knakworst

Serie over acht dementerende dames die voor hun eigen veiligheid achter slot en grendel wonen. Verschijnt iedere donderdadg in de NRC met in de hoofdrol mevrouw Niterink de moeder van Tosca.

tekst Tosca , foto’s anita

Knakworst

Het is druk in gezellige  de gemeenschappelijke woonkamer.
De dames zitten in een grote gezellige ‘joepie we gaan bijna eten kring’, te schemeren.
‘Tis altijd net of de cliniclowns binnenkomen’, begroet de dochter van mevrouw Kistenmaker ons.
’Ja enig!’ beaamt mevrouw Wormerveer (soms is ze doof, soms helemaal niet).
‘Wat?’
‘Die muts! Zelf gebreid?’.
Geen idee welke muts ik in de gauwigheid heb opgezet.
Ik voel op mijn hoofd. O, die met die oranje pompoen, die kan inderdaad met een beetje fantasie voor een dopneus doorgaan.
“Ja hé, zeker zelf gebreid”
“Nee mevrouw Wormerveer, dat ook weer niet?”
Wat zegt ze? Ja zeker hé? Zeker zelf gebreid”.
Dag mam!
Dag Tos, laat dat vervelende mens maar kletsen, ze wil altijd meteen alle aandacht van iedereen.
“Zeker een eigen maaksel hé, die muts!”
‘Mens Bemoei je er niet mee!” roept mijn moeder boos,’ze moet toch zelf weten wat ze op der hoofd zet’
“Mam!’ zeg ik geschrokken, is dat het  nieuwste, doe niet zo onaardig!”
“Ik denk dat ze een beetje jaloers is’, fluistert de dochter van mevrouw Kistenmaker, net was ze nog heel gezellig, ze wil gewoon aandacht’.
Zuster, wat eten we?
‘Bloemkool met sausijsjes”
De zuster staat  met een grote vork in de braadpan te prikken, er spuit een straaltje vet op haar schort.

Ik ga rond met de  snoeppot, er zitten grote gekleurde dropsleutels in.
“O heerlijk zuster! Ik weet alleen niet of ik dat wel wegkrijg , zegt Wormerveer.
Ik hou mevrouw Glims een felblauwe snoepsleutel voor haar neus.
“O wat schitterend!” roept ze vol bewondering. ‘Die vorm!
Die kleur!”..
“Waar vind je zoiets? Kan je dat  ergens kopen?”
‘Ja hoor, gewoon in de winkel, wilt U hem hebben?”
‘Ik? Nou beter van niet, ik weet niet of ik de verantwoording aan kan. Zoiets vergt natuurlijk een hoop zorg, ik neem aan dat je het regelmatig water moet geven en zo.
‘Ik wil naar huis,’ zegt tante Lola (de zus van Kistenmaker)

Ik breng u wel eventjes naar Uw kamer, zegt de dochter van Kistenmaker, tis allemaal een beetje te druk voor U hé?
Mogen wij even mee, vraag ik, we willen haar papegaai graag zien, ga je ook  mee mam?”
‘Ik wil ook mee!’ roept Kistenmaker’
“Ik ook! Ik ook, klinkt het her en der’
Even later bewegen we ons in  slowmotion optocht door de gang.
Hij is al 35 en eet  gewoon met de pot mee, klinkt er uit de voorhoede op .
En;’ Hij heeft gister nog knakworst gehad, hé tante Lola”.

De rollator van mevrouw Map zit klem achter een prullenbak, dus de achterhoede staat stil.
Wat doen we hier? klinkt het achter me.
Geen idee!
We gaan eten! roept de zuster
Wat eten we?
‘Ik meen dat ik iets hoorde  over knakworst.’

This entry was posted in Tosca's columns and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to knakworst

  1. Pietje Pool says:

    Wat mooi weer ! 😉

  2. Margreet DoodemanDoodeman says:

    Dank jullie wel voor de foto van mn moeder met haar lieve ogen.

    Groet,
    Margreet(dochter van mevr ‘Kistenmaker’)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *