrijpend tegen mij.
‘Wat?
‘Als ze zo worden, dat ze je niet meer herkennen.’
‘O ja dat’..mompel ik verstoord, ‘maar ze herkent me echt wel hoor.’
‘Lijkt me echt heel moeilijk voor je dat ze je niet meer herkent.’
“Sammie loop niet zo gebogen’, zingt Annie mee met René Froger,
‘Leuk mam, de Toppers’, zeg ik bij gebrek aan tekst.
‘Nou’,mompelt mijn moeder bedenkelijk, ‘dat gaat wel’.
‘Is toch leuk!” roept Annie,’de Toppers in Ahoy!’.
‘Hebben jullie dat georganiseerd?‘ informeert mijn moeder.
‘Gelukkig niet!’ zegt Annie.
‘Mag die herrie uit!’ roept Map, ik krijg er hoofdpijn van.
Zuster Manuela zet een dvd met zwart wit beelden van de jong verloofde Beatrix en Claus op.
‘Wat zal der moeder opgelucht zijn, dat ze toch nog iemand gevonden heeft’, mijmert mijn moeder,’en het is nog best een aardige jongen ook!’.
‘Tis wel een Duitser”, zegt Map. ‘En hij beweegt alsof hij een tafelpoot heeft ingeslikt’, vult mijn moeder aan.
Daar heb ik over gelezen, zegt mevrouw Glims, die net de kamer binnen komt, ‘dat die Duitse jongelui tafelpoten inslikken en daarmee de grens over proberen te komen.’

Het boek DE VERGEETCLUB ligt vanaf 20 april in de winkel

This entry was posted in Tosca's columns and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *