We gaan naar de Amish

(Tekst Tosca, foto’s anita)

De Innerstate voert ons al twee dagen door de eindeloze donkere dichte wouden van Connecticut en Pennsylvania. Bij dertig word het te pijnlijk en houden we op aangereden herten te tellen.
Laten we de ware werkelijkheid niet uit het oog verliezen” zegt Annie (mijn dans en wandelpartner ) Terwijl ze haar Chinese telraam wegstopt en nog eenmaal in herinnering brengen wat we hier ook weer kwamen doen!
”We gaan naar de Amish!”


Wie we het thuis ook vertelden, iedereen riep vol bewondering en ongeloof ; “zo zo ,tut tut!” en meestal ook nog, nou nou! The Amish! Hoe krijg je dat voor elkaar! Alsof je wil binnen dringen in Guantánamo Bay.
Het is echter doodsimpel, ze leven gewoon in huizen, tussen gewone mensen en er staat geen hek omheen.
Uit mijn ooghoeken zie ik Annie duimbewegen over het vettige raampje van haar google-O- foon.

Er leven ongeveer een miljoen Amish in Noord Amerika, leest ze op heldere frigide natuurfilm toon. De grootste gemeenschap, ‘old order Amish’, (die met de met de rare kleren en de koetsjes ) zit in Lancaster country, Pennsylvania en we zijn er bijna!
Zodra we de snelweg verlaten en Lancaster Country insteken verandert het landschap. Rollen we door zacht glooiend heuvelland met weilanden waarin koeien grazen afgewisseld met eindeloze , maisvelden en zo nu en dan passeren we een enorme withouten boerderij met donkerrode schuren en een paar torenhoge zilver glanzende graansilo’s ernaast, die je in de verte al tegemoet blinken.
We zitten in het decor van Witness (Harisson Ford bij de Amish). Alleen, waar zijn de figuranten?Het schijnt dat ze schuw zijn en niet op de foto willen, fluistert Annie, je moet geduld hebben en stilletjes afwachten net al Jacques Cousteau, maar dan boven water.
Gespannen kijken we uit naar een strooien hoed, kapje of koetsje.
.
“Annie,’ roep ik “Daar!” “een waslijn met kleren uit het toneelmuseum en een folklore vrouw erbij met een kapje!” Maak foto’s snel!
 “Nee, daar een koetsje!” met (ze begint bijna te huilen van geluk) een strooien hoed met Chriet Titulaer baard op de bok.”

“Haal ze in, commandeert ze kwijlend,” dan fotografeer ik stiekem uit het raam!
“ Nee Annie roep ik, die moet je hebben “nog een wijf hangend uit een autoraam dat stiekem ons koetsje fotografeert!”

Er dendert een bus met senioren toeristen voorbij.
“Ik voel een soort Volendam aankomen,” piep ik , laten we hier blijven hier is het nog leuk,.. We rijden toevallig net door het godverlaten gehucht White Horse en stoppen voor de White Horse Inn ‘A friendly place to meet friendly people since 1740.‘
Binnen is het smoezelig en duister.
Zeker 100 jaar niks aan verspijkerd. We gaan zitten aan een plakkerig tafeltje bij een raam dat uitziet over de ‘straatweg’, De 18e en de 21e eeuw rollen broederlijk voorbij , koetsjes, auto’s, geen fietsen ( te modern) steppen mag wel voor jong en oud .
Het blijkt dat ze boven de keuken nog een muffe kamer verhuren ook.
Een scheve houten kraakvloer ( waar Amerikaanse boeren-keuken-dampen door omhoog wolken) en een gammele mahonie twijfelaar.
De veranda staat op instorten en ziet wijds uit over het boerenbuiten, glooiende velden strekken zich uit tot aan de horizon. In de voorgrond een bouwvallige boerenbedrijf. Flapoor jongetjes en meisjes met smoezelige soepjurken rennen blootsvoets door de modder en de koeienstront tussen de schuren en stallen. We twijfelen geen moment, dit heeft God zo bedoelt, deze kamer is voor ons, we doen vandaag niks meer, alleen naar de stilte kijken!

Dan een enorme klap en glasgerinkel
… Waar ze vandaan komen is ons een raadsel, maar Amish zijn net echte mensen. Van alle kanten zien we strooien hoeden en schorten, aankomen wapperen.
In een dorp waar nooit iets gebeurt, gebeurt iets, dat is duidelijk.
Saartje jurken en Chriet Titulaer baarden met blauwe hemden en bretels staan opgewonden in groepjes te praten vlakbij bij de elektriciteitspaal waar zich een auto ingeboord heeft. We zien zwaailichten en een Amish met brandweerhelm (nooit vermoed dat het bestond) is bezig het wrak open te knippen.
De sensatie is zo groot, dat we niet direct opvallen.
“Did you see it happen?” vraagt een oudere vrouw met een verlegen meisje tussen haar rokken.
“Nee, we zijn hier net”
“O jullie zijn niet van hier waar komen jullie vandaan? “
.
Dan roept ze “Jacob, Rachel, Mary-Ann Rose! “Moet je nu eens horen!”
“Deze dames komen helemaal uit Europa!”
Even later staat iedereen om ons heen, alsof wij een ongeluk hebben gehad.
“Wat een enorm toeval!!”

“Er gebeurt hier namelijk nooit wat en nu twee dingen tegelijk, dat ongeluk en toeristen!” “Er komen hier nooit toeristen, er is hier niks!”
Alle toeristen gaan naar Kitchen cattle village. There are shops were you can buy real Amish stuff like soap and candles!

“Zaten zij in de auto?” vraagt een jonge moeder met een baby op de arm.
“Nee, ze komen uit Holland” (net zoiets als een ongeluk hebben).
“Ik heb familie wonen in Zwitserland, ze komen wel eens hier, ik zou ze graag ook eens opzoeken, maar dat gaat niet, we mogen niet vliegen.”
”
“Waarom mag zoiets niet?”
“Het past niet bij onze eenvoudige leefwijze, in de ban raken van hebzucht, materialisme, maakt onze gemeenschap kapot.
 Als je je geluk daarin gaat zoeken zit je op een dwaalspoor.
“Ben je gelukkig?”
“O ja,” zegt ze uit de grond van haar hart. Ze streelt haar kleindochters haar en kijkt er jaloers makend gelukkig bij.”
“Wijzen jullie alle moderniteiten af, U draagt bijvoorbeeld wel een vari-focus bril.”
“Ja dat mag.”


Kitchen Ketttle Village blijkt een kinderachtig namaak Amish straatje, waar dubbeldikke Amerikanen (op beatle muzak) met zuurstoftanks op de rug, doorheen sleepvoeten . Achter de gevels zitten souvenirs winkels en fastfood filialen verstopt … 

We sleepvoeten zelf nog eventjes tijdens een avondwandeling door de omgeving en we passeren dorpjes met de naam ‘Eden’, ‘Paradise’ en ‘Bird in Hand’.
Het landschap is adembenemend schilderachtig. We bellen aan bij een boerderij met een bordje ‘home made rootbeer.’ Vanachter een hek krijgen we een fles aangereikt door een schuchtere vrouw met vier dito peuters aan haar rokken. Ze staren allemaal naar Annie’s gelakte teennagels. Het ziet er niet naar uit dat ze ooit achter dat hek vandaan komen. 
“O, logeren jullie in White Horse,” ze heeft er van gehoord en hoewel het hooguit 5 kilometer kilometer verderop ligt is ze er nooit geweest.
Terug in White horse nog even een sigaretje op het gammele balkon.
De hemel kleurt dertig tinten roze en paars boven de doodstille velden.
In de verte verdwijnen twee strooien hoeden op een ploeg met vier paarden ervoor in de schemeravond.

Dan een oorverdovend gepiep en gekraak………
Annie heeft zich op het mahonie houten bed laten vallen.

artikel in de (commerciele bijdrage ) van de NRC

This entry was posted in Annie's post, reisrepo's, Tosca's columns and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to We gaan naar de Amish

  1. Kees van Dooren says:

    Mooi verhaal! Dit is een boek. Hoop ik. Vrgr Kees van Dooren

  2. janmaarten koeman says:

    wat toevallig: ook wij waren in het besproken winkeltje, wat ons altijd is bijgebleven:
    bij de artikelen die je kon kopen was één en ander ook gebuikt -duurzaamheid boven alles-, maar het hergebruik van deels versleten kleurpotloodjes was te aandoenlijk!
    ik heb een jaar les gegeven aan Amish kinderen met een beperking.(Elkhart Ind.)
    ja ook een gesloten gemeenschap kent en krijgt beperkingen……

  3. Dit was weer heerlijk om te lezen.
    Ik ben jaloers op jullie, dames! Hoewel…..
    Kzie uit naar het volgende verhaal.

  4. Arie says:

    Mooi verslag van jullie trip naar de Amish in Lancaster County.
    Er verandert ook vrijwel niets onder die mensen.
    Lees eens National Geographic Magazine van July 1941
    “In the Pennsylvania Dutch Country” door WElmer C. Stauffer met 20 foto’s.

  5. Dave says:

    Voor mensen die willen weten over een paar echte “old order” Amish boerderijen in Lancaster County, Pennsylvania waar je mag logeren, is er een nieuwe website: <a href="http://amishfarmstay.com/&quot;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *