‘Klimmen naar Kruishoogte’ – Tosca Niterink

Iedere dag een stuk uit Klimmen naar Kruishoogte een doldriest wandelavontuur van Tosca Niterink.
Het boek verschijnt 29 maart uitgeverij Thomas Rap / Bezige Bij, foto’s Anita Janssen.


1. Inleiding

Klimmen naar kruishoogte is geen wandelgids. Het is ook
niet de zoveelste voettocht van de zoveelste op zichzelf
verliefde bijzondere vrouw naar Santiago.
En god bewaar me, ook geen spirituele kromme tenentocht
van een gevallen kindsterretje, dat in haar puberteit
bleef steken en derhalve niet kon stoppen om te
experimenteren met drugs… totdat ze de wandelschoen
ontdekte en in navolging van survivalexperimenten in
de Ardennen met randgroepjongeren, zichzelf terugvond
in de natuur.
Help!!
In het voorjaar van 2011 zijn Annie (mijn huidige
dans- en wandelpartner) en ik van Granada naar Santiago
de Compostela gelopen. Een 1200 kilometerlange
pelgrimsroute dwars door Spanje. Wij hebben
hier tien weken over gedaan. Dat klinkt heldhaftig
en spectaculair maar een beetje doorgewinterde wandelaar
weet dat zoiets veel sneller kan.
Helaas, wij waren (en zijn godzijdank nog steeds)
‘amateurpelgrims’ en liepen op ons dooie gemak.

Annie en ik hebben afgelopen decennium samen de
halve wereld over gereisd, en waren altijd uitgesproken
wandelschuw. Van de trein in de riksja naar het hotel.
Doodsbang waren we om meer dan tien meter met onze
zooi door tropen te moeten sjouwen. Ikzelf had ook
nog eens last van rugzak allergie. Ik was de eerste op de
backpack tracks die zich durfde te vertonen met een koffer
op wieltjes. Eerst werd ik uitgelachen, maar toen
men zag met wat voor gemak ik mijn bagage met één
pink door de Indiase stront rolde, kreeg ik alras navolging.
In 2009 echter werden we besmet met het wandelvirus,
dat ging zo:

Ik vond een boek in een doos in de kelder van mijn
oom (God hebbe zijn ziel) voor wie ik mantelzorgde.
‘Ga maar even kijken in de kelder,’ zei die steeds als
ik boodschappen voor hem had gedaan, want daar stond
een doos met boeken die hij wegdeed.
‘Wellicht zit er iets voor je bij, anders gaat het bij de
vuilnis.’
Ik kon mijn keus niet maken uit de Loe de Jong-epistels
over de Tweede Wereldoorlog, Tropische vogels houden
kunt U ook, Gieten in kunsthars en 25 jaar Pax Christi,
maar vond het ook zo lullig om niks mee te nemen. Ik
grabbelde een boek uit de doos dat was geschreven door
de Duitse Paul de Leeuw, las ik op de achterflap. Aha,
iets over Duitse cabaretdingen, verschrikkelijk, maar
het zou mijn oom geruststellen – gezien mijn achtergrond
als actrice – dat hij toch nog iets had liggen wat
me interesseerde.
‘Dit lijkt me wel iets, oom Frits!’ riep ik uit, ‘ik ben
heel benieuwd wat voor een Paul de Leeuw ze in Duitsland
hebben!’
‘Ik wist wel dat je dat boek eruit zou pakken!’ riep
mijn oom blij. ‘Helemaal iets voor jou! Als je eraan begint lees je het
in één ruk uit, weet ik zeker!’
‘Ik kan niet wachten,’ loog ik.
‘Nou, dan heb je het volgende week uit! Dan moet jij
mij eens vertellen wat je ervan vond!’
Met tegenzin bekeek ik de achterflap en de foto van
een dikke zelfingenomen Duitse homoseksuele grapjas.
Help! dacht ik.
‘Ja, dat boek is echt iets voor jou!’
‘Zeker weten, oom Frits!’
‘Het gaat over de Jacobsroute, de Camino de Santiago,
een pelgrimsroute die hij liep naar Santiago de Compostela!’
Ik had beter die tropische vogels kunnen pakken, paniekte
ik. Boring, zo’n dikke katholieke tut!
‘Hij had nog nooit gewandeld en liep 850 km dwars
door Spanje, het werd de reis van zijn leven,’ ging Onkel
Frits verder.
Ik begon een klein beetje nieuwsgierig te worden.
Duitse Paul de Leeuw staarde me oprecht blij aan vanaf
de achterflap. Thuis begon ik te lezen. De volgende dag
gaf ik het aan Annie. Ik ging zoeken of er meer boeken
waren geschreven over ‘Der Jacobsweg’.

Ik las Shirley Maclaine’s versie, die van Paulo Coelho,
die van Cees Nooteboom en nog zo wat. Toen ik een
week later na het boodschappen doen met oom Frits een
bakje Nescafé (ons vaste ritueel) zat te drinken was ik
helemaal ingelezen. Ik wist van de apostel Jacobus de
meerdere en dat zijn botten begraven waren in de kathedraal
van Santiago (= sint Jacobus). En dat de weg naar
Santiago vanuit Frankrijk (de Camino Francés) al eeuwenlang
een katholieke pelgrimsroute was. Bewandeld
door, onder anderen Karel de Grote, Dante, Franciscus
van Assisi en Ferry Mingelen zelf!
‘Ik wist wel dat dat boek iets voor jou was,’ zei oom Frits.
‘Zullen we dat ook gaan doen?’ vroeg Annie.
‘Nou, we kijken wel…’
Gaat wel over, dacht ik. Dan moeten we wel trainen
begon Annie een week later. Ja, dat wel… We begonnen
te wandelen. Ik met tegenzin maar toch… eerst probeerden
we uit hoe het was om 25 kilometer te lopen.
We waren allebei helemaal stuk. Ziezo, dacht ik, ze is
erachter dat dit niks voor ons is, stel je voor dat we elke
dag… Maar het had ook wel iets, iets wat ik niet kende,
de blijdschap die de natuur in me losmaakte, het gevoel
van voldoening op eigen kracht zo’n eind te lopen.
We gingen naar Terschelling en liepen twee dagen
achter elkaar. Ik had me in jaren niet zo goed gevoeld!
Wat was Nederland eigenlijk mooi! En wat gingen die
twee dagen snel voorbij! Ik had nog best een paar dagen
willen lopen. Voor het eerst had ik gevoeld hoe het is te
lopen, tot, we zien wel, en nog verder omdat je toch een
slaapplaats moet vinden, doodmoe, pijn aan de voeten
maar uiteindelijk zo voldaan toen we een bed vonden.
En de volgende dag uitgerust bij het krieken weer verder
en lekker de hele lange dag door te gaan. Jammer dat
twee dagen zo kort zijn! Stel dat je een paar weken of
nog langer, wat zou dat fantastisch zijn! Dat gevoel van
vrijheid!
Ik was om! ‘Laten we het doen, Annie! Door Spanje!’
In 2009 liepen we de Camino Francés. Toen we na vijf
weken vanuit Pamplona in Santiago aankwamen vonden we
het jammer dat we er waren. Het wandelvirus
had ons beet. Annie sprak de wijze woorden: ‘Te voet is
de mooiste manier om een land te leren kennen.’
We waren onderweg zelfs aan het fantaseren geslagen
om van Amsterdam naar Tibet te lopen. Beetje overdreven
misschien, maar twee jaar later hadden we het
voor elkaar: we zouden tweeënhalve maand naar Japan
gaan om daar 1400 kilometer te pelgrimeren over het
eiland Shikoku langs 88 boeddhistische kloosters.
Twee weken voordat we zouden vertrekken kwam
tsunami en die toestand met die kernreactoren in Fukushima.
‘Het valt allemaal wel mee,’ zeiden ze. Laten Annie
en ik nu net types zijn die daar geen bal van geloven.
‘Denk jij, Annie, dat een van die mannetjes over twintig
jaar één nacht wakker ligt omdat er bij ons kanker
aan de prostaat wordt ontdekt, vanwege het eten van een
besmette struik andijvie, dan kan je toch maar beter zelf
een kankertje creëren, met straling uit je eigen twitterofoon.’
We moesten op stel en sprong iets anders bedenken.
‘Weet je,’ zei Annie, ‘je vond het toch zo leuk in Spanje
twee jaar terug! Er is nog een route naar Santiago,
vanuit Granada, de Via Mozarabe, een route die haast
niemand doet.’

Ik zit in Granada op een terrasje in mijn dagboek te
schrijven. Ik heb een kwartiertje naar de eerste lege
bladzijde zitten kijken en moest aan Annie M.G
Schmidt denken. Als zij aan een musical begon en voor
dat lege vel zat, trok ze in het midden een streep en
schreef er het woord pauze onder.

Ik sloeg mijn schrift in het midden bij de twee rijgsteken
open en schreef bovenaan de rechter bladzijde: we
zijn op de helft, nog maar 600 kilometer te
gaan.

This entry was posted in pelgrimstocht, Tosca's columns, Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

8 Responses to ‘Klimmen naar Kruishoogte’ – Tosca Niterink

  1. Loes koenen says:

    Geweldig, ik wil meer lezen!

  2. Renee says:

    Maak er een boek van! Dan koop ik het!

  3. Claudia says:

    Meer! Meer! MEER!!! (en het liefst nu)

  4. ans says:

    net het boek besteld en ga de postbode op wachten, ben zo nieuwsgierig hoe en wat!

  5. Dick van Oosten says:

    Echt heerlijk, smaakt naar meer……mmmmmmmmmmmmmm!!! Ik ga hem snel lezen and I’ll be in touch….was ook leuk om jullie ff te zien…hasta pronto………

  6. Frank Flippo says:

    Alles hilarisch & onderhoudend, alle lof voor Klimmen en zo.
    Wie niet bang is voor een diepgravende kritische en opbouwende doch uitgebreide bespreking van dit reisboek, leze mijn recensie:
    http://zilvervis.net/2012/10/08/tosca-niterink-klimmen-naar-kruishoogte/

  7. One more thing. It’s my opinion that there are lots of travel insurance internet sites of reputable companies that allow you to enter a trip details and get you the estimates. You can also purchase this international holiday insurance policy on the web by using your own credit card. All you have to do is to enter your own travel information and you can begin to see the plans side-by-side. Only find the system that suits your financial budget and needs after which use your credit card to buy it. Travel insurance online is a good way to take a look for a reliable company for international travel cover. Thanks for discussing your ideas.

  8. Saskia says:

    Het boek gelezen en de DVD inmiddels gezien, geweldig!! Ik vertrek eind april vanaf Pamplona naar Santiago. Maar eerst naar de voorstelling 12 februari in de Meervaart. Ik heb er zin in!!

Leave a Reply to Dick van Oosten Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *