Aarsbeving

columns van Tosca verschijnen in de Esta

Dat zal je altijd zien! Ga je niet naar Japan, vanwege die aardbeving en de afschuwelijke gevolgen daarvan, voor mens, dier en milieu .
We dachten eerst nog even zullen we toch gaan en dan maar jodiumtabletten slikken, want je moet toch eten, uit de zee en water drinken.
Zullen we dan niet ook maar een geigerteller meenemen…
En wat als er een naschok komt….
We zijn pelgrims, geen oorlogsverslaggevers met gevaar voor eigen leven, daar ben ik veel te laf voor, gelukkig .
Maar goed , pelgrimeren kun je ook in Spanje en iets wat ik niet wist, de aarde kan ook beven in Spanje !En wel precies als wij er zijn en bijna op dezelfde plek, we zaten er maar een klein eindje vandaan! Niet veel van gemerkt, overigens, maar ik ben heel goed in aardbevingen niet opmerken. De laatste keer was twee jaar terug, in de Libische woestijn. De lamp van onze krakkemikkige hotelkamer begon heen en weer te zwaaien en ik gevoelde een licht trillen. “Dat is een aardbeving!”, riep Annie, (mijn dans en wandel partner) uit.
(zij had zoiets in Guatemala wel eens bij de hand gehad, de grond begon te trillen en ze voelde zich wat onvast op de benen en dacht dat het van de wijn kwam van de vorige avond, die waarschijnlijk rijkelijk gevloeid had) Beginners fout! Want ik maakte ook een verkeerde inschatting daar in dat rammelende hotel! Welnee Annie! lachte ik,(alsof ik er verstand van had) een aardbeving voelt wel even anders, dit is gewoon dat rottige hang en sluitwerk in deze tent, iemand beneden, probeert de deur dicht te doen, of open!
“Bleek later dus toch wel degelijk een beving van huppeldepup op de schaal van nog wat!”Kan je er toch naast zitten!
Deze, bij Murcia echt helemaal niet gemerkt, behalve op tv, je ziet die torenklok steeds net naast die verslaggever vallen!
Hartstikke erg 7 doden! Huilende mensen op tv, om kippenvel van te krijgen.
Maar dan wordt vanmorgen maar 1 keer en tussen neus en lippen door verteld dat er dit weekend 8 verkeersdoden zijn gevallen. Geen verslaggevers geen huilende mensen, want het is doodnormaal. Ze rijden hier in Spanje namelijk als gekken. Annie en ik weten er alles van als lange afstandspelgrims.We gaan behalve door natuurschoon ook weleens een stukje langs de snelweg, dat kan niet anders en je snapt niet dat daar zomaar mensen mogen lopen op 30cm van het voorbij razende en elkaar op gevaar van eigen leven inhalende verkeer.We zwaaien met onze pelgrimsstaf vloeken en tikken op ons voorhoofd of klimmen over de vangrail. Heb je dat trouwens wel eens gedaan als je net je reet aan het bidet gebrand hebt? Ik wel.

This entry was posted in Tosca's columns and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *