Klein Keukenhof (4)

column /vervolgverhaal op de achterpagina van de NRC over acht dames die voor hun eigen veiligheid achter een cijferslot leven. In de hoofdrol mevrouw Niterink, de moeder van Tosca
tekst: Tosca
foto : Anita

Klein Keukenhof (4)

Al maanden hebben wij ( personeel, bewoners en familie van) er met zijn allen naar toe gegonsd!
Ik was er als de kippen bij, toen ik  lucht  kreeg van  het kerstdiner, gelukkig al in September knalde ik mijn naam (plus een ) meteen op de intekenlijst !
Eindelijk is het zo ver en barst het feest los!
Het is een drukte van belang in de huiskamer, de dames, kerstversiering, kinderen, kleinkinderen,
rollators. We gaan op de bank zitten, mijn moeder en ik.
En jij daar! mijn moeder wijst Annie op een stoel naast haar. Snel anders gaat er een ander in zitten!
‘Wilt U een glaasje champagne?’ vraagt Annie aan mijn moeder, we hebben een fles champagne meegenomen!
‘U ook mevrouw Wormerveer, en Uw dochter ook?’
‘Nou, graag,’ roepen ze allemaal. Ik ga glazen pakken
Bij het kookeiland staat een vrouw stokbrood op te piepen, dat gaat niet in de magnetron, maar dat is haar ding, besluit ik want ze heeft  een speldje op de borst waarop de levensgevaarlijke tekst te lezen valt; vrijwilliger.
Hoewel ik altijd van iedereen mijn gang mag gaan in de kitchenette zinkt de moed mij in de schoenen. Ze staat toch voor de servieskast dus ik vraag . ‘Mag ik er even bij even wat glazen pakken?’ ‘Glazen?’ vraagt ze achterdochtig, ’waarvoor?’
‘Ik wil even een drankje inschenken.’
‘O nee!’ roept ze streng, ‘dat kan nog niet, dat doen we straks pas!’
‘O wat hebben we het hier toch goed,’ zucht mevrouw Wormerveer. ‘Nietwaar poppenkoppie’ en ze pakt mijn moeders hand.Kom  maar vast mee! roept een van de zusters na een uurtje.We gaan  vast naar de grote zaal!
Waar gaan we heen zuster? klinkt het almaar op uit de rollator file .
‘Naar de grote zaal.’
‘Wat zegt ze?’
‘De grote zaal.’
‘Krijgen we gym?’
De boel is nog niet helemaal in orde in de grote zaal.
Het neonlicht  is oogverblindend. Ik zie catering dozen glimmen en feestelijk gedekte tafels. De zusters draven zenuwachtig rond met papieren schemerverlichting en schalen koud buffet.De opkomst is enorm. De feestgangers blijven maar binnen stromen.
Wat is er aan de hand? vraagt mijn moeder, is er iemand jarig?
 de grote zaal blijkt te klein. Geen nood,de harmonicawand scheurt open. Er komt nog meer multifunctionele groepsruimte vrij, tegen de achtermuur, staat  een rijtje droogkappen
Mevrouw Wormerveer wijst naar de kerstkransen aan de muur.

Zijn dat allemaal rouwkransen?
Haar broer is net dood giechelt haar dochter,vandaar!
De sfeerverlichting is aan, het koude buffet ligt te blinken op zilveren schalen.De zusters staan op een rij .
Vrolijk kerstfeest zeggen ze en U kunt aanstonds , tafel voor tafel toe tasten.
Er komt een man binnen met plaksnor. Hij heeft  een hoge hoed op .Op de hoed glimmen kerstlampjes. Hij draagt een pandjesjas  en klemt een dik boek onder de arm.
‘Daar heb je de begrafenis ondernemer al!’ zegt mevrouw Wormerveer.
Er klinkt gelach
‘Ssssst!’  Doet de vrijwilligster.
‘Ik ga U  het kerstverhaal vertellen,’ zegt de man .
‘Dat kennen we toch al,’ klinkt het boos vanuit een rolstoel.
‘ Er was eens een timmerman met zijn vrouw………’
‘Dat is de zoon van mevrouw Kistenmaker,’ hoor ik iemand zeggen.
‘Die timmerman?’ vraagt  een ander.
‘Heirlijk” zegt mevrouw Wormerveer, als we even later zitten te smullen van onze papieren bordjes
“Die man daar,met dat witte jasje” zegt ze , vol ontzag, ze wijst naar de zoon van mevrouw Map,”is vast de hoofdkok!”
‘O!O!’ zucht ze nog maar een keer ‘wat hebben we het hier toch goed!’
‘Is dat zo mam?’
‘Maak ’ mijn moeder kijkt Annie en mij beurtelings doordringend aan, ‘dat jullie hier ook geplaatst worden.’

This entry was posted in Tosca's columns and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Klein Keukenhof (4)

  1. Saskia Scholtze says:

    Het schijnt dat als je een bepaalde leeftijd hebt bereikt, humor niet meer van toepassing is. Gelukkig ben ik van plan een heel venijnig oudje te worden. Mijn comments zullen niet van de lucht zijn en zal de jeugd van tegenwoordig die straks mijn billen moet gaan vegen, er van doordringen dat er in die oude zak met botten heus nog een mens schuil gaat. Wat een nachtmerrie als alles voor je bepaald gaat worden.
    Mooi geschreven stukje, dames, kijk uit naar de volgende aflevering.

  2. Rita Schermer says:

    We hebben uw nrc-column zeer gewaardeerd. Heel herkenbaar. Ook met een lach als een bevrijding, tussen de vele momenten van verdriet en verwarring.
    Heeft u het boek van Erwin Mortier “gestameld liedboek” gelezen? Onvergetelijk! Dank voor de moeite en moed die u heeft genomen en getoond. Wellicht is uw verslag nog eens in een andere vorm voor meer mensen toegankelijk.
    Groet Rita Schermer, Den Haag.

  3. iris stubbendiek says:

    prachtige impressie!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *