Klimmen naar Kruishoogte (11) NRC

Het leven is een grote anticlimax.We zijn er! En toen? Toen was het afgelopen…..
We zitten in Finisterre, een baai aan de Atlantico. De plek waar men vroeger van dacht dat het het eind van de wereld was en waar de pelgrims derhalve een kledingsstuk verbranden alsmede een slechte gewoonte.Ik heb ook geprobeerd een sok te verbranden, maar mijn aansteker woei steeds uit, er zit nu wel een knol in maar die valt nog wel te stoppen. Ik loop gewoon met al mijn slechte gewoontes verder.

Ik zou me zo kaal voelen zonder, sterker nog er zou niks van mij over blijven!
Maar, ik begin met de epiloog! Het werkelijke doel van onze reis lag hier niet in dit internetcafé met uitzicht op wild dobberende vissersbootjes.
Ik had reeds verteld dat het hier flink waait.Heb de hoed dan ook stevig onder de kin dicht gestrikt.(geen gezicht vindt Annie) De grote apotheose speelde zich natuurlijk af in Santiago de Compostella!
Het mooiste was de weg er naar toe en de mooiste dag was de laatste en daarin lag dan ook weer die anticlimax ingesloten!

De laatste dag was ook weer verschrikkelijk, het was nog niet eerder zo warm geweest,41 graden! We moesten ook nog eens in de volle zon berg op berg af.Regelmatig lagen we wanhopig huilend onder een struik en toen ook al het kokende water uit ons beider flessen op was en we ons op maakten om te gaan liggen sterven, zagen we ineens Santiago en de fiere punten van de kathedraal liggen zinderen in de bloed verzengende verte.We wierpen ons tegen de slagschaduw van een natuurstenen muur en begonnen te bidden.Daar kwam een man zijn tuinhekje uit.Water stamelden we met gortdroge keel.Toen de dorst gelest was en we weer een beetje konden praten vroegen we: is hier ook een bar?”
“”Om de hoek,U zit tegen de muur van de bar aan geleund”Grappig he?

Nu, U begrijpt de nodige pints gaven ons vleugels en voor we het wisten liepen we de toeristenfuik Santiago de Compostella binnen en kusten in de kathadraal de voeten van de apostel Jacobus de meerdere.(dat hoort)
We hebben onze pelgrimspas laten afstempelen en onze Compostella gehaald.(pelgrimsdiploma)
Natuurlijk hebben we een dronken man gevraagd of ie eventjes een foto van ons wilde maken,voor de kathedraal met onze papieren anders geloofd niemand dat we 1100 kilometer hebben gelopen.(zie foto)
We hebben een hele langdradige katholieke mis lang afgewacht of ze de botafumeiro (rokende pot wierook) door de kerk gingen zwaaien. Maar helaas, dat gebeurde niet en de volgende dag ook niet, we kwamen erachter dat ze alleen nog maar met de rokende pot zwaaien als pelgrims ervoor betalen(250 euro)
Toen we de afritsbroekenkermis van Santiago waren ontsnapt, lekker met de bus naar Finisterre, zat er op een terrasje hier een Nederlandse vrouw keihard te telefoneren. Zo een vrouw die je meteen al niet mag.
Ik heb wel twee keer botafumeiro zien zwaaien, ving ik op.
Ach vergoelijkt Annie,’ik zit de hele dag tegen een rokende pot aan te kijken.’

En nu ? ‘We gaan een stukje wandelen’, zegt Annie

This entry was posted in reisrepo's and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *