bewegend wildwife magazine

Heel erg onregelmatig doldrieste video’s, prachtige columns en andere vrolijke observaties

Ja lieve mensen we vegen de winterslaap uit onze ogen en Tosca en Annie maken zich op voor een theater tournee. Een vrolijke voorlees voorstelling met leuke filmpjes erbij. En natuurlijk wat te knabbelen en te zuigen…

We zijn vast een keertje bij je in de buurt dus kom gezellig langs

Klimmen naar Kruishoogte Theatertournee

klimmen naar kruishoogte

de muziek in het filmpje is van Henri Mancini – baby elephant song

APRIL
zondag 29 april HELMOND Theater ‘t Speelhuys 20.15 uur
donderdag 26 Huizen de Boerderij 20.15
dinsdag 24 april Utrecht Stadsschouwburg 20.30
zondag 15 april Oosterhout, De bussel 15.00
maandag 9 april ENSCHEDE Theater Concordia 12.30 uur

MAART
dinsdag 27 maart DELFT Theater de Veste 20.30 uur
vrijdag 23 maart DEVENTER Theater Bouwkunde 16.00 uur
donderdag 22 maart Almelo, Hof 88 20.15
zondag 18 maart Wageningen , de Junushof 15.00
vrijdag 16 maart Amstelveen , Schouwburg 20.30 uur
donderdag 15 maart Hoofddorp Het Oude Raadhuis 20.30

Afgelopen twee weken zijn we on the road voor NRC naar Tjernobyl geweest een waanzinnige ervaring !!! Op de terugweg zijn we in Taras Tarczyn, een gehucht in Polen bij onze vriend Urian langs geweest … hij heeft daar een paradijselijke Airbnb getoverd.. als dank voor het verblijf heb ik een filmpje voor hem gemaakt . met mijn Iphone … zie hier het resultaat … in september start ik met het geven van cursussen filmen en editen met je iPhone … ook jij kan dat leren!!!

O ja…. de beelden van de uilen en de zwarte ooievaar heb ik ‘geleend’ . ENJOY!!

Voor Vilans het Kenniscentrum voor langdurende zorg hebben we drie mini pseudo docu’s gemaakt om het gebruik van medicatie in de zorg tegen te gaan

‘Ik bid niet voor bruine bonen’

‘Welterusten’

‘Gooi open die tent’

30 januari is de voorstelling van la Pat – Winters Choice in première gegaan in de Kleine Komedie
cello Michelle Courtens, viool Sophie de Rijk

teksten Tosca Niterink en Visuals Anita Janssen en BAM 4**** in de Volkskrant !!!

RECENSIE La Pat zet een sterke show neer die op een niet gladde manier toch uitermate professioneel is. Haar toonsoort zit vooral in de lage registers, maar ze kan angstaanjagend zuiver naar boven uithalen.

Door: Hein Janssen 3 februari 2017, 02:00

Winter’s Choice

Muziektheater
Door La Pat.

30/1, Kleine Komedie Amsterdam. Tournee t/m 30/4.

La Pat is terug, en hoe! De chanteuse van weleer heeft zichzelf opnieuw uitgevonden en speelde eerder deze week de première van haar nieuwe programma Winter’s Choice. Haar wederopstanding – het was opvallend lang stil rond Patty Trossèl – hebben zij en haar trouwe publiek te danken aan de 19de-eeuwse Engelse dichter John Clare. Zij las zijn werk en herkende zich in de donkere, romantische teneur van zijn werk. Clare zat de laatste 25 jaar van zijn leven opgeborgen in een gesticht, La Pat lag al die tijd naar eigen zeggen in bad.

Haar nieuwe show is voor de pauze nagenoeg geheel gewijd aan Clare’s teksten, die door haar op muziek zijn gezet. Fraaie, bijna klassieke melodieën in de trant van de Engelse componist John Dowland, door La Pat schitterend, met haar kenmerkende gevoileerde stem gezonden. Haar toonsoort zit vooral in de lage registers, maar ze kan angstaanjagend zuiver naar boven uithalen.

Nu neemt ze genoegen met een eenvoudig kostuum, hoge hoed (voor de pauze) en een verentooi (erna)

Al die gedragen liederen gaan over verloren en onbereikbare liefdes, verborgen gevoelens en lege landschappen. Tussen deze somberheid door zingt ze gelukkig ook het uitzinnige Specchio van haar cd La Gabbia d’Oro uit 1991.

recensie la Pat

Na de pauze neemt de diva ons verder mee door haar oeuvre. Uiteraard met Keukenhof van haar debuut-cd Eine Frau für die Liebe (inclusief beelden uit de videoclip die destijds werd gemaakt door Erwin Olaf), evenals Poupée passionnée en Era una vez.

Vroeger was La Pat vooral een extravagant fenomeen met een unieke stem in uitzinnige uitdossing, nu neemt ze genoegen met een eenvoudig kostuum, hoge hoed (voor de pauze) en een verentooi (erna). Niet om op te vallen, maar als simpele verwijzing naar een voorbij verleden. Door het achterwege laten van tierelantijnen vallen des te meer haar talent en persoonlijkheid op.

Op het scherm zien we voortdurend fraaie beelden van onder meer vrijende slakken, bevallig blote dames in uitdagende poses

La Pat heeft zichzelf de discipline gegund een sterke show neer te zetten die op een niet gladde manier toch uitermate professioneel is. Daarbij vergezeld door Sophie de Rijk en Michelle Courtens, die viool, cello en zingende zaag spelen en af en toe hemels meezingen.

Op het scherm zien we voortdurend fraaie beelden van onder meer vrijende slakken, bevallig blote dames in uitdagende poses, bloeiende cactussen en andere naar believen te interpreteren fragmenten. Af en toe leest La Pat voor uit haar dagboek. Een leeg dagboek, zodat ze de leemte zelf kan opvullen en daarin alles kan zijn. Met op de première als extra attractie de aanwezigheid van Tosca Niterink en haar vriendin Anita Janssen die de filmpjes maakten, maar die avond ook achter de licht- en geluidsknoppen zaten. For old times’ sake.

Annie heeft een docu gemaakt met haar iPhone en een DJI osmo (uitgezonden bij Omroep West)
‘Mien Abdoella de koningin van de weggeefwinkel’

En ze heeft een docu gemaakt over de Laakse Lente
Vier keer in de week schuiven de Haagse Leo en Netty Olffers de meubels aan de kant en toveren ze hun huiskamer om tot ontmoetingsplek voor eenzame ouderen

agenda Theater tour Klimmen naar Kruishoogte
2018
donderdag 29 april HELMOND Theater ‘t Speelhuys 20.15 uur
Woensdag 25 april Huizen, de boerderij
Dinsdag 24 april Utrecht Stadsschouwburg
maandag 9 april ENSCHEDE Theater Concordia 12.30 uur
zondag 8 april Nijmegen, Lux
donderdag 5 april EPE Cultureel Platform Epe 20.00 uur

dinsdag 27 maart DELFT Theater de Veste 20.30 uur
vrijdag 23 maart DEVENTER Theater Bouwkunde 16.00 uur
donderdag 22 maart ALMELO Theater Hof 88
zondag 18 maart WAGENINGEN Theater de Junushoff 15.00 uur
Vrijdag 16 maart, Amstelveen, schouwburg Amstelveen
Donderdag 15 maart Hoofddorp, het Oude Raadhuis

2017
5 augustus da Gaia landjuweel Ruigoord
1 juli da Gaia Manifestival Ruigoord

da Gaia

19 maart da Gaia, de Harmonie Edam

da Gaia

12 maart da Gaia Utrecht (percussie annie)
22 januari Breda Bijzondere vakantie beurs (Patagonië)
21 januari Breda Bijzondere Vakantie beurs (Patagonië)
8 januari Beurs van Berlage Amsterdam Bijzondere vakantie Beurs (Patagonië)
7 januari Beurs van Berlage Amsterdam bijzondere vakantie Beurs (Patagonië)

NRC Zomervlog 7

Vloggers Tosca Niterink & Anita Janssen doen deze zomer wanhopig moeite om zich te amuseren. Daartoe speuren ze gewapend met zwaar videogeschut de evenementen af. Van het Broccoli Festival tot de kofferbakverkoop in Cadzand. Van Bach Buiten in Amsterdam-Noord tot de Robeco Summer nights en het Wolfeest in Balloo.

Goeree Overflakkee, Ik weet zeker dat het altijd een van de Zeeuwse eilanden was, vlakbij het kanaal van Gent naar Terneuzen. Maar ze hebben het verplaatst of geannexeerd want tegenwoordig ligt het in Zuid Holland. Het doet er niet toe, het is een eiland en je verstaat de mensen daar niet echt goed. Ze organiseren daar wel leuke dingen, zoals de Omloop van Goeree. Het klinkt als een zweer aan je vingertop, maar het is een wandeling, nu ja ,wandeling, een dodenmars van 110 kilometer die binnen 24 uur uitgesnelwandeld moet worden. Ik weet niet wat er gebeurt als je dat niet doet, maar het zal wel verschrikkelijk zijn want je ziet alle deelnemers dwars door alle pijn grenzen heen, net niet draf door strompelen op schoenen die klotsen van de blaren. We waren er nooit naar toegegaan want wij houden niet van leedvermaak, ware het niet dat de winnares van de Voice Kids het geheel bij de start op muzikale wijze kwam opluisteren. Nu dat wilden we natuurlijk niet missen en we konden het arme kind tegelijk een beetje aanmoedigen. Lijkt me niet makkelijk om zo’n pijnlijk evenement muzikaal luister bij te zetten.
,,Waarom doe je het?’’ vroegen wij. ,,Ik wil beroemd worden,’’ snauwde zij ons terug. ,,Ja,’’ zeiden wij, ,,dat willen we allemaal, maar daar hoef je dit toch niet voor te doen!’’
,,Jawel’’ bitste het buitengewoon bijdehante muzikale wonderkind.
,,Ik wil beroemd blijven!’’
,,Hoeveel beroemdheden ken je uit 1500?’’ vroeg ze.
,,Eh….Jeanne d’Arc’’….probeerde Annie.
Maar het bijdehante ding had het al uitgegoogeld en riep; ,,Fout!’’
,,Dat bedoel ik, ik wil dat ze over 500 jaar behalve de naam van de winnaar van de omloop van Goeree 2016, mijn naam ook nog herinneren.” En ze begon keihard te zingen terwijl we de eerste aanstalten maakten om van dit alles een leuk filmpje te maken fluisterde Annie; ,,Hoe heet dat kind ook weer? De best onthouden beroemdheid uit de 21e eeuw. Was dat niet oma Duck?’’

NRC Zomervlog 6 – Landjuweel

Vloggers Tosca Niterink & Anita Janssen doen deze zomer wanhopig moeite om zich te amuseren. Daartoe speuren ze gewapend met zwaar videogeschut de evenementen af. Van het Broccoli Festival tot de kofferbakverkoop in Cadzand. Van Bach Buiten in Amsterdam-Noord tot de Robeco Summer nights en het Wolfeest in Balloo.

De evenementenladder, die ons brengt waar deze zomer de leuke dingen gebeuren, was deze week niet vooruit te branden. Bleef stokstijf staan in de bezemkast van onze werkruimte in Ruigoord. “Ik ga nergens heen,” riep hij beslist, “ik blijf hier want hier gebeurt het al sinds begin jaren tachtig, het evenement der evenementenladders, het Landjuweel! Ik heb het in 40 jaar nog nooit gemist!!”

Hij pakte zijn tent en zijn slaapzak, trok een geborduurde pofbroek aan, en liep samen met de zwabber en de ragebol het dorp in. Op de hoek draaide hij zich om en riep: “Kom mee, dit wil je niet missen!”

Daarna verdween hij in een dikke rookwolk.

“Ik wist niet dat de evenementenladder blowde,” zei Annie verbaasd. “Van de zwabber had ik al een vermoeden,” riep ze terwijl ze haar camera van de kapstok griste en haar hoge hoed opzette. Enfin, we storten ons in het Landjuweel gedruis en kwamen er pas vijf dagen later weer uit! Wat een feest! We hebben er een filmpje van gemaakt.

NRC zomervlog 5 …. NRC digitaal

Castle dinges

Deze week hingen we koud op de middelste sport van de evenementen ladder sloeg de fantasie van dat ding op hol, en ging met zichzelf en Annie en mij halverwege op de loop.Hij draafde helemaal door naar Lisse, waarschijnlijk omdat daar Castlefest was, een plek waar fantasie en vingerverf de boventoon voeren. Een kruispunt van hoepel jurken en puntmuts-toerisme. En dat allemaal in het grote enge bos rondom kasteel Keukenhof. Als we het geweten hadden hadden we onszelf ook even snel als Johnny Depp en hobby hobbit verkleed, dan waren we niet opgevallen, want iedereen keek naar ons, wie stellen zij nu voor. Het meisje met het rode haar hoorde ik achter me fluisteren en die ander moet het een amateur assepoester voorstellen, ik kan er geen chocola van maken….We hebben toch nog een aardige dag gehad en er een fantasieloos filmpje over gemaakt. Tot de volgende week.

NRC zomervlog 4

Zomervlog 4 Spakenburgse Spatlappen

Deze week zijn we weer handstand overslag door de evenementen ladder gebuiteld en raad eens waar we terechtkwamen, in Spakenburg. Het gebeurde wel een beetje per ongeluk, want Annie bleef hangen, ze wilde een vogelnestje maken, en toen kwam ze niet helemaal meer uit de knoop. ,,Dan gaan we naar Spakenburg,’’ zei ik.

,,A het is niet ze ver weg, hoef je niet zo lang in de auto te zitten in deze houding (ze moest nog rijden ook! en B ze lopen er allemaal een beetje eigenaardig bij daar, dus dan val je niet zo op.’’

We hebben een toffe middag gehad trouwens! Wat een uitzinnig feest. Die Spakenburgers weten wel hoe ze een feestje moeten bouwen. En dansen dat ze kunnen daar!

De dresscode hadden we niet helemaal voor elkaar kunnen krijgen, ik niet om dat ik geen spatlappen kon vinden, Annie had ze al van de auto geschroefd. Annie niet om dat ze heer lange rok niet aankreeg omdat haar benen in haar nek lagen zodat ze op haar handen moest lopen, en ze moest nog filmen ook. Toch heeft ze het weer voor elkaar gekregen, kijk maar op internet de digitale editie van deze krant. Een hoeraatje voor Annie!

Speciale edit voor de Gaypride / Europride
La Pat – Angel Paradise
edit: Anita

Ballonnenkidz Roodkapje in Ruigoord
Eens in de zoveel tijd maken we een sprookje met het Grimmgrut van Ruigoord

NRC 27 juli

Deze week zat de evenementen ladder vol met homo dingen.Hoe kon het ook anders,want afgelopen zaterdag was de opening van de Gaypride. Overal in het land konden transgenders zaklopen in klederdracht en in Amsterdam was een optocht van homoseksuelen die een enorm gekleurd hoeslaken door de stad sleepten om te laten zien dat homo echt nog steeds door en door schoon wast bij elke temperatuur en ook in de bonte was. Bovendien liepen er allerlei kopstukken mee uit de politiek en uit de amusement industrie. Dus onze keus viel op de hoofdstad. We hebben er een leuk filmpje van gemaakt, dat op de digitale editie van deze krant te zien is. En o ja, we waren ook nog even op een lesbische high tea in het Vondelpark, (voor schuchtere potten op leeftijd uit alle hoeken van de provincie,die ook nog eens niet gefilmd wilden worden) We moesten ze tussen de gangen door animeren, dus dat was twee vliegen in een homoklap. Gooi er ten slotte nog een spraakverwarring doorheen, en je hebt verdomd interessant beeldmateriaal.

NRC 21 juli door Tosca Niterink

Ab Fab Experience

Niks voor mij, komische films om te lachen. Ik heb van kinds af aan al een aversie tegen al dat komische drukke gedoe om te lachen. Ik heb als kleuter eens (voor mijn gevoel) uren naar een langdradige schreeuwende clown moeten kijken tijdens een verjaardagsfeestje in een of ander claustrofobisch kindercircus. Hij deed iets met een emmer water en een trechter en voordat hij die emmer eindelijk over zijn kop kreeg, had hij al zijn schmink er al af gezweet, zijn stembanden kapot geschreeuwd en stond ik huilend bij de uitgang.

Alle andere kinderen lagen in een deuk. Als Tommie Cooper op tv kwam lag ik bij de buren achter de heg, om dat vreemde proces te bestuderen wat zich voltrok met onze boze buurman. Hoe dat verkrampte chagrijn ineens met wijd open mond en een knalrood hoofd zat te bulderen voor de televisie, en dat allemaal vanwege die langdradige goocheltrucs die altijd mislukten. Als de dikke en de dunne met een piano een trap op begonnen te lopen, rende ik snel de kamer uit en kwam pas terug als ik aan de reacties van de andere gezinsleden merkte dat ze eindelijk onderaan de trap lagen onder een kapotte piano. Over Swiebertje en Pipo heb ik het niet eens. Toch gebeurt het af en toe dat ik iets wel heel grappig en om te lachen vind.

Vrijdag (nota bene om half elf in de ochtend) mocht ik met Annie (mijn dans en wandelpartner) naar de pers premiere van Absolutely Fabulous, the movie. Een slechter tijdstip om mij te proberen aan het lachen te maken kun je niet uitkiezen.

Ik kwam eruit en wilde meteen nog een keer!

‘Misschien is er zometeen nog een pers matinee,’ opperde Annie.

‘Nee!’ riep ik geschrokken, ik wil niet nog een keer in dat benauwde zaaltje, met dat kritische gekrabbel om me heen, waar ik niet doorheen durfde te lachen.

‘Je kan hem toch wel illegaal downloaden, je heet toch niet voor niets Annie de Hacker.’

Ik wil hem gewoon thuis zien in mijn eentje met de gordijnen dicht en een stapel kussens op schoot om mijn hoofd in te duwen zodat ik net zo hard kan lachen als ik wil.

En, (dat is wel het allerbelangrijkste) met de knijpkat (dat is de bijnaam van onze afstandsbediening) , in de aanslag, ontgrendeld in de holster op de heup om bliksemsnel mooie momenten in de herhaling te kunnen gooien en eindeloos in slowmotion terug te kunnen zien.

Zoals, meteen al in de eerste minuut de scène dat de champagne op is en Patsy wanhopig aan het etiket van een lege champagnefles likt. En dan nog een keer alle kostuums bekijken, waar de crème de la crème uit de modewereld zich op uitgeleefd heeft. Wat een lust voor het oog! In Nederland zijn we het al vergeten, maar hier wordt toch duidelijk bewezen dat vrouwen best heel erg verschrikkelijk superieur grappig kunnen zijn. De eerste de beste die hier tegenaan durft te azijnpissen krijgt een zwetende kinderclown op zijn dak.

Vloggers Tosca Niterink & Anita Janssen doen deze zomer wanhopig moeite om zich te amuseren.
Daartoe speuren ze gewapend met zwaar video geschut de evenementen af. Van het Broccoli festival tot de kofferbak verkoop in Katzand. Van Bach buiten in Amsterdam – Noord, de Robeco Summer nights tot het Wolfeest in Balloo.

Enfin, van je hele hola houdt er de moed maar in. Is ie al voorbij de mooie zomer ?
Om een interessant onderwerp te vinden voor onze zomervlog zijn we van de week weer uitgebreid door de evenementenladder gebuiteld.

O o lieve mensen wat wordt er deze zomer in ons landje buitensporig veel georganiseerd!Alleen al op braderie gebied! Als je wil kan je de hele maand van braderie naar braderie hoppen. In dorpen waar je nog nooit van gehoord hebt, sloven winkeliers zich uit om dagjesmensen van heinde en ver naar hun overdekte winkelcentra te lokken..

Het is moeilijk om je keus te maken. Maar eentje sprong eruit. Een braderie in Franse stijl….gesponsord door la vache qui rit. De parkeerplaats voor de Jumbo was omgetoverd in een Montmartre plein, waar de plaatselijke tekenclub verkleed als Franse artiesten (tussen de geparkeerde auto’s denk ik) met schilders ezels en verf, voor de juiste sfeer zorgden. Bij de Hema (beloofde men) had het personeel een stokbrood op het hoofd en een alpinopet onder de arm.

Helaas, het was weer helemaal in Groningen. Daar waren we vorige week al geweest en om nou andermaal over die gasbel te rijden….Gelukkig was er in de Bijlmer ‘buurt kamperen” met een mobiel sauna steunpunt. En in het westelijk haven gebied een “stadsnomaden camping” . We hebben er een leuk filmpje van gemaakt!

Wat hebben we een fantastische intieme premiere van onze wandelroadmovie Caminho da Fé gehad en wat waren de aanwezigen vol lof… We glimmen nog steeds van trots!!

Hier is de trailer om een beetje in de stemming te komen ….

VERWACHT

21 juli NRC zomervlog 2
21 juli Ab Fab the movie NRC (tosca)
23 juli Vondeltuin, Amsterdam (Tosca leest voor)
24 juli Ruigoord Ballonnenkidz (Tosca / Anita)
28 juli NRC zomervlog 3
4 augustus NRC zomervlog 4
9 augustus Standplaats Ruigoord – PAROOL – Landjuweel
11 augustus NRC zomervlog 5
18 augustus NRC zomervlog 6
25 augustus NRC zomervlog 7
1 september NRC zomervlog 8
2 september Standplaats Ruigoord – PAROOL – openbare werken
8 september NRC zomervlog 9
9 september Standplaats Ruigoord – PAROOL – openbare werken
15 september NRC zomervlog 10
11 oktober Marokko – Fez – Port d’Amsterdam (anita)
12 oktober Marokko – Casablanca Port d’Amsterdam (anita)
13 oktober Marokko Marakesh Port d’Amsterdam (anita)

maroctour

14 oktober Marokko Asouera Beach Club Port d’Amsterdam (anita)
15 oktober Marokko Marakeh Sun festival Port d’Amsterdam (anita)
30 oktober Standplaats Ruigoord – PAROOL – dias de la muerte

Feb 2017 De Godganse Ganges – Tosca Niterink – foto’s Anita Janssen (Uitgeverij Podium)

Twitter: rooie reporter
: toscaniterink

En dan iets anders…. waar Annie mee bezig is .. een serie over alle atelierhouders in Ruigoord want in Ruigoord vinden niet alleen mooie feesten en festivals plaats er werken ook dagelijks kunstenaars. Dit is deel 10 van de serie Atelierhouders Ruigoord – Michael Kamp

De Wild Wives, Tosca Niterink & Anita Janssen zijn ook te boeken via Stichting Schrijvers School Samenleving voor voor humorvolle lezingen met audiovisueel videogeschut contact: wildwives@gmail.com

Voorstellingen/lezingen over:
DE VERGEETCLUB – een ontspannen lezing naar aanleiding van de Bestselller de VERGEETCLUB –
Pelgrimeren in Spanje – Klimmen naar Kruishoogte een vrolijke voorlees voorstelling over de ontbereingen van een 1100 km lange wandeltocht van Granada naar Santiago
Pelgrimeren in Brazilie – Camnho da fe
Een voorleesvoorstelling over de wandelroadmovie van twee uitgetamponeerde dames
Reizen langs de Ganges – India – De Godganse Ganges een bloedstollend avontuur in India

Verder natuurlijk voor het inspreken van voice overs, als regisseur of actrice Voor camjo (CAmeraJOurnalist) projecten en als radio/tv verslaggever. Optredens, documentaires en publicaties

Posted in Annie's post, interviews, minimovies, pelgrimstocht, pers, reisrepo's, Uncategorized | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Comments Off on bewegend wildwife magazine

Camino Portugees NRC 4

We zijn aan de laatste bochten bezig van onze wandeling, die voeren ons door de vertrekhal van het vliegveld van Porto.

Annie duwt het karretje met de bagage en ik zit er bovenop.

Ja lieve mensen ik durf het bijna niet te vertellen, maar ik kan niet meer lopen alleen maar strompelen en dat doet nog pijn ook.

Ik heb denk ik iets geforceerd daar in die bergen, in de buurt van mijn enkels. Nu hoor ik iedereen al denken: Annie een bult en zij moet meteen ook wat!

Thuis maar meteen naar de dokter want ik heb afgelopen weken nog niet genoeg in wachtkamers gezeten.

Maar niet heus, want laten we eindelijk eens eerlijk zijn mensen, zeg nooit meer ik ben vanmorgen bij de dokter geweest. Zeg gewoon, ik heb een halve werkdag in de wachtkamer gezeten en op de valreep de dokter nog twee minuten gesproken.

Trouwens in de Portugese wachtkamers hebben ze de bladenmap de deur uitgedaan tegelijk met al die vergeelde edities van de ANWB kampioen (die zijn allang ‘gekringloopt’ tot duurzaam maandverband.) hier hangt in elke hoek een breedbeeld tv met het geluid uit.

Dat geeft niet want er is altijd een doventolk bij en het gaat alleen maar over voetbal of over voetbalsterren die koken met doventolken. Net als bij ons eigenlijk, ik denk dat het nieuwe EU richtlijnen zijn.

Het geeft trouwens ook niet dat ik niet meer kan lopen, het stuk van Anadio naar Porto voert hoofdzakelijk langs autowegen en zwartgeblakerde natuur, met uitgestorven dorpjes ertussen, nu weten we waarom dat zo is. De jeugd trekt naar de stad, waar ze gehuld in zwarte capes voor dokter studeren en de rest zit in wachtkamers.

Trouwens het was vandaag best een gekke dag.

Zal je altijd zien heb je je klimpezen geblesseerd boekt je wandelpartner voor straf een hotelkamer halverwege de steilste straat van Porto. (zonder lift op de vijfde verdieping)

Enfin, we hebben maar een scooter gehuurd zodat ik toch nog even van die prachtige op rotsen gebouwde stad kon genieten. Met gekleurde huizen, U kent het wel en die oceaan erbij.

Maar we moesten ook nog vliegen dus Annie dropte mij bij een restaurantje vlakbij de metro om nog even wat te eten zodat we niet van de honger om zouden komen in het vliegtuig.

Intussen bracht zij de scooter weg, want veel te ver lopen voor mij.

Toen ze terugkwam en we de kaart begonnen te bestuderen, waar we overigens niets van snapten ontdekten we dat ik mijn helm nog op had. Dus Annie moest rennen.

‘Bestel gewoon maar iets,’ riep ze nog.

Enfin we hadden nog vijf minuten om te eten toen de pan met kokend fonduevet op tafel werd gezet, alsmede rouwe stukken inktvis en een hele kring met dip sausjes. We hadden dit allebei sinds de jaren 70 niet meer gedaan zeker niet in vijf minuten.En nu hebben we allebei niets gegeten maar wel een verbrande bek.

Vrolijk kerstfeest!

tosca niterink, anita janssen

Posted in reisrepo's | Leave a comment

Camino Portugees NRC 3

O! O! lieve mensen, onze wandeltocht heeft deze week toch wel een heel bizarre wending gekregen. Ongemerkt zijn we een Kafkasiaanse nachtmerrie binnengegleden! Dat ging als volgt; In de prachtige historische stad Coimbra, begon die bult (U weet wel die ingegroeide haar volgens de doktoren in Santarem) op Annie haar hoofd weer op te spelen. Dat ontstoken ei zwol op naar sinaasappel afmetingen. Dus we brachten andermaal een bezoek aan de Urgentia, ditmaal in Coimbra. Ik ga u niet lastig vallen door uit te wijden over hoe wij de hele dag met een groep mensen op brancards en in rolstoelen, allemaal met een infuus, het hele ziekenhuis zijn doorgerold. (In Coimbra krijgt iedereen standaard een zak levenswater in zijn aderen gedruppeld, behalve Annie want zij wilde niet, ze had iets van: ik heb een struisvogelei en dat is al erg genoeg.)

Ik ga U ook niet vertellen hoe wij met al die spoedgevallen in een lift werden gepropt die bleef steken en dat er toen een vrouw flauw viel. Ik kon haar helaas net niet opvangen en zie dan maar eens een ambulance tussen de zesde en de zevende verdieping te krijgen.

“We kunnen de bult wel opensnijden” sprak de chirurgijn, ”maar dan moet U wel komende drie dagen terugkomen om het verband te laten verwisselen. U begrijpt, we zijn hard weggerend. De verbrande bossen weer in. En U weet een bosbrandje maakt de grond vruchtbaar voor alles wat groeit ook op het hoofd van Annie.

Bij Anadia (een dorp zonder inwoners maar wel met drie voetbal stadions en boxen die keiharde kerstmuziek de lege straten

inbliezen) werd de situatie onhoudbaar en kozen we toch voor preventieve amputatie van het stuk nageboorte op Annie’s hoofd. Het mes erin en knijpen maar! De bedoeling was dat ik het zou filmen met mijn telefoon want dit kon niet anders dan een internationale YouTube hit worden, we zouden er nog een commercial aan kunnen hangen ook!

Maar Annie blies roet in het eten, ze begon zo hard te gillen op de behandeltafel en nog erger, het stukwerk met haar wandelschoenen van de muur af te trappen, dat de dokter mij gebood haar benen stevig vast te houden. Later moest de werkster die de gang aan het zwabberen was ook nog helpen.

Enfin, we zitten vast want Annie heeft komende dagen medische zorg nodig. ‘’Hoe moet het nu met de bosbranden,’’ snikte ze vanonder haar verband (ze lijkt wel een Taliban strijder) Maar Annie zou Annie niet zijn om meteen met een antwoord op haar eigen vraag te komen. Annie sticht gewoon zelf een bosbrandje in de wandelherberg.

Dat ging als volgt; De verwarming deed het niet, maar er was wel een open haard gevuld met dennenappels in de keuken. ‘’Dat zal lekker branden,’’ riep ze terwijl ze de handleiding van de magnetron in stukken scheurde bij wijze van aanmaakhout.

Het fikte als een tierelier, maar U begrijpt die open haard was nep.

Ach ja, een ramp kom nooit alleen.

route

Rabacal – Coimbra – Mealheada – Anadia-

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Camino Portugees NRC 2

We zijn verschrikkelijk verdwaald deze week. Dat komt, er loopt een religieuze fanaat over de wandelpaden we zijn hem tegen gekomen. Als hij langsloopt waaien er bidprentjes van de heilige maagd Maria uit zijn zakken en kleurenfoto’s van de paus. (U weet wel van Gods plaatsvervanger op aarde zelf! ) Deze man heeft besloten dat alle wandelpaden in Portugal naar Fatima moeten leiden, het bedevaartsoord waar Maria van onbevlekte ontvangenis ooit aan een paar schoolkinderen is verschenen. Daarom heeft hij, die Fatima fundamentalist eigenhandig alle bewegwijzering op hysterische wijze veranderd, zodat niemand er meer een hout van snapt en ongevraagd honderden kilometers omloopt alvorens in toeristenfuik Fatima te belanden.

Een lichtgevende hel van souvenier winkels. Ik bedoel maar, blijf op het juiste pad! Want het begon ook nog te regenen en ik voelde mij in mijn scharlakenrode poncho, net de hoer van Babylon.

Met de bus zijn we teruggegaan naar de verbrande bossen. Ach ik klets, het valt bij Tomar nog erg mee, die kurkeiken hebben hier en daar gefikt en natuurlijk ook die gortdroge eucalyptusbomen. En dan staat er zo nu en dan een gesmolten windmolen in het landschap.

De natuur is hier prachtig. We lopen meestal over zandpaden door de bossen, berg op en berg af enplukken mandarijnen uit de bomen. Het is nu de tijd!

De olijven worden uit de bomen geschud en geperst.

Wat ook fijn is is die stappenteller van Annie daar kun je alles op aflezen. Zo hebben we vandaag 19 kilometer gelopen en 42 verdiepingen! Nu jij weer!

Verder heb ik nog een tip voor mensen die aan ‘Ik Vertrek” mee willen doen. Ga toch naar Portugal, het Groningen van Spanje.

Hier kun je voor een habbekrats een half leeggelopen dorp opkopen en je een slag in de rondte bed and breakfasten! En begrijp mij niet verkeerd, Portugezen zijn geen stugge Groningers, Portugezen zijn net als het landschap zachtaardig lief en goedlachs.

Dus U kunt er nog een potje breken.

En dan nu het weer; behalve dat poncho moment bij Fatima hebben we elke dag een strakblauwe hemel en zon. In de nacht koelt het sterk af en in de ochtend licht er een waas van ijs over de velden. Pas als de zon gaat schijnen stijgen wolken van witte damp uit de aarde op en kun je je heel snel niet meer voorstellen dat er ooit iets van vrieskou in het struweel heeft gehangen. Ik heb wel medelijden met al die kettinghonden, die de nacht eenzaam in een verroeste lekkende olieton moeten doorbrengen. En dan zijn de schor geblafte dagen ook nog eens helemaal geen pretje.

Route: Santarém – Azóia de Baixo – Fatima – Tomar – Alvalázere – Ansiao – Rabacal

hartelijke wandelgroep
tosca & Anita

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Camino Portugees NRC 1

NRC Camino Portugees 1

Ja lieve mensen, ik weet het, t’is alweer veel te lang geleden dat wij een pittige wandeling hebben gemaakt. En omdat de brieven maar bleven komen, van hoe zit het nou? En, wanneer staan jullie eens op van je luie reet, straks hoeft het niet meer want dan zijn jullie te oud! Vooral dat laatste maakte grote indruk! Daarom lieve mensen zijn we speciaal voor U midden in dit barre jaargetij in de wandelschoenen gesprongen en afgereisd naar Lissabon om een puntje aan de Camino Portugees richting Porto te zuigen. Het schijnt dat een goed deel van dit pelgrimspad door de na smeulende bosbrand gebieden voert. Dat is niet zo toevallig want er waren deze nazomer 523 branden in dit niet al te grote land. Met andere woorden we moeten er wel doorheen.

Maar waar we allereerst doorheen moeten om een beetje fatsoenlijk in de open natuur terecht te komen zijn de buitenwijken van Lissabon. Omdat het bruto nationaal product per hoofd van de bevolking in de Portugese hoofdstad hoger ligt dan het gemiddelde in Europa (jawel!) is de ongezellige aanwas in de suburbs omgekeerd evenredig bovengemiddeld.
We weten allemaal dat Lissabon een bovengemiddeld gezellige stad is, maar wie door het Park der Naties van Wereld Expo 1998 wandelt ziet de andere kant van de medaille. Ik verklap niks ga zelf maar kijken waar Annie en ik zo depressief van werden dat we een taxi hebben aangehouden om ons uit deze Bijlmer Efteling te bevrijden.( ‘Als ze architecten toch hun gang laten gaan in het open veld,’ mompelde Annie, ‘wordt het toch altijd ietwat fascistisch.’

Eerlijk gezegd wordt het bij Azambuja pas zoals wij het graag hebben. Gewoon een zandpad langs de rivier met wijn-en olijfgaarden. Wat is de natuur toch mooi zonder iets. Hoe ver ik ook kijk, ik zie niks om me aan te ergeren.

Annie ergert zich wel, aan haar eigen hoofd, daar zit een enorme bult op die groter en kleiner wordt.Doodeng. Dat brengt ons in Santarém op de eerste hulp. Ook doodeng, we zitten op twee stoeltjes te wachten voor de deur van de chirurg die er het mes in gaat zitten. Tegenover ons zijn klapdeuren met een spoedgeval erachter waar de witjassen in en uitrennen. Af en toe laten ze de deur expres een stukje openstaan om ons de stuipen op het lijf te jagen. Wie zien hoe een man met een houten klos in zijn mond hartmassage krijgt .
Trouwens die bult van Annie was maar een ingegroeide haar. En wat er verder positief uitspringt is dat oude mensen hier nog gewoon mee mogen doen aan het openbare leven.

route: Lissabon – Alverca do Ribatejo – Azambuja – Valada – Santarém

camino Portugees

23659442_1651128898242074_2826891177263216303_n

23754678_1651765614845069_3261081747589542974_n

23755617_1653979004623730_6656994501219715260_n

23755695_1652754174746213_4281275789497954110_n

23794815_1652754081412889_2993434497246413305_n

23795292_1652754148079549_1451601011799382590_n

23905244_1653978821290415_2859569894865465631_n

23905621_1658087284212902_1609251991687797198_n

24058714_1658087287546235_5825753442296543658_n

24067880_1653978887957075_7382367668158525974_n

24067947_1653978917957072_1508734547350207808_n

24129500_1661041650584132_7047812920807131400_n

24129776_1658087400879557_688709787899471308_n

24129980_1655859894435641_3059509668977712492_n

24131229_1661041653917465_8119217993503804896_n

24174169_1661043977250566_9060222854095755855_n

24174301_1658087347546229_7274868714972349861_n

24174537_1661041643917466_1685450486583607931_n

24176962_1661041647250799_7302690813168418717_n

Posted in reisrepo's | Leave a comment

Tosca Niterink speelt hoofdrol in wandelroadmovie

NRC door Paul Steenhuis:

tosca niterink speelt hoofdrol 7 om 09.48.04

Voor het eerst sinds de speelfilm Thea en Theo en de Ontmaskering van het Tenenkaasimperium (1989) speelt actrice en schrijfster Tosca Niterink (Thea) een hoofdrol in een lange filmproductie.

In de ‘wandel-roadmovie’ Caminho da Fé, een documentaire, is te zien hoe Niterink met haar ‘dans- en wandelpartner’ Anita Janssen zeven weken lang te voet door bergachtig Brazilië trekt. Ze volgen de 527 kilometer lange Caminho da Fé-pelgrimsroute.

De film van 57 minuten gaat maandag 16 mei in première op het Vurige Tongen festival in Ruigoord. “Het is een nieuw filmgenre voor Nederland,” zegt filmmaakster en medehoofdrolspeelster Anita Janssen, “de komische wandeldocumentaire. Het is een vrolijk reisfilm, een egodocument zonder navelstaarderij, heel anders dan de reisprogramma’s die meestal ziet. We zijn nu met filmdistributeur Cinemien in onderhandeling over wat de beste manier van distributie is.”

TRAILER Caminho da FE, een wandelroad movie

Uit de trailer van Caminho da Fé die nu is vrijgegeven blijkt dat de film een beeld biedt van de grote en kleine tegenslagen van het wandelende paar – ‘Wij zijn de eerste uitgetamponeerde Nederlandse vrouwen die deze route lopen’ – maar ook met momenten van wandelgeluk en de opmerkelijke ontmoetingen, met aldus Janssen ondermeer ‘heiligen, spiritisten, cowboys, gebochelden en een groot palet aan rare wijven’.

Ze worden gebeten door beesten, moeten hoge bergen op, maar genieten ook va de Braziliaanse natuur: als Tosca Niterink voor het eerst toekans ziet, barst ze al wandelend uit in de toekanvariant van het lied “Naar de speeltuin’: “Af en toekan/ gaan pa en moekan/ met ons naar de speeltuin toekan.”
Caminho da Fume

Janssen filmde de zeven weken durende wandeltocht. Niterink zorgde voor de voice over, en voorziet de gebeurtenissen van droogkomisch commentaar. Hoewel ook partner Anita Janssen (‘Annie’) al filmend soms nog wel eens in de wandeling snerpend commentaar kan geven op haar partner.

Niterink en Janssen liepen de pelgrimsroute van Sao Carlos naar Aparecida in 2013. Ze schreven er toen al over op de Achterpagina van NRC. Zo schreef Niterink toen na zeven weken wandelen: “We hebben de Caminho da Fé netjes uitgelopen. […] Al zei Annie wel eens schertsend, in verband met mijn rookgedrag (als ik een berg oploop doe ik dat het liefst met een sigaret in mijn mond want dan gaan mijn longen open) dat ik niet de Caminho da Fé liep, maar de Caminho da Fume.”

Niterink en Janssen hebben al eerder korte gefilmde reisimpressies gemaakt, zoals over hun reizen in Azië en Egypte. Ook over hun Spaanse pelgrimswandeling in 2012, beschreven in NRC, maakten ze een boek ‘Klimmen naar kruishoogte’. En daarvan zijn ook korte filmimpressies. “Maar dat was toch meer voor een klein publiek, voor liefhebbers,” aldus Janssen.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Beltane – Ruigoord

BELTANE in RUIGOORD

camera/ edit anita

Posted in Uncategorized | Leave a comment

PATAGONIË…. Chili & Argentinië

In januari 2016 hebben we ditmaal in het wonderschone Patagonië in Chili en Argentië gewandeld en gereisd. Ook deze keer waren onze avonturen weer te volgen op de Achterpagina van NRC.

Patagonië, In het spoor van de Andes (10 )

En dan, zelfs aan de andere kant van de wereld, begin je de stal weer te ruiken. Eerst zijn het nog maar flauwe flarden die je neus in waaien en je vaag herinneren aan iets bekends maar allengs wordt het sterker. Er doemen concrete beelden op, de geur van je eigen stad waar je de weg weet en waar je de mensen gewoon kan verstaan,! Je eigen bed, je eigen wc! De geur is nu zo sterk, het werkt als een magneet. We gaan naar huis! Maar we moeten eerst nog een paar dagen naar Buenos Aires o.a om daar de schoenen te kopen die ik twee maanden geleden zag. Zou ik ze nog herkennen en zij mij? We vliegen met de KLM naar de stad van de tango, om al vast te wennen aan Nederlanders.
Dat valt niet mee, we hebben er de hele reis maar twee of drie gezien vanuit de verte, dan maken we altijd een geheim handgebaar wat betekent.
‘Hollanders hou je bek!‘ En dan bijt je nog net op tijd je tong eraf.
Je raakt er zo langzamerhand aan gewend dat niemand je kan verstaan en dat je de hele dag luidkeels commentaar op je omgeving kan geven.

6c1f7ad5-3958-42c6-8848-8afef956a43b

Een vliegtuig vol Nederlanders is weer het andere uiterste, wat zijn we toch luidruchtig en stompzinnig. Sorry, ikzelf net zo goed! Het is een prachtige heldere dag en we vliegen over de Andes, wat een buitenkans, maar een oordop tienermeisje, dat autistisch naar de smartphone in haar schoot zit te staren trekt met een verveeld gebaar het luikje voor het raampje dicht.
‘Zo trekken hordes jongeren de wereld over, ik ben toch echt benieuwd wat ze ervan na kunnen vertellen,’ zeg ik chagrijnig.
‘Er is niks voor nodig om jou chagrijnig te maken,’ zegt immer fluitende Annie.
Er hurkt een homoseksuele jongeman naast mij neder in het gangpad in KLM bedrijfskleding.
‘Ik wil even zeggen,’ fluistert hij, ‘dat we enorm blij zijn om U aan boord te hebben.’
‘Waarom in Godsnaam?’ vraagt Annie even later.
Ik haal mijn schouders op. Voordat we landen spuit het cabine personeel zes flessen muggenverdelger leeg, dat moet van de Argentijnse autoriteiten.
Waarom nu pas?
Ik heb er alweer een nieuwe rij muggenbeten bij.
We zijn in Buenos Aires, ik was het bijna vergeten maar in Argentinië hebben ze nergens een slot op de wc.
Dat moet Maxima dus ook zo doen als ze hier op restaurant gaat. Voorovergebukt staan plassen met een hand haar rok omhooghouden en de andere krampachtig om de deurknop geklemd.
Gelukkig is er de tango in Buenos Aires helemaal speciaal voor de toeristen. Al met al zijn we dit keer niet aan onze wandel uren gekomen dat vind ik wel jammer . ‘Troost je,’ zegt Annie, ‘volgend jaar lopen we van Amsterdam naar Rome.’

Patagonië, in het spoor van de Andes (9)

Valparaìso is geen stad, het is een filmdecor, lijkt wel. Het is bijna te “pito” tussen de gekleurde huisjes tegen de steile rotsen.
Alles klopt, in de nauwe straatjes waar graffiti tot streetart is verheven. Alsof een homoseksuele setdresser nog net even het bord waarop met krijtletters geschreven staat, “BEER AS COLD AS THE HEARTH OF YOUR EX GIRLFRIEND”,op de juiste plek heeft neergezet, tussen twee figurerende dronkenlappen voor de piepkleine iniminimercado. En beneden in de diepte de prachtige pleinen en de kleine bedrijvige haven, met de speelgoedhijskranen en de oceaanstomers, met op de schroef een paar luie zeerobben.
Wat een stad, ik zei het al, alles klopt hier, zelfs het net aangekomen Nederlandse stel, te herkennen aan de eigenwijze wipneuzen, met de kritische blik van ’is dit het nou helemaal?”
Komt het omdat ik jarig ben of is het hier echt zo fantastisch, ik ben verliefd op deze stad.
Om dat te vieren gaan we lunchen in cafe Ingless,ook al weer zo’n parel van nostalgische vormgeving. Na de opening in 1889, is er niets meer aan gedaan.
Zelfs het personeel spookt nog in dezelfde pinguïn outfit rond.
Een vrouw in het zwart wit met een gigantisch houten kapsel, (dat van Beatrix kan er drie keer uit) en een nog kolossalere bril dendert op ons af.
”Wat we voor apperativo willen, wodka of pisco sour”.
We waren eigenlijk niet van plan om om één uur s’middags al aan de wodka te gaan, maar tegen zo’n kaphoofd durf je geen nee te zeggen.
Tijd om goed dronken te worden hebben we niet, want we moeten vis eten van het haarspraymonster. Ze legt ons de menukaart uit met handen en voeten waarbij de lichtfonkeling in de enorme brillenglazen voor de special effects zorgen.

patagonie 9

Ze pantomimed op indrukwekkende wijze een zeepaling,(met die grote bril).
Annie en ik krijgen er tranen van in onze ogen, we willen klappen,maar zij bijt ons ongeduldig toe dat we moeten bestellen, ze heeft geen uren de tijd.
Gelukkig hebben we een herhalingsafspraak met onze psychiater. (je weet wel onze nieuwe macramé vriendin Paulina) Ze staat ons in een buitenwijk van Santiago op te wachten, met de jeep van haar vader. We gaan het weekend doorbrengen op het landgoed van haar ouders. Santiago ligt in een dal dat aan de ene kant gevormd wordt door de uitlopers van de Andes en aan de andere kant door de Cordillera de la Costa. ‘Hoe verder je in de heuvels komt, hoe rijker en hoe witter de mensen,’ legt Paulina ons uit.
‘Mijn ouders vinden het maar niks dat ik in de volksbuurt woon waar ik woon,’ gaat ze verder.
We rijden naar de plaats Til Til wat droog droog betekent. Het personeel heeft de hottub al voor ons vol laten lopen.
‘Wat is een hottub ?’ vraagt Annie’s moeder,ik zag wel die foto van die jacuzzi. Maakt niet uit, je kunt van allebei een blaasontsteking krijgen.

onderschrift foto:
wie heeft een museum nodig als je muren hebt …

Patagonië (8) NRC

Restaurant met kappertjes

We hobbelen een eindeloze ellendige rot nacht lang met de semi half (zit) slaap waak bus naar Santiago. Het is bloedheet want de airco doet het niet en het raam kan ook niet open. Vorige keer deed de airco het juist wel en hebben we de hele nacht zitten klappertanden. Ons foppen ze niet dachten we voordat we overdreven goed ingepakt de bus instapten. Vandaar dat we nu met dikke jassen aan en verstrikt in onze slaapzakken, klem zitten in onze te nauwe stoelen. Onze kelen zijn gortdroog want een fles water hadden we vorige keer ook voor niks meegesjouwd. Dorst!
‘Het is allemaal jou schuld!’ roep ik tegen Annie, ‘jij vond het niet nodig water mee te nemen.’
Ze zegt niks, ze slaapt, ligt met haar mond open tegen de leuning op te kwijlen.
Er hobbelt een plastic fles met een bodempje sinas erin over het gangpad.
‘Sinas,’ roep ik! ‘Steek je been es uit Annie.’
‘Nee,’ gorgelt ze met plakkerige mond, ‘heb ik al aan geroken, t’is zeik, de wc is kapot.’

Ze kwijlt weer verder. Wat een nachtmerrie deze super de luxe bustocht naar Santiago de Chile in slechts 18 uur! Het ergste van alles is dat de semi zit slaapstoelen net niet ver genoeg naar achter kunnen om degene die met zijn knieën tegen mijn rugleuning zit te schoppen dood te drukken)
‘Walgelijk ben je,’ sist Annie, ‘en doodeng want je meent het nog ook!’
Nu wordt ik nog bang voor mezelf!

foto: anitajanssen

foto: anitajanssen

Gelukkig hebben we in Santiago een afspraak met onze psychiater.
Weet je nog, we hebben een paar weken terug ene Paulina ontmoet. Macramé wonderkind. ‘Ik begon er helemaal uit mezelf mee toen ik vier was, zonder dwang van een henna-haar-moeder met hangplanten voor de ramen,’ vertelt ze trots. In haar vrije uurtjes is ze psychiater.
Gelukkig mogen we bij haar logeren en kan ik met eigen ogen zien dat ze s’morgens vroeg al begint met armbandjes knopen, totdat ze uitgeput in bed valt.

Tussendoor werkt ze aan de universiteit en leert jonge dokters hoe ze in witte jas langs de bedden moeten lopen. Paulina woont in de wijk Yungay, een soort Jordaan. Een hippe achterbuurt. Haar overburen zijn nog authentiek en wonen met zijn tienen en twee honden op 50m2 en de kapper is ook heel authentiek. Het is geen jonge modebarbier, maar een oude vent met twee gehoor apparaten tussen authentieke wasbakken.

Helaas heeft het hipheid virus ook bij hem in de zaak genadeloos toegeslagen, je moet glimlachend door zijn stulpje heenlopen alvorens een sterrenrestaurant te betreden.
Paulina ziet dat het me een beetje depressief maakt. Thuisgekomen krijg ik meteen een spoedcursus macrameën.

Patagonië (7) NRC

Het is intussen september geworden in Chili, de bramen hangen gaar aan de bomen en roepen; ‘pluk mij! pluk mij!’.
De avocado’s en de granaatappelen vallen overrijp in je schoot, en o wat smaken de vruchten nog heerlijk (eerlijk zoals God het bedoeld heeft!) in deze onbedorven vergeten uithoek van de wereld!
Niemand heeft nog tijd gehad om de tomaten genetisch waterig en smakeloos te manipuleren.

En weet je wat ook? Er mogen hier nog homoseksuelen op tv!
Er veranderd zoveel als je een poos op reis bent. Ik las dat het bij jullie in de buurt, de kant op van in Indonesië en China intussen verboden is om ochtendshows of avond prietpraatprogramma’s op te leuken door even en blik grappige tv nichten open te trekken. Hier mag het nog! En dat is toch een groot goed! Ze dansen met geëpileerde wenkbrauwen en geblondeerde kaalinplant vrij over de Chileense platbuizen, tussen de voetbalwedstrijden door.

De kinderen zijn weer naar school, overal bots je tegen de pubers in prachtig schooluniformen op. Annie en ik durven er nauwelijks naar te kijken, zo jaloersmakend goed zien die meiden eruit, in schril contrast met ons eigen versleten spiegelbeeld in de Chileense etalageruiten.
We zitten daarom een beetje in een Duitse dip. Zo noordwaarts langs de Andes om hoogtrekkend, langs al die Duitse badplaatsen in het naseizoen, met een beetje motregen.

foto anitajanssen

Het stikt hier van de prachtige meren, maar die hebben toch zon nodig en Chileense kampeerfamilies op waterfietsen. Nu vallen alle dronkenlappen zo op, die zijn blijven liggen op straat. Dat joeg ons studenten steden in als Valdivia en Osorno. Op zoek naar een beetje vertier en cultuur. Maar dat pakte niet zo goed uit. We hadden het verkeerde hospedaje uitgezocht. De grote foto van de paus in de ontbijtzaal had ons al moeten waarschuwen.Toen wij des avonds naar buiten wilde om een potje bier te pakken, versperde de hospita ons de weg.

foto: anitajanssen

Ze ging in haar gebloemde schort met de armen wijd en haar borsten klem in de deurpost, voor ons staan . We mochten er niet uit! Niks gedaan zo laat nog op straat voor fatsoenlijke dames. Hoe we ook duwden, ze liet ons er niet langs, morgen weer een dag. Nu ja!Ze zijn streng hoor in Chili! Van de week is er een Duitse toerist het land uitgezet omdat hij met viltstift een beetje graffiti deed op een bushokje! De volgende dag had die levensgevaarlijke matrone van ons pension wel een culturele tip voor ons, er is tot nog toe weinig cultuur voor ons in de steden hier, of dat te maken heeft met al die aardbevingen, dat alles steeds in stort of dat die gebloemde schorten gewoon niet zoveel smaak hebben, we kunnen er niet echt de vinger op leggen, enfin we moesten van haar naar een cultureel park in een uithoek van de stad met prehistorische bezienswaardigheden en iets met holbewoners. De taxi chauffeur die ons er naar toe bracht lachte ons vierkant uit, want humor hebben ze wel die Chilenen. We werden afgezet in een kaal deprimerend parkje, met een reusachtig foeilelijk beeld van een mammoet, waar kinderen vanaf kunnen glijden en zo’n plaatwerk met holbewoners erop waar je je hoofd door kan steken voor een foto.
Begrijp je wat ik bedoel? Muy Bonito! huiverden we tegen onze hospita, toen we met de haren rechtop in onze nek langs haar enorme gebloemde voorgevel (nog net voor het donker) Osorno uitvluchten.

foto: anitajanssen

Duikboot vluchtelingen

Patagonië (6) NRC

Chili is 4275 kilometer lang (met het Antarctische deel mee, 8000 ) Dat is lang! Dat is heel erg lang! Dat is veels te lang! Het reizen gaat moeizaam, via de Carraterra Austral (mooiste weg ter wereld zeggen ze)
Dit is een grotendeels onverharde slingerweg door een woest landschap met hoge steile rotswanden, sneeuwpuntbergen, rokende vulkanen en ongerepte wildernis met enorme planten, waar zo een dinosaurus uit te voorschijn kan komen stampen.

En er is veel water, en daar moet je met allerlei boten steeds overheen. Als je zoals wij van de week de hele dag hebt zitten hobbelen in een vrachtwagen mag je blij zijn dat je 60 kilometer hebt afgelegd. We zijn in al die weken nog maar een paar honderd kilometer omlaag gekropen, een piepklein streepje op de kaart.
En dan kan je alleen maar dezelfde weg terug ook. Bovendien speelt het weer niet mee, koud en regen dus we hebben besloten om te keren en met de boot omhoog te gaan. Langs eindeloze kweekvijver velden met antibiotica zalm naar Araucanía. We zitten in Villarrica en kijken hier naar de actiefste vulkaan van Chili. Hij is vorig jaar voor het laatst uitgebarsten.
Chilenen zelf zijn niet zo actief, ze zijn heel erg (het woord zegt het al) chill in Chili.

Voor elf uur s’morgens is er geen winkel open en zijn alle huizen nog potdicht.
Om twaalf uur gaan de restaurants open tot vier uur en dan is het genoeg geweest.
Basta! Dus wij eten ook tussen de middag warm, een goede gewoonte maar je moet wel geduld hebben. Alles duurt lang. Als je bv een kop koffie wil, wat steevast Nescafe is want lekker makkelijk, moet je eerst minstens een kwartier wachten tot er iemand naar je tafeltje komt. Nou en, zeg je misschien, die mensen hebben het vast druk. Dat is eigenlijk ook zo, want er is in elke tent, hoe klein ook minsten 20 man personeel. Eén moeke in de keuken, vijf man achter de bar, twee bij de kassa en de rest loopt in het meestal piepkleine tentje door elkaar heen te zoeken naar de klanten die daar ergens tussen moeten zitten.

Als je een bestelling gedaan hebt, krijg je na een kwartier een suikerpot voor je neus, terwijl je gezegd hebt, cafe solo sin azúcar
. (koffie zwart, zonder suiker)
Na nog een kwartier komt iemand anders een fles Stevia brengen, (deze zoetstof komt hier vandaan en is een nationale volkshit).
Dan zeg je maar niks meer en gaat door met servetjes stuk scheuren tot na weer een kwartier de pot Nescafe voor je neus wordt gezet. Na anderhalf uur komt moeke zelf uit de keuken met de dampende warmwaterkoker en ze plukt in de loop nog een schortzak vol nieuwe servetjes voor je van de bar. Enfin je kent het wel.

Schermafbeelding 2016-03-24 om 11.25.35

‘Jullie zitten er keurig netjes bij,’ zegt mijn schoonmoeder goedkeurend als Annie met haar zit te Facetimen in de Konditorei met Wifi waar alle Duitse importsnobs aan de Sachertorte zitten. Jawohl, we zitten in Villarrica am see, een Duitse oase met blinkende pronkchalets in Chileens Berneroberland met Wienerschitzels en berlinerbollen an dem Thunersee. Enfin, je kent het wel.
“En wat een nette mensen allemaal,’ klink mijn schoonmoeder opgelucht.
‘Dit zijn allemaal duikbootvluchtelingen uit de Tweede Wereldoorlog!’ roep ik in de FaceTime camera.
‘Ze overdrijft,’ lispelt Annie, ‘er zijn ook heel veel nette Duitsers al in de 19e eeuw hier naartoe gekomen.’
‘Ook met de duikboot?’ vraagt Annie’s moeder, ‘ik hoor duikbootgeluiden.’
‘Nee dat is de espressomachine.’
‘Wat zeg je?’
‘Waterscooters.’

Patagonië (5)

Bij ons hebben ze het nog niet, maar ik hoop wel dat het snel komt..Ik doel hier op twee dingen;
A: Niet één flatscreen in je horeca etablissement maar minstens zes en B; die ochtendshows erop, met niet één overspannen presentatie blondine, maar een heel ADHD elftal tegelijk. Gelukkig staat het geluid niet aan.
Er zit ook een oud dik mens tussen met blauw punk haar (gisteren was het groen en eergisteren lila) bovenop haar slabek die maar open en dicht gaat. Kunnen wij toch ook, thuis zoiets?
Je begrijpt het al, het spookachtige gedeelte van onze reis is begonnen! In elke hospedaje (zoiets als een pension, waar het naar ongewassen studentenhaar ruikt, met van die sompige opgebolde vloerbedekking waar champignons op groeien) hangt wel een houtsnijwerkje of bronsgietsel van “El Caleuche”.

Dat is een lichtend spookschip waar feestgeluiden uit op klinken en wat bemand wordt door de zielen van verdronken vissers.
Menigeen heeft het hier op de Golfo Ancud rond zien dobberen.
Daarom hebben wij de boot genomen naar Chaiten en trouwens niks gezien want de ramen waren beslagen, net als op de boot naar Terschelling, zie je ook nooit wat.
Chaiten is trouwens ook een spookstad. Het ligt nog behoorlijk onder het puin, van de grote vulkaanuitbarsting in 2008.
De helft van de huizen staat leeg want de helft van de bevolking is weggetrokken.
Hadden zeker geen zin om die zooi op te ruimen want de kans dat die vulkaan nog eens uitbarst is klein, hij barstte voor het eerst in 9000 jaar uit.
Hij rookt wel nog steeds, maar ja dat doe ik ook, dus..
We hebben toch nog een gezellige hospedaje gevonden, waar vader zelf het vlees nog aanzaagt.

P1070329

De vraag is natuurlijk, van wie is dat vlees, van moeder?
Ze hebben gelukkig ook een houtsnij werk van ‘El Caleuche hangen, van plastic in de vorm van een kompas met een klok er in. Zie je het voor je?Spookachtig he?
In dat kader trokken we voort, diep natuurpark Pumalin in.
Daar zitten dus ook echt puma’s.
Ik heb ze, net als het spookschip niet gezien, maar men zegt dat ze er wel degelijk zitten.
Tja dan geloof je het maar.
Wat ze niet gezegd hadden was dat er bloedzuigers zaten en die hebben we wel gezien eerst eentje op Annie haar been en daarna had ik er drie in mijn schoen kruipen.

Ik heb zo hard gegild dat er mensen kwamen aansnellen die dachten dat ik een verschrikkelijk ongeluk had gehad.
Dat park is trouwens van Doug en Kris Tompkins schatrijke Amerikaanse filantropen van The North Face, je kent die afritsjassen wel.
Doug kocht overal in Argentinië en Chili enorme natuurgebieden op, herstelt de vegetatie in zijn oude staat en de fauna, want hij heeft bijvoorbeeld de reuzen miereneter teruggezet, leuk he en daarna geeft hij het allemaal terug aan de staat.
Nu is hij net dood, verongelukt tijdens het kajakken.
Dat moesten ze ook verbieden!

Annie heeft leren macrameen, van ene Paulina. Ze is macramist, vanaf haar vierde zit ze van s’morgens vroeg tot s’avonds laat sterretjes te knopen, als ze het niet doet wordt ze gek. In haar vrije tijd is ze psychiater in Santiago de Chili. Ze lift ook, net als wij, we gaan haar opzoeken, natuurlijk.
Pak dat touw vast dan heb je hou vast.

Patagonië (4) Lentejas chorizo

Je gaat wel voelen dat je in de buurt komt van het einde van de wereld. We zakken steeds verder af langs die lange steeds smaller wordende lap grond die Chili heet en aan het uiterste spitse puntje nog maar een sprong verwijderd is van Antarctica .

Het lijkt hier wel augustus, compleet met bramen en dahlia’s, toch ruiken alle huizen en hotels naar vochtige voetbalkantines.
De houtkachels zijn nog net niet aan, maar je krijgt wel standaard in elk hostalletje drie dekens, plus zo’n onsmakelijke gebloemde sprei, met sportvlekken erop van crewleden van een of andere vissersboot.
Want het stikt hier van de echte mannen, met grote hoofden.
Chilenen hebben allemaal enorme hoofden en dat maakt het voor mij makkelijk om een passende hoed te vinden.
Ik heb er eentje gekregen voor mijn verjaardag, zo’n grote ronde, van de Chileense padvindershopman brigade want die heb je hier wel nodig.
Omdat dit een beetje gekke reis is, die alle kanten op kan hebben we maar besloten om ons aan de Andes vast te houden. Even twijfelden we, want je kan ook omhoog naar minder onherbergzaam maar we zetten toch door om zo ver mogelijk af te zakken naar benee.
Kijken wat dat ons brengt.
Tja, iemand moet het doen, toch?

Hoewel de mensen nog steeds goedlachs zijn, worden ze toch wat stugger, als je op het zuidelijk halfrond naar het zuiden reist, reis je eigenlijk naar het noorden waar het altijd kouder dan in het zuiden en de mensen nu eenmaal altijd wat stugger. Volg je me nog?
Ja hoor we hebben pinguïns gezien, eindelijk!
(Ik ga dit keer niks zeggen over rode dasjes). En zeeleeuwen, want die leven van net iets te slome pinguïns en zorgen dat de kolonie niet overbevolkt raakt .

P1070027

We zaten in een boot vol met fotograferende Chileense toeristen in zwemvesten die schuddebuikten als er een pinguïn uitgleed.
Terwijl we er zelf nog veel belachelijker uitzagen in die knal oranje zwemvesten als fotograferende reddingboeien.
‘Ik dacht altijd,’ merkte Annie heel terecht op ‘dat pinguïns op sneeuw en ijs leven, maar dat witte waar ze op rond glijden, is gewoon hun eigen stront.’
Inderdaad, weer wat geleerd!
We hebben vreemde dingen meegemaakt, deze week, er was een dode gevallen op de camping, waarom geen idee, iets met alcohol geloof ik.
‘Kijk ze geven hem toch hartmassage,’ riep Annie blij, maar dat was helaas de buurvrouw die haar luchtbed zat op te pompen.
Een ongeluk komt nooit alleen, we kregen ook bericht dat mijn lieve achternicht in Amerika dood is.The Pondlady want ze deed iets met vijvers.
The Pondlady is dead, twitterde Annie, wat onmiddellijk automatisch postuum werd geretweeted door de Pondlady herself.
Ik bedoel maar, we leven in een rare tijd.

P1060662

En ja het eten is goed, meer dan dat zelfs, je proeft de zon in de zalm en in het fruit,nog nooit zo lekker gegeten als hier.
Ik lees net het volgende: De zalmkwekers gebruiken 100 gram antibiotica in Europa, 175 gram in Canada en een kilo in Chili voor iedere 1000 kilo zalm. Die antibiotica blijft achter in de vis.

foto anitajanssen

Dus dat eten we ook niet meer.
Hoy (vandaag) Lentejas Chorizo, adverteert het tentje waar we nu zitten op een krijtbord. Wat is een Lentejas vraagt Annie. ‘Doe niet zo dom,’ zeg ik.

foto: anitajanssen

NRC Patagonie 3

Patagonie is prachtig, met besneeuwde vulkanen, enorme binnen zeeën waar gigantische cruise schepen op varen en natuurlijk de beloofde pinguïns.
Niet van hout met een rood dasje om, maar echt, dat ze zelfstandig bewegen op die kleine waggelvoetjes, zonder sleutel in de rug.
‘Zo stel ik met IJsland voor,’ zei Annie gisteren, toen we Ancud binnen hobbelden met de bus. Ze is nog nooit in IJsland geweest, daarom.
Een fjordachtige enscenering met een haventje met vissersbootjes en tegen de heuvels kleine houten huisjes, opgetrokken uit een soort houten dakpannen, als schubben.

”We zijn in kutschubbemerveen,” vond Annie, zij weet de dingen altijd raak te duiden.
We moeten wel eens even lachen als mensen schrijven;
”O zitten jullie in Chili, wat stoer!” Want het leven is hier zo gezapig, mensen zijn allemaal zo lief en onbedorven, (net als het landschap) dat wij ons wel een schamen met onze plompe manieren, hoe we iedereen omver duwen als we de bus in stappen ect.
Ze zijn hier zelfs goed voor dieren, hoewel ze kilometers speklappen barbecuen. Het kan niet op met de vlees consumptie.Maar wel lief. Want alles is lief in Chili.
Ze zijn zelfs lief voor tuinkabouters, die hoeven niet zoals bij ons buiten staan te verkommeren in weer en wind in Chili staat de kabouter binnen op de vensterbank!

Hoe vindt je dat? Kunnen wij nog wat van leren! Ze hebben hier trouwens bushaltes midden op de snelweg en dan moet je verder maar liften met de nationale backpackende jongelui.
Gelukkig, werden we meteen in hun midden geaccepteerd, om dat we uit Amsterdam komen.
”Aha! Coffeeshops! In Argentinië zeggen ze aha Maxima.
‘Yes,’ zeggen wij trots rookbewegingen makend alsof we thuis de hele dag liggen te hallucineren onderaan de trap.
”Dat willen zij ook wel, want Chili is zo gewoon en zo keurig in hun ogen.
Ik vond het eerlijk gezegd ook wel een verademing, toen ik gisternacht in de havenstad Puerto Montt tegen een dronken matroos aanbotste met aan elke arme een transseksuele hoer.
Afgelopen week zijn we ook een paar dagen op het eiland Huapi geweest, waar de inheemse Mapuche indianen bevolking nog op eenvoudige wijze leeft, aldus de man van de bus.
We doen veel met de bus dus. En inderdaad, paardenkarren, ouwe wijven in schorten, inteelt, je kent het wel.
En geen hostal. Ik hoopte dat Annie die kleine rottent onderin mijn tas al vergeten was en dat we de eerste de beste boot terug naar de beschaving zouden nemen.

‘We kunnen hier wel lekker een paar daagjes kamperen,’ opperde zij en je wil zo’n meid toch ook niet teleurstellen.
Er hing meteen zo’n meisje om de tent, dat alleen maar ‘Tia Tia’ kon roepen en stukken plastic op kon blazen.

foto anitajanssen

Verder was het natuurlijk wonderschoon daar als je een beetje indaalt. En als alles zo perfect is gebeurt het altijd dat er een zielige hond aan komt lopen die niet meer weg wil. In dit geval waren het er drie, ze liepen ons de hele dag achterna en om dat ze zo mager waren en we geen vlees eten bakten we eieren voor ze met brood.
Dat hebben we geweten, ze sliepen namelijk bij ons in de tent. Niet dat wij dat zo fijn vonden, maar ze wilden er niet uit. Ze hebben Annie zelfs gebeten toen ze het probeerde.

We hadden helemaal geen ruimte meer en konden niet slapen van hun gesnurk en toen gingen ze ook nog eens scheten liggen laten van die gebakken eieren voor de enige nooduitgang.

Patagonië (2)

Iedereen is lief in Chili, ook voor de tuinkabouters

In het spoor van de Andes Tosca Niterink en haar dans- en wandelpartner Anita Janssen wandelen in Patagonië. Ze doen op de Achterpagina wekelijks verslag.

Patagonië is prachtig, met besneeuwde vulkanen, binnenzeeën waar gigantische cruiseschepen op varen en natuurlijk pinguïns. Niet van hout met een rood dasje om, maar echt: ze bewegen zelfstandig op die kleine waggelvoetjes, zonder sleutel in de rug.

„Zo stel ik me IJsland voor”, zei Annie gisteren, toen we Ancud binnenhobbelden met de bus. Ze is nog nooit in IJsland geweest, daarom. Het stadje in Zuid-Chili is een fjordachtige enscenering: een haventje met vissersbootjes en tegen de heuvels huisjes opgetrokken uit een soort houten dakpannen, als schubben. „We zijn in kutschubbemerveen”, vond Annie. Zij weet de dingen altijd raak te duiden.

We moeten wel eens lachen als mensen schrijven: „O, zitten jullie in Chili, wat stoer!” Want het leven is hier zo gezapig. Mensen zijn zo lief en onbedorven (net als het landschap) dat wij ons wel eens schamen met onze plompe manieren, hoe we iedereen omver duwen als we de bus instappen et cetera.

Ze zijn hier zelfs goed voor dieren, hoewel ze kilometers speklappen barbecuen. Het kan niet op met de vleesconsumptie. Maar wel lief. Want alles is lief in Chili. Ze zijn zelfs lief voor tuinkabouters. Die hoeven niet, zoals bij ons, buiten staan verkommeren in weer en wind. In Chili staat de kabouter binnen op de vensterbank. Hoe vind je dat? Kunnen wij nog wat van leren!

Ze hebben hier trouwens bushaltes midden op de snelweg. Daarna moet je maar verder liften, met de nationale backpackende jongelui. Gelukkig werden we meteen in hun midden geaccepteerd, omdat we uit Amsterdam komen. „Aha! Coffeeshops!” In Argentinië zeggen ze: „Aha, Màxima.”

„Yes”, zeggen wij, trots rookbewegingen makend alsof we thuis de hele dag liggen te hallucineren onderaan de trap. Dat willen zij ook wel, want Chili is zo gewoon en zo keurig in hun ogen. Ik vond het eerlijk gezegd ook wel een verademing, toen ik gisternacht in de havenstad Puerto Montt tegen een dronken matroos aanbotste met aan elke arme een transseksuele hoer.

Afgelopen week zijn we ook een paar dagen op Isla Huapi geweest, waar de inheemse Mapuche-indianen nog op eenvoudige wijze leven, aldus de man van de bus. Inderdaad: paardekarren, ouwe wijven in schorten, inteelt, je kent het wel. En geen hostel. Ik hoopte dat Annie die kleine rottent onderin mijn tas al vergeten was en dat we de eerste de beste boot terug naar de beschaving zouden nemen.

„We kunnen hier wel lekker een paar daagjes kamperen”, opperde zij, en je wil zo’n meid toch ook niet teleurstellen. Er hing meteen zo’n meisje om de tent, dat alleen maar „Tia Tia” kon roepen en stukken plastic op kon blazen. Verder was het natuurlijk wonderschoon daar, als je een beetje indaalt.

Als alles zo perfect is, komt er altijd een zielige hond aanlopen die niet meer weg wil. In dit geval waren het er drie, ze liepen ons de hele dag achterna en omdat ze zo mager waren en we geen vlees eten, bakten we eieren voor ze met brood. Dat hebben we geweten, ze sliepen namelijk bij ons in de tent. Niet dat wij dat zo fijn vonden, maar ze wilden er niet uit. Ze hebben Annie zelfs gebeten toen ze het probeerde.

We hadden helemaal geen ruimte meer en konden niet slapen van hun gesnurk en toen gingen ze ook nog eens scheten liggen laten van die gebakken eieren voor de enige nooduitgang.

Qeuele, Chili ©anitajanssen

Qeuele, Chili ©anitajanssen

Puerto Saavedre, Chili ©anitajanssen

Puerto Saavedre, Chili ©anitajanssen

Puerto Saavedre, Chili ©anitajanssen

Puerto Saavedre, Chili ©anitajanssen

Qeuele, Chili ©anitajanssen

Qeuele, Chili, ©anitajanssen

P1050924

Puerto Saavedre Chili,

P1050838 (1)

Puerto Saavedre Chili,

P1050792

Puerto Saavedre Chili,

Puerto Saavedre Chili,

P1060178

Queule, Chili

Queule, Chili

©anitajanssen  Queule - Chili ©anitajanssen

©anitajanssen  Queule - Chili ©anitajanssen

Patagonie NRC (2) tekst tosca foto anita

tekst tosca, foto anita verschijnt iedere vrijdag in NRC
Patagonie (2)
En toen kwam er in Villa Pehunia (ik had koud mijn stukje van vorige week naar de krant gestuurd) een oude vent die met onze visa pas (tevens laatste betaalmiddel voor ons in Argentinië) ging lopen klooien, ondanks het feit dat hij zijn bril vergeten was en toen boem pats; pasje geblokkadiee Overflakkee! En toen was het uit met ons Argentijnse avontuur, dat nog niet eens echt goed op gang was gekomen.
Dus we moesten wel liften naar Chili (daar hebben ze buitenlanders vriendelijkere geldautomaten was ons ter ore gekomen). Gelukkig zaten we op dat moment maar 13 kilometer van de Chileense grens, dus we hoefden niet zo heel lang in de pick-up truck te blijven zitten van die obesitas indiaan, die bij de eerste duimbeweging al voor ons stopte.
De Indianen van de Mapuche stam die dit Argentijnse en Chileense deel van noord Patagonie bevolken, hebben allemaal extreem overgewicht, net als bij ons, alleen bij ons zijn ze blond.
Net als dat ze niet tegen vuurwater konden, kunnen ze ook niet omgaan met alle moderne vettigheden die in de schappen der vooruitgang naar ze liggen te lonken.
‘Ga jij maar voorin zitten,’ had ik tegen Annie gelispeld, ‘jij spreekt beter Spaans dan ik.’
Kon ik lekker wegsuffen op de achterbank, terwijl zij het zware werk deed!
‘Tos!’ klonk het al snel paniekerig, ‘het gesprek gaat de verkeerde kant op!’
‘Ja en?’
‘Hij vraagt,of de Nederlandse vrouwen gewillig zijn.’
‘Zeg maar dat ze heel gewillig zijn,’ adviseerde ik.
‘Daar waar het neerkomt op bezigheden als kantklossen en de buurvrouw die aan haar vleesboom geholpen is, oppeppen met een ansichtkaart met een pinguïn er op, met een rood dasje om.
‘Ja, ik weet niet hoe je dat allemaal zegt in het Spaans ,’ zuchtte Annie vermoeid.
Enfin we waren blij dat deze vertegenwoordiger in sportsokken (dat was hij ook nog), stopte in Temuco op een of ander bedrijven terrein, voor zaken zodat wij hem konden smeren.
Trouwens dat bedrijven terrein bleek het stadscentrum te zijn! Wat een lelijke stad, dat Temuco, bleek ook geen aanrader in de lonely planet.
Temuco, heeft weinig interessants te bieden, stond er.
‘Waarom zoeken wij dat altijd achteraf pas op,’ riep ik chagrijnig, ik wordt altijd chagrijnig van rotplekken.
Maar wat zeur ik eigenlijk, behalve Temuco is Chili extreem prachtig!
Bijna totaal ongerept, zelfs asfalt ontbreekt, zodat we over zandpaden lopen.
Want we lopen! Stukje met de bus en als het hobbelig wordt stappen we eruit, totdat we 20.000 stappen gelopen hebben minstens.
Annie heeft een stappen teller, daarom.
Zo zij we via Carahue en Porta Saaveedra in Queule, waar we op dit moment zitten terechtgekomen.
Een droom van een vissersdorpje een de stille oceaan.

©anitajanssen  Queule - Chili ©anitajanssen

Ik schrik me zojuist voor de tweede keer een ongeluk, want net als gister ging om twaalf uur keihard het tsunami alarm af (dat testen ze elke dag, moet je ook maar weten).
Overal staan borden met vluchtroutes, naar de berg waar je heen moet rennen, want het is nogal aardbeving gevoelig hier.

©anitajanssen  Queule - Chili ©anitajanssen

Er zitten hier poema’s!
Nog niet gezien trouwens, wel pelikanen!
En muggen. Dat brengt me op een gevoelig uitgekauwd onderwerp, waar ik het derhalve niet over wilde hebben;. “de zika mug die hier nog niet is”,( tenminste dat zeggen ze, die beesten zoemen allemaal even irritant en ze stellen zich niet voor., dus wie zal het zeggen..Enfin, het stikte vannacht van de muggen en we werden zo gek van de bloedende bultenjeuk, dat we de tent maar hebben opgezet bovenop het hotelbed want er zit een muskietennet ingenaaid. Haringen in het matras, (we zitten toch in een vissersdorp) en scheerlijnen aan de kapstok.

tent op bed ©anitajanssen  Queule - Chili ©anitajanssen

En nu maar bidden, gelukkig is Annie haar hoofd is nog steeds even groot, vooralsnog….

NRC (1) – Huella Andina Patagonie – Tekst tosca Foto anita

Alles went, behalve een tent, las ik jaren geleden al eens ergens, ( in een wetenschappelijk tijdschrift geloof ik), het moge duidelijk zijn dat op deze stelling uitgebreid geproefschrift is, want hoe graag we ook zouden willen het is ons nog niet gelukt het tegendeel te bewijzen. De trouwe lezers raden het al, we zijn hier in Patagonie aan het rond kramperen, en dat valt voor den drommel niet mee! (in een Teletubbie kinder speeltentje van 800 gram, dat het leuk zou doen in de wachtkamer van een huisarts maar meer wil je niet op je rug hebben meewandelen dus…..) Het is hier prachtig in Noord Patagonië . Meren, rivieren, met op de achtergrond de besneeuwde toppen van mega bergketen ‘De Andes’.
La Cordillera de los Andes is 7000 km lang loopt door zeven Zuid Amerikaanse landen, van Venezuela tot Vuurland en verbind Zuid Amerika via onderzeese uitlopers met het Antarctisch schiereiland. (overgeschreven uit de wikipedia, lees maar na).

Het valt niet mee om de ingang van het park te vinden waar die prachtige door menigeen bejubelde route de Huella Andina voor ons van start kan gaan. De eerste drie etappes zijn dicht, vanwege werkzaamheden aan iets.
En dan kun je bij etappe vier niet komen met de bus en liften lukte gisteren ook niet want er kwamen maar twee auto’s voorbij die vol zaten. Die Andes ijstaartpunt pieken juichen ons toe, maar we kunnen er nog niet bij, jammer he?

Verder hebben we nog een ander probleem; ”cash”, want de geldautomaat leest onze kaartjes niet en opnemen met creditcard lukt ook niet. Alleen omdat Annie net aan het loket van de bank heeft staan huilen, kregen we bij gratie Gods 30 euro (van ons eigen geld ) los om de bus te nemen naar de eerstvolgende stad met een grotere bank en een vliegveld. Want als we daar nog steeds geen geld loskrijgen, zullen we onze plannen om moeten gooien, vliegen we naar een land met geldautomaten die onze kaartjes, voor zeker, wel lekker vinden, zoals Chili of Brazilië. Wordt het een ander verhaal over een andere mooie lange wandeling. Maar vooralsnog geven we nog niet op, houdt moed. (Maar Annie in tranen, daar kan ik echt niet tegen) Bovendien, sigaretten mag je alleen maar betalen met cash, wat we niet hebben, eerst dacht ik dat het wel kon, ik had zo’n pakje gekocht bij de kassa. ‘Doe mij maar een rode,’ zei ik nog.
‘Zou je geen blauw nemen,’ raadde Annie aan, da’s lichter. Maar ik had er al een opgestoken, wat erg vies rook en waar ik nu nog een brandwond van op mijn hand heb want het was een pak condooms .En het valt niet mee om een extra strong condoom te inhaleren, ze zouden waarschuwingen op de verpakking moeten zetten, al is het maar alleen voor zwangere vrouwen. ‘Houdt moed,’ zei ik al, ‘ ciao!’ Volgende week weten we meer.

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

O ja, we hebben erg genoten van Buenos Aires, het is waar, het stikt er van de geblondeerde ouwe wijven en mannen vrouwen met gehaakte blousjes , dus we vallen niet op!

Via Amsterdam – Madrid – Buenos Aires – Neuquen – Villa Pehuenia

Buenos Aires

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Buenos Aires, ©anitajanssen

Huella  Andina  Argentinie

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Atelierhouders Ruigoord

Ruigoord is een broeinest van kunst en cultuur. Het is niet alleen een geweldige host voor festivals maar zeker 50 kunstenaars en andere vrijbuiters hebben daar een atelier. Tosca en ik zijn een van de atelierhouders. Er wordt op dit moment hard gewerkt aan een vernieuwde website voor Ruigoord en daarom heb ik het snode plan bedacht om mini portretjes te maken van de Ruigordianen … way to go maar hier zijn de eerste 10…

Rob van Tour

Elsje Elysee Stroetinga

Gerben Hellinga

Jinny Thielsch

Margrid van der linden

Nicky Oosterbaan

Hans Plomp

Peter van Harmelen

Posted in Annie's post, minimovies | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Groeten uit Ruigoord (4) NRC – ongezelligheids aanval

Verscheen op de achterpagina van NRC ter vervanging van Youp van ‘tHek. Tekst Tosca , foto’s anita.

Ik weet niet of het in de rest van het land ook aan de hand is, maar hier in de culturele vrijhaven is de herfst gearriveerd.

Als hij er bij u nog niet is, houd moed, hij komt vast nog wel. Zo niet moet u zelf maar de bladeren van de bomen blazen denk ik.

In Ruigoord boffen we, daar gaat het vanzelf, in een nacht was het groen uit de bomen gejaagd.

„Toch wel mooi die kleuren”, zeg ik in een poging er nog een klein beetje iets van te maken. Je moet je er toch doorheen vechten: het liefst ging ik onder het dressoir plat op de vloer liggen, net zo lang tot het groen weer terug is.

De kikkers hier doen dat ook. Zoiets is gewoon noodzakelijk. Al sinds eeuwen schijnt. Toen de Romeinse geschiedschrijver Tacitus schreef „Het terrein is er woest, het klimaat is ruw, het leven en landschap somber, hier kom je alleen, indien het je vaderland is” moet hij visioenen van het Westelijk Havengebied hebben gehad. Het was altijd al een bar gebied en momenteel beleeft het een piek.

U raadt het al, ik heb zo’n platenboek van ‘Ruigoord door de eeuwen heen’ voor mijn neus liggen. De plek heeft nog een bijrol gehad tijdens de schermutselingen tussen de Spanjaarden en de Geuzen. De vloot van die laatsten lag daar verstopt want Ruigoord was een poosje een eiland!
Zoiets als Urk, maar dan niet met vis maar met suikerbieten. Ruigoords vette klei was een walhalla voor de suikerbiet. En de grauwe bevolking hield ook wel van kleinattigheid en vieze nagels. Het boek staat vol deprimerende foto’s en houtgravures uit een tijd waarin niemand nog wist wat een culturele vrijhaven was. Ik bekijk de hongergezichten van ongewassen polderjongens en grauwe ontevreden wijven in lange stinkrokken met vette knotjes in de nek geplakt, zodat het niet uit model kon waaien in de trekschuit of tijdens het kinderen krijgen.

11215801_951906721497632_7304261451375638689_n

De trekschuit heeft plaats gemaakt voor de groepstaxi en wie geluk heeft verplaatst zich in een Canta LX. Zo’n rood invalide-autootje waarmee je op de stoep kan parkeren en waar je geen rijbewijs voor hoeft te hebben! (Wat veel mensen niet weten, je hoeft er niet eens invalide voor te zijn.

Daarom is het heel populair bij de jonge jongeren hier.
Mijn overbuur heeft zo’n ding, brengt-ie elke dag die twee meiden mee naar de Vrije School in Amstelveen. )

Nee, we hebben niet stil gezeten na de uitvinding van de trekschuit, maar gelukkig is er is nog veel hetzelfde sinds de Tachtigjarige Oorlog. Het landschap is sterk veranderd, maar minstens even somber gebleven, zeker in de herfst zoals nu. Je zou er niet dood gevonden willen worden, tenzij het je vaderland is en daar je Ikea zit.

Het kan ook nog dat je op weg naar die goedkope autowasserette waar je de hele zaterdag in de rij kan staan, de kant van de culturele vrijhaven op verdwaalt. Dat je ineens ziet dat het ook anders kan, dat je gelukkig kan zijn in een ongewassen Canta LX! Misschien wel een rustig idee voor de wat zwaardere gevallen. En als je net als ik een vette ongezelligheidsaanval hebt kun je altijd nog onder je dressoir gaan liggen. De winter is zo voorbij.

ruigoord, foto anita janssen

Posted in Annie's post, Tosca's columns | Tagged , , , , , , , , , , | Leave a comment

Groeten uit Ruigoord (3) NRC – Twee kampen

Verscheen op de Achterpagina van NRC ter vervanging van Yooup van ‘t Hek . Tekst Tosca , foto’s anita

Nooit gedacht maar zelfs culturele vrijhaven Ruigoord bestaat uit twee kampen

Twee kampen met dorpse kletspraat ertussen. Waarom en hoezo? Allemaal oud zeer waar ik niet bij was.

De jongere garde tegen de oude garde omdat de bejaarden, ex provo’s, krakers na 40 jaar houtkachelen in onverwarmbare doorzonwoningen waar de hele winter de ramen open stonden omdat het los geroeste hang-en sluitwerk dwars door de vensterbank de plinten en de vloer in de kruipruimte in gerot was.

Tussendoor ook nog eens met het hele dorp drie jaar met het hele gezin relatiebreuken verwerken in een beschilderde bus met pech op weg naar India. De assertiviteitscursussen waren net in zwang en lieten geen spaan over van elke vriendschap.

Thuis gekomen hebben de oude helden zicht tot voor kort kranig geweerd, bleven dapper doorzonnen in de 40 Hollandse artritus herfsten die voorbij zijn gegaan.

Is het heel erg gek dat ze op de leeftijd dat elke Nederlander al jaren van zijn Zwitserleven gevoel geniet het uiteindelijk op een akkoordje gooiden met het havenbedrijf.

Ruigoord mocht blijven als culturele broedplek met ateliers voor artestiekelingen maar er mag niet gewoond worden.

Het havenbedrijf bood alle bewoners een atelier en een woning met cv en alle inbouw apparatuur in Amsterdam.

de luchtbus, foto anita janssen

‘Oké,’ zei psychonaut Hans Plomp, ‘maar dan wil ik wel net als hier naast schrijver Gerben Hellinga blijven wonen, zodat ik weet aan welke buurman ik me irriteer.’

Aldus geschiedde en vele nieuwe jongere schrijvers schilders 100% dj’s werden blij gemaakt met een plek in dit bijzondere dorp.

‘Alles wordt anders’,’ schreef het jonge kamp dat ook zo piep niet meer is op een spandoek.

‘Wat is het probleem?’ vroeg ik aan een jongeman van middelbare leeftijd die erg boos keek.

Hij deed zijn mond open en zei bijna nee dat ga ik niet vertellen maar zag nog net op tijd het spandoek.

‘Wat bedoel je met alles wordt anders?’

Ik weet echt niet meer wat hij daarover vertelde, ik kon het gewoon niet volgen, het eindigde met plofzone.
De haven heeft 12 verdiepingen hoge tonnen met kerosine naast Ruigoord neergezet.

En dat betekent dat een groot deel van Ruigoord in de plofzone ligt. Gelukkig houdt dat bij ons atelier ineens op. Mocht er iets mis gaan worden we net niet als gillende illegale keukenmeiden afgevuurd richting Amsterdam.

Wij boffen maar Annie en ik.

‘Ze zijn niet anarchistisch genoeg,’ zei de jonge man ook nog.

‘Waarom?’

‘Ze hadden nooit toe moeten geven,’ en nu zag ik de irritatie in zijn ogen vonken, ‘ze vergaderen. Zoiets zouden WIJ nooit doen, dat is niet des Ruigoords vergaderen.’

ruigoord, foto anita janssen

Posted in Annie's post, Tosca's columns | Tagged , , , , , , , , , , | Leave a comment