Klimmen naar Kruishoogte (9) NRC

Zal je altijd zien, heb je je jas naar huis gestuurd, want ballast, zakt de temperatuur naar 1 graad ( boven nul, dat wel).
Vandaar dat men Annie kon zien rondschuiven in de vroegte met slaapzak om,als een Peruaanse met poncho en hoed, zonder panfluit, in de wilde natte koude, de vreselijke ochtend vroegte, de belachelijke wandelaars uren waarin elk normaal mens zich nog eens omdraait, maar waarin freaks zo nodig de dauw willen zien verdampen in het ochtendgloren.(die heb je ook!)
Want lieve mensen, de ochtenden in Galicië, zijn zo prachtig, als wij er niet doorheen liepen, zouden alle groene landschappen stuk voor stuk een legpuzzel van vele duizenden stukjes zijn. Je weet wel zo een waar een bejaarde een biljart of pingpongtafel voor nodig heeft om alle schakeringen groen en blauw tot uitdrukking te brengen.

Over bejaarden gesproken, de vergrijzing heeft in dit deel van Europa ernstig huis gehouden, het lijkt wel of er in de vervallen dorpen alleen oude mensen en dito honden leven.

Heel mooi en stil, laten we het alsjeblieft zo houden, laat dit bericht alsjeblieft niemand op het idee brengen om hier de boel op te kopen, onder het oog van een of andere cameraverbouw,-makelaarsploeg en de boel te verbed en-breakfasten.
We proberen het te vermijden, maar soms ben je erop aangewezen, is er niks anders na 30km door berg en dal te zijn heen en weer gelopen, geen hotel, hostal, zelfs geen onder architectuur verbouwde casa rural, (authentieke logeer boerderie van natuursteen met krulbed en dure zeepjes) dan moet je naar de auberge”.
Klinkt super romantisch maar het komt erop neer dat je in stapelbedden naar elkaars gesnurk moet luisteren en elkaars onfrisse knoflook adem vermengt met wandel zweet moet innemen.
In Rionegro was het weer zover, na een paar uur in het beneden bed met een super rollende en knorrende potente pelgrim boven mij, vond ik mijzelf om vier uur in de ochtend terug, opgerold in mijn slaapzak op de kokosmat, voor de paraplubak in de hal. Een goede plek om vanaf half vijf alle earlybirds in vijf talen buen camino te wensen.
Ik ben super uitgestapelbed, dat wou ik even zeggen.

Annie en ik hebben om de beurt onze dag, dan mogen we zeggen hoe laat we opstaan en hoever we lopen. Vanmorgen echter, riep ik bij het opstaan, (we zijn net over een niet misselijk gebergte Galicië binnengeklommen) “neen!”Ik zet vandaag geen stap, want spierpijn en zeer zeer moede! “Waarop Annie riep,; “het is mijn dag” Waarop ik weer riep: “”geeft niks, ik maak gebruik van mijn veto,(ik zet de joker in , zo U wilt, )’ik zet vandaag geen stap, draai mij een twee drie en andermaal om, Annie, morgen weer jou dag!”
Fijn zo een afspraak, op reis, bij “jou dag”hoort ook altijd, dat je om una cama” moet vragen (een bed) dus dat je in de lobby van een hotel voor je geaardheid uit moet komen, op een moment dat je daar, geloof mij, zeker geen zin in hebt. Heldenmoed vereist, dus ook op jou dag!
Dag! allemaal!
O ja, terwijl u dit leest, zitten we al voorbij Laza, via Rionegro, Mombey, Puebla de Sanabria, Padornelo, Vilavilla en A Gudina. Nog een krappe 200 km tot Santiago de Compostella

Ps Dank voor de lieve twitter berichten trouwens, die houden ons op de been, de mooiste tot nu toe vond ik deze;”de Mercedes staat klaar, 1 belletje en we komen jullie halen”.

This entry was posted in reisrepo's and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *