Sultanstrail van Sofia —> Istanbul

In 2012 liepen de wildwives Tosca Niterink en Anita Janssen van Sofia (Bulgarije) Istanbul… de doldrieste wandeltocht was wekelijks in woord en beeld te volgen op de achterpagina van de NRC.

kaart-sultans-trail_0

Sultanstrail (1) Sofia 14 augustus

Het nadeel van Sofia is, dat ze hier Bulgaars praten en daar is geen touw aan vast te knopen, verder is het mooie stad. Wat trouwens ook een beetje moeilijk is, is dat Cyrillisch schrift! Een soort hiërogliefen, maar dan in het Bulgaars, de uithangborden en de etalages staan er vol mee en hoe lang en intensief we er ook naar turen het blijft geheimschrift! Dat beloofd wat voor onze op stapel staande verdwaaltocht naar de Turkse grens, waar we morgen mee aanvangen Annie zegt dat we gewoon eerst een beetje moeten indalen in deze cultuur en dat we dan vanzelf wel woorden en begrippen gaan herkennen op de menukaart. Ik hou vooralsnog mijn hart vast. Vanmorgen naar de wereldberoemde Banja Bashi moskee geweest (met ventilatoren dwars door de fresco’s heen geprikt, moet kunnen) om te bidden voor een behouden vaart. We deden dit op onze blote voeten, in een groene pij met puntmuts , want wij zijn vrouwen met blote armen zonder hoofddoek. Ik had mijn dure ecco goretex wandelschoenen wel onder mijn arm, want ik durfde ze niet buiten te laten staan tussen al die afgetrapte teenslippers.

Tosca Niterink & Anita Janssen

Sultanstrail, tosca niterink

In Bulgarije leeft 41,3 procent onder de armoedegrens en dat is duidelijk te merken. Er wordt wat af gebedeld en gehandeld in gestolen parfums en andere luxe waar op de terrasjes hier. Ik had vanmorgen bijna, voor slechts tien Euro een elektrische neustrimmer op batterijen gekocht Het was Annie de me ervan weerhield; ”wat moet je ermee?” zei ze, en ”hebben we niet al genoeg ballast te ve rsjouwen door dit onduidelijke land!” Daar had ze dus zeker wel een puntje !

De weegschaal op Schiphol leerde ons dat onze een-wielige wandelkar (nog zonder water, met alleen maar de tent en andere kampeerartikelen) al ruim twaalf kilo weegt .Dan hebben we nog twee rugzakjes van elk zes kilo met kleding enzo en apparatuur, laptop, camera’s telefoons gps harde schijven, opladers en een halve kilometer aan snoeren.

Wij zijn eerst een dagje naar Wenen gegaan, maar de wandelkar reisde ons vooruit naar deze prachtige stad (vraag me niet hoe maar dat kan tegenwoordig). Annie en ik hoopten allebei stiekem, dat de wandelkar kwijt zou raken ergens tussen Wenen en Sofia, maar dat is jammer genoeg niet gelukt. We waren trouwens onder andere in Wenen om het klokkenspel van de sultan te bekijken. De Sultanstrail begint officieel in Wenen, omdat de sultan daar twee of drie keer met zijn leger vanuit Istanbul is heen gemarcheerd. Hij had het ambitieuze plan om Wenen in te nemen in 1529 en dat is natuurlijk niet gelukt, het koper van zijn kanonnen hebben de Oostenrijkers lachend omgesmolten tot kerklokken voor de Stephans Dom . Annie is helemaal de toren ingeklommen om ze bezichtigen(die lekkere wentelteef van mij), maar ik had al zo’n vermoeden, dus ik bleef beneden wachten, de klokken waren weg en op deze plek bereikte Annie hyperventilerend een souvenirwinkel. Wel lekker hoog. Welnu, morgen, als jullie dit bericht lezen zijn wij begonnen aan ons 800km lange wandelavontuur naar Istanbul, ons eerste reisdoel wordt het stadje Novi Han .Om met de woorden van Pimmetje te spreken; ”we hebben er zin an!

Nu snel kaartjes regelen voor lady Gaga, die treed hier vanavond op.

een Bulgaars groetje
anita en tosca

Sultanstrail (2)
We zijn nu al een week onder de snikhete Bulgaarse zon (in de zelfde hittegolf als bij jullie?) aan het lange afstand wandelen .”Dat valt om verschillende redenen niet echt mee, temperatuur, gewicht van onze een-wielige wandelkar met kampeer benodigdheden. Wie of wat bracht ons ook weer op het onzalige idee om tijdens deze wandeltrip ook nog zo nodig, de padvinder uit te willen hangen, met alle lichtgewicht rompslomp van dien, tent, slaapzakken, gasje , pannetjes. Het weegt allemaal niks behalve als je het onder een 35 graden brandende Bulgaarse koperen ploert vals plat op en af moet zeulen, want we mijden het Rila gebergte en lopen door een dal(( dachten wij )naar de Turkse grens, maar het reliëft toch nog onverwachts aardig. Dat voel je evengoed duidelijk aan de zure spierpijn in de kuiten .Maar nu niet zeuren! We doen dit voor ons plezier! Al vergeten we dat zo nu en dan helemaal!! Dan loop ik mij dingen af te vragen in de trend van, wie wat waar welke beul waarom, stuurde mij op deze wandelstraf ect. Maar alras schaam ik me mijn arrogante kop uit mijn hoofd als ik zie hoe mooi het leven hier is, de Bulgaarse nazomer met alle rijpe vruchten aan de bomen (appels, peren, tomaten, komkommers, tabak en wijn) en hoe gastvrij en royaal men is. Want kwamen wij achter, ook al heeft de doorsnee Bulgaar (zonder pet met woeste stekels op het platte achterhoofd) geen nagel om zijn gat te krabben, toch worden wij almaar overladen met loodzware zakken fruit (alsof we het al niet moeilijk genoeg hebben en moeten wij overal logeren en midden in de nacht barbecueën met mensen die wij niet verstaan, laat staan dat we uit kunnen leggen dat we Nederlandse vegetarische potten zijn.

Bulgarije, Sultanstrail

Sultanstrail, ©anitajanssen

Sultanstrail, ©anitajanssen

Dit even in zijn algemeenheid, want gut wat went het allemaal snel. Vorige week had ik nog geen idee wat Bulgarije inhield en nu is het al reeds een totaal logische realiteit voor mij. En heb ik geen zin om uit te leggen wat Bulgarije is want Bulgarije is gewoon Bulgarije, iets wat we allemaal diep van binnen dondersgoed weten en altijd al geweten hebben. Bulgarije, het woord zegt het al, is Bulgarije! Ze hadden ons al gewaarschuwd, Bulgarije, boe! Bah! Eng! Wolven en beren! Kijk maar uit! Derhalve hadden wij bij Perry sport een “berenbel”’ gekocht. Een rond irritant tingelend geval, dat je met klittenband uit kan zetten en waar beren niet tegen kunnen, mensen ook niet, want het is niet aldoor tingeling kerstmis. De eerste nacht dat wij gingen kamperen stikte het meteen van de beren. Dat komt je kan hier niet kamperen, als mensen je zien stuntelen met tentstokken moet je meteen komen logeren. De eerste Bulgaarse vrouw die ons bij zich thuis uitnodigde, had voor de gezelligheid een berenbootbloes aangetrokken.(een bloes met Dick Bruna achtige beertjes in roeibootjes met ankertjes op hun petjes, je kent het wel (of niet) beetje kinderachtig, maart toch weer die gastvrijheid!

Sultanstrail, ©anitajanssen

Ik zal er komende weken nog vaak op terug komen! Even voor de duidelijkheid, we zitten in Pazardzhik. Via Sofia – Kostenets – Pazardzhik naar Plovdiv

Ezelsbruggetje volgens Annie. Ik eet maar door want het “kosteniks’ en daarom “pastniks”en als ik dit een tijdje vol hou dan ‘Plofdiks


Sultanstrail (3)

“Do you speak English?” vroegen we aan het meisje achter de balie van de tourist information, te Plovdiv.
“Yes!”riep ze trots ( en dat was heel terecht want er zijn nauwelijks Bulgaren te vinden die een woord buiten de grens spreken)
“We are walking from Sofia to Istanbul and we want to know….”
Op dit punt onderbrak ze ons en vroeg stomverbaasd: ”You want walkink to Izsjtanbulk?”
“Yes!” riepen wij trots.
Ze schudde haar hoofd en riep; No!(of eigenlijk knikte ze want knikken en schudden wordt in deze contreien omgekeerd gebezigd) “That’s impossible!”
“Thats not impossible, because we already do!” riepen wij.
‘O no,’’ riep ze beslist,’ it’s impossible!’
But we do! Probeerden we nog, maar nee ze vond het zo’n onzin dat ze terstond afhaakte.
Annie probeerde het nog door de kaart onder haar neus te drukken en te vragen of er een pad was langs de rivier waarlangs we Plovdiv uit konden wandelen.

Sultanstrail, ©anitajanssen

Tosca Niterink schrijft
Maar ze keek er alleen glazig naar en sprak ineens geen Engels meer.
We proberen het gewoon, zeiden we tegen elkaar, zoals altijd, want dat is de enige manier om er achter te komen in dit land.
Plovdiv is een prachtige stad, de mooiste die we hier tot nu toe gezien hebben, het staat bol van kunst en cultuur, ze hebben er zelfs een soort Montmartre, waar je van die Jip en Janneke silhouetjes van jezelf kan laten knippen en een enorme Romeinse arena, die bijna door het hele centrum loopt. Plovdiv is niet voor niets kandidaat culturele hoofdstad van Europa in 2019!

sultanstrail, Anita Janssen

Dan moeten ze toch nog iets aan de buitenwijken doen, merkte Annie op toen we ons langs de rivier de Maritsa een weg zochten de stad uit richting Istanbul. Bulgaarse steden kunnen uitmonden in hartverscheurende deprimerende troosteloosheid wisten wij. Maar dit sloeg alles! Ik had het gevoel ergens in een buitenwijk van Calcutta te lopen. Afgebladderde hoogbouw. Op in storten staande op elkaar gestapelde krotten eindeloos op rij. ( Ook eindeloos op rij mensen in de rij voor fonteintjes om gratis water te drinken en te tappen). Tot we in een echte krottenwijk kwamen op een echte vuilnisbelt en we tot onze knieën door de koeienkarkassen kraakten en tegen het talud van een snelweg tot stilstand kwamen. Zal ik er wel of niet een sticker op plakken vroeg ik Annie.

Het zit ons ook niet mee, zuchtte ze alleen. Als iemand Sultanstrail stickers ziet hangen in dit gebied kan ie er donder op zeggen dat Annie en ik er verdwaald zijn geweest.

We hebben er ook eentje geplakt op de lekkende kerncentrale van Dimitrovgrad waar we via Parvomay naar toe zijn gespoorzoekt. Hebben gezellig in het motel ernaast geslapen, samen met een ploeg Engelse “kernreactor huurlingen”

Ze repareren over de hele wereld lekkende kerncentrales en dat zijn er volgens hen meer dan je denkt!

een vrolijke wandelgroet

annie en tosca

Sultanstrail ( 4)

RECTIFICATIE

Beste lezers, mijn welgemeende excuses, ik heb u vorige week bang gemaakt voor niets! In Dimitrovgrad (Bulgarije), staat helemaal geen lekkende kerncentrale! Daar staat slechts een lekkende kolencentrale !Er staat er wel eentje in Dimitrovgrad (Rusland) verklapte mij een lezer .Verwarrend he??En hij zag er ook zo uit als een echte kerncentrale met een paar van die grote betonnen diabolo’s, U kent het wel .Dus ik heb mijn sticker op de verkeerde centrale geplakt. Maar ik maak het volgend jaar goed, want dit euvel bracht mij op een idee. Een nieuw wandelproject! Volgend jaar doen wij een kerncentrale trail. Dan wandelen wij voor straf van Borssele via Petten, Wunderland Kalkar over Chernobyl naar Dimitrovgrad in Rusland!

Sultanstrail, ©anitajanssen

Tosca Niterink, Sultanstrail, ©anitajanssen

Over straf gesproken, we zitten hier aan de Turkse Grens ,via Svelingrad en Kapitan Andreevo ik vind het hier afschuwelijk, vanwege die tientallen dubbele opleggers met koeien die hier in de brandende zon staan te wachten . Eyes on animals, had ons opmerkzaam gemaakt op de wantoestanden met veetransporten in dit Bulgaars Turks gebied. Dus we zijn eens even gaan kijken of dat wel klopt. Tja ik wil immers niet nog meer vergissingen maken .En ja hoor, enig speurwerk leerde ons dat er wagens vol dieren staan in hun eigen stront en bloed. Dappere Annie heeft er foto’s van gemaakt terwijl ik op de hotelkamer laf zat te snotteren. Ik was nog helemaal beroerd omdat ik met eigen ogen had gezien hoe ze bij zo’n laadstation met ijzeren staven weer het veetransport in werden geslagen. Het is de bedoeling dat de dieren hier uitgeladen worden om vierentwintig uur te kunnen rusten en te eten en te drinken. Daar wordt met de pet naar gegooid en er zijn nauwelijks voorzieningen voor en dat terwijl ze al dagen onderweg zijn. Ze komen soms helemaal zelfs uit Ons eigen gezellige Nederland aan gehobbeld! Jawel! Alleen al deze week, hoorde ik van de eigenaar van Royal Haskovo een animal station point in Stamboliyski wat zich wel aan de regels houdt , kwamen op een van de vijf overlaadpunten 22 dode stieren aan .Lees de rest van deze narigheid maar op onze site www.wildwifeadventures.nl , als je tenminste durft! Ik zou zeggen neem nog een Turkse worst! Wat ? Of je nog Turkse worst lust!

Te slotte nog wat leuks! We zijn Nederlanders tegen gekomen. Ik zei tegen Annie,”kijk die hoed die die vent op heeft (Het was een soort luchtige cowboyhoed van kunststof met gaatjes erin, je hebt er ook schoenen van) die hoed wil ik ook, waar zou hij die gekocht hebben?” Op het Zuidplein in Rotterdam”, riep zijn vrouw. Het bleken jehova’s getuigen te zijn, die twee weken fanatiek te keer gingen in de portalen van Svelingrad. Als je de blijde boodschap brengt in dit weer, sprak de man heb je zo’n hoed wel nodig.

Tosca Niterink, Sultanstrail, ©anitajanssen

Sultanstrail, ©anitajanssen

Sultanstrail, ©anitajanssen

Ik heb ook een blijde boodschap, vanwege de hitte zijn we er een paar dagen tussenuit gepiept geweest, naar de zwarte zee. Daar hebben we twee vriendinnen gemaakt , eentje met een pompoen van 114 kilo en eentje met een skippy bal van om en nabij ook zoiets!

Sultanstrail (5)
Ik zit op het kantoortje van de Muthar (burgemeester) van Akalan te schrijven. Dat komt, het internetcafé was dicht en toen hebben ze dit voor ons geregeld. De burgemeester zelf is een beetje aan het rommelen met de lamellen. Er schieten mij alleen teksten van bromsnor (uit Swıebertje) te binnen.;jazeker meneer de burgemeester, jawel meneer de burgemeester. Toen ik vannacht wakker werd had ik geen idee waar ik was,totdat ik omhoog kwam en mijn kop stootte aan de onderzoekstafel en de eendenbek met een klap op de grond viel!
Ik wist het weer, we hadden gistermiddag van iemand van de jandarmerie, (gendarme) de sleutel van het gezondheidscentra gekregen om aldaar de nacht door te kunnen brengen niks geks hoor ın deze contreien, we hebben al twee maal eerder in een dokterskamer geslapen en eenmaal op het politiebureau. De Muthar regelt overal altijd een fijne slaapplaats voor je, dat is hij als dorpshoofd en moslim verplicht. We hebben trouwens gisteravond bij de muthar in de vestibule met zijn  vrouw en zijn moeder gedanst, op muziek uit hun  mobieltje. Opoe ging ook spontaan paprika’s voor ons bakken in de houtoven buiten in de tuin! Want de gastvrijheid kent nog steeds geen grenzen tot op het verstikkende af. We moeten ons regelmatig losrukken.

Sultanstrail, ©anitajanssen

Sultanstrail, ©anitajanssen

We zijn ook nog levensgevaarlijk verdwaald. Gelukkig zijn we gered door een houthakker. Nu durven we niet goed meer die etappes uit de wandelgids te doen. Vooral als erbij staat: het pad is in de zomer vaak moeilijk te vinden, zorg dat je voldoende water bij je hebt en een goed kompas. Of er staat, als je vast komt te zitten in het bos kun je de veldwachter bellen met zijn mobiele nummer erbij. De schrijver van het wandelboek vergeet wel eens dat hij wel Turks spreekt en wij niet en dat de turken hier in deze streek behalve hello geen woord Engels of Duits spreken.
Hoewel, er waren gisteren een paar jongetjes van een jaar of tien die Hello naar ons riepen en daarna I wanna fuck you. En dat terwijl we even daarvoor een vijftienjarige potloodventer hadden ontmoet. Wij stonden te liften, vanwege het feit dat we dat enge bos niet in durfden en er bleef maar een jongen om ons heen drentelen. Dus we hadden iets van rot nou op joh, zo krijgen we nooit een lift. Hij ging aan de overkant van de weg staan en we kregen nog steeds geen lift. Tos jij moet ook niet vooraan gaan staan met je ouwe kop, zei Annie. Ze had het nog niet gezegd of de jongen floot. En daar stond pontificaal zijn half stijve snikkel in het rond te slingeren.
Die jongens gooien zelf de hele dag met stenen naar honden, dus nu mochten wij  dat ook eens doen.
 
Tosca Niterink & Anita Janssen, Sultanstrail, ©anitajanssen

Sultanstrail (6)
Nou mensen we zijn er bijna! We kunnen Istanbul al bijna ruiken! Nog maar 49 lullige kilometertjes dus we zijn er bijna maar nog niet helemaal! Of om  de legendarische woorden van mijn schoonmoeder  die ze vorig jaar twitterde nog maar weer eens aan te halen: “het einde zit er bijna op! 

tosca niterink en anita janssen, Sultanstrail, ©anitajanssen

Altijd weer een weemoedig haast droevig gevoel. Misschien heeft het er ook iets mee te maken dat de herfst bezig is in te zetten in dit prachtige land. Het weder kan de ene dag mooi zijn, warm met strakblauwe lucht en de volgende dag onstuimig,met woeste wolkenpartijen waar zo nu en dan enige druppels water uit vallen die gulzig  worden verslonden door de opengebarsten aarde. De bramen en de vijgen, waarvan wij er op onze tocht zoveel hebben geplukt staan nu te verschrompelen  in  herfsttinten verkleurend gortdroog gebladerte. De ooievaars zijn vertrokken naar warmer oorden en ik zie grote groepen andere trekvogels. Verzamelen ze zich om zich op te maken voor de oversteek naar Afrika? “Neen”‘ zegt iemand, ze komen juist aangevlogen vanuit Rusland om hier de winter door te brengen.

Sultanstrail, ©anitajanssen

Over  trekvogels gesproken, de burgemeester van dit oord (we zitten in Sazlibosna) vroeg of we  last hebben van mannen. Onze reputatie snelt ons vooruit. Hij drukte ons zijn gouden visitekaartje in  handen met de woorden; als iemand jullie lastig valt , bel me! Nu dat zullen wij flink ter harte nemen! Ik snap best wel waarom de jonge mannen in deze contreien soms een beetje vreemd op ons reageren. Dat komt omdat wij vrouwen zijn en die zie je niet in de dorpen hier. Die leven hun geheimzinnige teruggetrokken leven van kokkerellen en schoonmaken achter de  sluiers van vitrages,  en lamellen. 
Alleen mannen bevolken de theehuizen en de winkeltjes en bepalen het straatbeeld.
Heel af en toe schuift er een gebogen hoofddoek achter het raam van een minibusje door het landschap. Het leven is hier zo ‘unbearable boring, verzuchtte ons een jonge moeder.

Tosca Niterink, Sultanstrail

Ik mag niet werken van mijn man, heb zelf geen geld en moet hem om elke cent vragen
Er gebeurt nooit wat in dit dorp, behalve dat de mannen de hele dag op hun krent zitten en thee drinken. Hoe zijn de winters, vroegen wij geschrokken. O met een heleboel sneeuw. Maar gaan jullie dan niet leuk skiën in de bergen met zijn allen?
Nee, ‘zuchtte ze andermaal, dan zit ik ook binnen en de mannen zitten in de theehuizen de hele dag thee te drinken. Ik zei het al het leven is unbearable boring. Hoe komt dat toch vroegen wij aan onze gastheer van vannacht, dat de vrouwen niet in de theehuizen mogen zitten op het dorpsplein? Ö “, was zijn antwoord, als ik tegen mijn vrouw zou zeggen je mag naar het theehuis gaan, deed ze het toch niet, want al haar vriendinnen doen het ook niet.
‘Ik  heb een beetje een theehuisinzinking,’bekende Annie laatst . ‘Het is overal hetzelfde en dat gestaar de hele tijd. Waarom staan ze niet op met zijn allen en gaan de wc eens schoon maken, want die stinkt zo heftig naar stokoude pis dat er een zoute droplucht vanaf walmt .’.Je weet toch Annie,zei ik, dat mannen niet weten hoe ze zoiets moeten doen,dat soort dingen kunnen alleen vrouwen. Vandaar dat wij eergisteren in Dursunskoy een hele fles chloor hebben omgekeerd in de wc van de burgemeester.
Het hele gemeentehuis stonk ernaar.
Enfin, we gaan nu heel langzaam naar Istanbul lopen, anders zijn we er te snel, ( vandaar dat we een paar dagen hebben uitgerust in een hotel te Karaburun aan de zwarte zee).                          De Turken begrijpen nog steeds niet waarom wij in hemelsnaam naar Istanbul willen lopen. Neem toch de bus zeggen ze of ik breng je wel even met de auto. Soms snap ik het zelf ook niet  meer.
De Imam begint weer te janken door de toeter die uit de minaret steekt, de broodmagere zwerfhond die bij de katten onder de viskar op een hapje ligt te hopen, steekt zijn kop omhoog en doet op hartverscheurende wijze mee.

sultanstrail (7)

Een paar uur voordat we Istanbul binnen wandelen zegt Annie nog; ‘ik heb al die weken geen toerist gezien.’
‘Wacht maar, voorspel ik, ‘dat gaat spoedig veranderen. ‘

Anita Janssen, Sultanstrail

Sultanstrail, Tosca Niterink en Anita Janssen

Hoewel er de laatste keer dat ik in Istanbul was (33 jaar geleden)er bijna geen toerist rondliep (op wat hanghippies na) voorvoel ik dat dit anno 2012 wel anders zal zijn. Inderdaad, Istanbul is verworden tot een toeristenfuik!
Van de chaotische stoffige authenticiteit is niets meer over. In de etalage van een duur restaurant zit de gehoofddoekte schoonmoeder van de bedrijfsleider met een verveeld gezicht Turkse ravioli te draaien.
Ze trekt alleen haar mondhoeken omhoog als er weer een foto van haar wordt gemaakt. De eerste Nederlandse toeristen (twee weduwe vrouwen uit Drenthe,’is seker te hor’n?’ Maar jullie kom’n vaast uut Aamsterdaam weg!”) waar we tegenop lopen hebben een arrangementje via de Margriet, hotel met uitstapjes en ook veel vrij!.
‘Haartstikke leuk.’
Ze hebben elkaar leren kennen op een workshop genaamd; “ samen met margriet in een longweekend zelf een broekrok maken”.
Ook haartstikke leuk, maar dit is toch weer heel aanders, zo apaart!
‘Inderdaad! dit is heel wat anders,’ zegt Annie, ‘ik geloof dat ik een cultuurshock heb.’

hond istanbul, cAnitaJanssen

Tosca Niterink

We banen ons een pad door busladingen fitte senioren uit alle windstreken.
‘Lady’s,’ roept een tapijt verkoper, ‘are you lost?’
‘Come into my shop and have a cup off thee.’
‘I like your hat,’ roept een andere souvenirturk, but you miss something, I think it’s a shawl! ‘Please come in my,’ restaurant roept een ander terwijl hij met een menukaartin ons gezicht slaat .
‘Kijk daar staat de Ayasofia,’ zeg ik tegen Annie. ‘Waar?’ ‘Daar, links !’
We proberen tussen de speelgoedkamelen, handnaaimachientjes en ansichtkaarten die ons voor de neus gedrukt worden een glimp op te vangen.
‘Ik zie niks!’
‘Daar waar die enorme rij voor staat!’
‘You want sightseeing?’ sprietst een jongen met het verkoopschuim in zijn mondhoeken, ‘only twenty euro’s.’
‘Where are you from?’
‘China,’ zegt Annie.
‘No no, I know you are Russian!
‘Vanwege ons uitgebleekte uitgegroeide wandelhaar denkt bijna iedereen dat we uit Rusland komen!
‘Everything handmade!’
‘Please come in! Make special price for you.’
‘Wegwezen!’ sissen we tegen elkaar! ‘Nergens naar kijken!’ ‘Kijk maar naar de grond!’

‘Madam!’ roept een schoenpoetser, ‘can I polish your shoes?’
Ziet hij niet dat we plastic slippers aan hebben?
We vluchten het park in en klimmen op schoot bij Ataturk.

sultanstrail ataturk, anita janssen en tosca niterink
‘he he Annie het zit er eindelijk op.’
‘Wat ? ‘
‘Het einde..’

Anita Janssen en Tosca Niterink

This entry was posted in Annie's post, pelgrimstocht, reisrepo's, Tosca's columns and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *