Dikke zwemvogels

De dames zitten weer eens op te scheppen tegen over elkaar, dat doen ze nog steeds graag.
,,Ik heb in Indonesië gewoond,’’ zegt Glims, ,,daarom hebben mijn kinderen gezorgd dat ik hier
kwam wonen, ik had daar ook allemaal bediendes, vandaar.”
,,Mijn vader is in de oorlog drie keer getorpedeerd,’’ brengt mijn moeder in.
,,Was dat ook in Indonesië?, kan me niet voorstellen.’’
,,Nee dat was in Zuid Amerika .’’
,,Ahaa, dat dacht ik al, in Indonesië deden ze dat soort dingen niet, dacht ik.’’
Mevrouw Map komt in slow motion binnen zetten, op het mandje van haar rollator, prijkt trots met
plakband vastgemaakt, een ingekleurde mandala,van de knutselles.
,,O wat prachtig, zucht mevrouw Wormerveer (altijd in voor een complimentje ) ‘zelf gemaakt?’
,,Ja zelf gemaakt, we waren allemaal artistiek thuis.’’
,,Wij niet,’’ zegt Glims, ,,wij woonden in Indonesië, daar was het te warm voor die dingen.’’
,,Je kon toch onder een ventilator gaan zitten kleuren!’’ werpt mijn moeder tegen.
,,Indonesië was zo interessant van zichzelf, je hoefde dat soort malle dingen niet te doen om je dag
door te komen.’’
,,Wij hebben ook in Indonesië gewoond, vroeger, ik vond er niks aan, ‘’ bromt Map, terwijl ze zich
in de vertraging in een stoel laat zakken.
,,Mijn moeder, gaat ze verder,’heeft zich daar dood gegeten, uit verveling!’’
,,Dan had ze wellicht, wat meer brood naar de eendjes moeten brengen,’’ grapt Glims.
De buurvrouw van de aanpalende woongemeenschap komt binnen lopen. Ze heeft een witte
plooirok aan met vleeskleurige panty kniekousjes eronder en is zoals gewoonlijk behangen met
goud. ,,Kijk’’ zegt ze onzeker, ,,ik heb mijn haar in vlechtjes, kan je mijn nieuwe gouden oorbellen
goed zien.’’
,,Toe maar,’’ zegt Annie, ,,had U nog niet genoeg goud, in Den Haag zouden ze zeggen, je kan beter
met je kop in een kluis gaan hangen. ‘’
,,Ik was gisteren jarig,’’ verteld de vrouw, ,,iedereen was er, zo gezellig, ze zijn vanmorgen pas weg
gegaan.’’
,,Wat zegt U’’’ vraagt Wormerveer, ,,komt U ook uit Indonesië?’’
,,Nee, ik kom van het woonwagenkamp hiernaast,’’ zegt de vrouw, ,,dat is allemaal familie van
me.’’
,,Zuster,’’ zegt mevrouw Map dwingend tegen mij, ,,ze heeft geen kousen aan.’’
,,Ze heeft wel kousen aan,’’ zeg ik, ,,alleen tot op de knie, vanwege het warme weer.’’
,,Nee hoor,’’ zegt Map, ,,voel maar,’’ ze duwt mijn hand op de blote knie van het feestvarken.
,,Het is geen gezicht! ‘’ voegt ze er afkeurend aan toe.
Mijn moeder staat op en zegt ,,het was heel gezellig, maar we moeten nu echt gaan.’’
,,Dat is waar,’’ zeg ik, ,,mevrouw Glims gaat U ook mee, een eindje wandelen in het park.’’
Mijn moeder is iedereen al een hand aan het geven. ,,Bedankt voor de gezelligheid en tot de
volgende keer,’’ hoor ik haar zeggen.
In de gang zetten we mijn moeder in een rolstoel, Glims wil liever zelf lopen, met haar rollator.
Haar benen zijn zo vergroeid dat ik niet begrijp dat ze nog kan lopen maar ze doet niets liever, ze
springt er zo nu en dan zelfs mee, als een klein enthousiast meisje.
,,Moeten we niet even afrekenen, ‘’ vraagt mijn moeder, als we voorbij de balie lopen.
,,Tis al gebeurt,’’ zeg ik opgeruimd.
,,Sommige mensen,’’ zegt Glims in het park bij de vijver, ,,bewaren hun boterham en geven ze aan
die dikke zwemvogels daar, hoe heten ze ook weer?’
,,Eenden.’’

de vergeetclub

,,Juist ja en die grote dikkerd daar op die tak?’’
,,Een duif.’’
,,O ja, vroeger, had ik ze ook in mijn tuin en dan had ik een zak met van die korrels hoe heet het
ook weer?’’
,,Vogelzaad?”.
,,Nee het waren van die grote korrels.
,,O,’’ zegt Annie, ,,U bedoelt maïs.’’
,,Daar heb ik wel over gehoord,’’ zegt Glims bedachtzaam, ,,maar dat heb ik nooit aangedurfd.’’
Mijn moeder, snuift en wisselt een blik met mij zo van; ‘die is gek!”
,,Ik dacht,’’ begint mijn moeder.
,,Ja wat dacht je mam?’’
,,Nou,’’ zegt ze met een knikbeweging naar de wielen van haar rolstoel, ,,dat je deze fiets beter voor
sluitingstijd terug naar de fietsenmaker kan brengen, anders moeten we dubbel betalen.’’

de vergeetclub

Dit is alweer de laatste aflevering van de vervolgserie voor de achterpagina van het NRC… In het najaar volgt er weer een reeks over zeven dames en 1 man die voor hun eigen veiligheid achter een cijferslot wonen. In de hoofdrol mevrouw Niterink (86) de moeder van Tosca. (tekst tosca , foto’s anita)

This entry was posted in Tosca's columns. Bookmark the permalink.

4 Responses to Dikke zwemvogels

  1. Pietje Pool says:

    Wat mooi weer . X X X
    Tót in het najaar !

  2. hondaluza says:

    Ik zal deze surrealistische gesprekken erg missen. Dank voor het optekenen van onze toekomst.. En heel veel succes in Brazilië!

  3. Ingrid vd Mosselaar says:

    Tosca, je hebt me weer ‘n grote glimlach gegeven voor dit prachtige verhaal van de dames en 1 heer achter ‘t cijferslot! Jammer dat ‘t voorlopig de laatste is, tot ‘t najaar!

  4. Mooi en geestig Tosca ! Ga zo door

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *