Iedere dag doldrieste video’s, prachtige columns en andere vrolijke observaties
Ons boek ‘Klimmen naar Kruishoogte’ ligt in de winkel maar je kan het natuurlijk ook HIER bestellen , een doldriest adembenemend wandelavontuur van 50+ debutante Tosca Niterink, foto’s Anita Janssen
Na twee weken al een tweede druk!!! Joegee
Met een nieuwe cover…
Klimmen naar kruishoogte
Wat gaat het lekker met ons boek en wat een enthousiaste reacties.. we glimmen van trots
Iedereen kijkt me boos aan in de bomvolle trein omdat ik nonstop irritant grinnik. Lees klimmen naar kruishoogte van tosca niterink
Op naar de boekpresentatie… Doldrieste onnavolgbare stijl, pageturner! foto’s rooie reporter
Dat was echt keileuk! Boekpresentatie klimmen naar kruishoogte van tosca niterink en rooie reporter. Buy the book. Echt. (Andrea van Pol, Amsterdam)
Trots op jullie! kruishoogte (Lara Rense, Amsterdam)
Net ‘t boek van tosca niterink en rooie reporter uit. Zaterdag in Opium Radio de dames over dit hilarische boek: ‘Klimmen naar Kruishoogte’! (Stefan Mulders, Utrecht)
He wat jammer dat dit heerlijke boek al uit is. Wat een humor, rake beschrijvingen, fijn schurende intermenselijke gedoetjes. En wat is het hartstikke lekker leesbaar, top gewoon en ook herkenbaar want ooit
heb ik 2 maanden in de winter in zuid spanje rondgereisd, als bus en treintoerist dan he, dus niet zo ontzettend stoer als jullie gedaan hebben. Tosca, je bent een heldin! (sep schaffers Delft)
Mooie woorden van tosca niterink: ‘snelgrim’ en ‘strompelvoeten’, fijn boek ook! (Annet de Jong Amsterdam)
BOEKTRAILER ‘ Klimmen naar Kruishoogte’
VPRO de avonden een lekker lang wandel gesprek
NRC
Halverwege in het boek…kan me niet heugen wanneer ik voor het laatst hardop heb gelachen tijdens het lezen! Echt tof! Mijn rat heeft vanmorgen trouwens lekker over de kaft zitten zeiken, dus die is ook goedgekeurd! Schijnt een goed teken te zijn bij knaagdieren ; ) Hoop dat Tosca blijft schrijven!! Thanks
Geweldig boek!! Ben al over de helft!
Iedere dag een stukkie in de pauze. lekker langzaam want het boek is veel te leuk om al uit te hebben! Annelies van Ree Hilversum)
Klimmen naar Kruishoogte… Jammer dat ik het zondag al uit had…
Heb gister het boek Klimmen naar Kruishoogte aangeschaft en ben inmiddels op bladzij 154 – dat lees ik nog wel uit vandaag, het is leuk, mooi, om bij te schaterlachen, en ik krijg erge zin om een vriendin te vinden zoals Annie en ook te gaan pelgrimwandelen – en dat met mijn artrosevoetjes die na 6 kilometer overal kramp veroorzaken. (dia huizing amsterdam)
VARAgids
Deze week in de Telegraaf actie – Klimmen naar Kruishoogte
alle regionale kranten
Ik vind het echt een geweldig boek (Tamar Sipkes, Haarlem)
Geweldig boek, in één dag schaterlachend uitgelezen!! (Mireille Collignon, Hilversum)
DANK! geweldig genoten! (Heleen Molewijk, Amsterdam)
Wèl jammer dat je het sneller uit hebt dan dat de dames hebben moeten ploeteren!
(Sandra Mets, Baarn)
Ontzettend geestig! Inmiddels al veel vrienden op pelgrimage naar de boekhandel gestuurd! (Katrien Hulst, Haarlem)
spijkers met koppen vanaf 1.01
Tosca Niterink (Haarlem, 3 maart 1960) is actrice (vooral bekend als Thea in het duo Theo en Thea en Kreatief met Kurk), columniste bij NRC en schrijfster. Anita Janssen is camera-journalist en fotograaf.
Het duo deed eerder verslag van hun reis op de achterpagina van de NRC en maakte ook gefilmde reisreportages voor onder andere Holland Doc en Vara’s Humor TV.
De subtitel van het boek (mét knaller van een spelfout) geeft een goede omschrijving van het reisverhaal dat je kunt verwachten. Het is een heel eerlijk en oprecht verslag van een loodzware reis. Denk je eens in: 1200 kilometer lopen in de verzengende hitte of stromende regen met al je bagage op je rug, inclusief camera, laptop en opladers (want je vriendin is verslaafd aan Twitter). Water dat bijna kookt in de plastic fles. Blaren en andere blessures. En dan toch doorzetten.
Toch doet het woord reisverslag het boek geen eer aan. Natuurlijk worden er grote delen van de zilverroute beschreven en komen er vele pelgrimsherbergen aan bod, maar dat is niet wat je aan het lezen houdt. Het zijn de beschrijvingen van frustratie, pijn en gelukzalige momenten die het boek boeiend maken. Tosca Niterink brengt al haar ervaringen tijdens haar reis spontaan (met bijbehorende spelfouten) en met veel humor, zoals we van haar gewend waren in Theo en Thea.
Klimmen naar kruishoogte is zo enthousiast geschreven, dat het je bijna aan zou moedigen om de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella zelf te lopen. Bijna…
Boekpresentatie foto’s Yo de Bo Recensie: door lisette beentjes (esta magazine) “Een doldriest, adembenemend wandelavondtuur” belooft de subtitel van ‘Klimmen naar kruishoogte’ ons op het omslag, met een vette knipoog en een dikke spelfout. En dat is precies wat het is, dit reisverslag van de pelgrimage van 1200 kilometer van Granada naar Santiago door Tosca Niterink en haar ‘dans- en wandelpartner’ Anita ‘Annie’ Janssen. Verrukkelijke observaties Echter, dit boek als reisverslag typeren zou het beslist te kort doen. Hoewel de voetreis op zich natuurlijk de rode draad vormt, zit de kracht vooral in de rake typeringen van mensen die het pad van Niterink en Janssen tijdens hun tocht kruisen. ‘Klimmen naar kruishoogte’ biedt een uniek kijkje in het creatieve brein van Niterink die met verrukkelijke ironie schetst wat ze ziet of meemaakt. Het leidt tot hilarische observaties die het boek tot een pageturner maken. Barre tocht De barre tocht door ziedende hitte, slagregens en onherbergzame gebieden kent voor de zelfbenoemde ‘amateurpilgrims’ (beste voorbereiding: het Rabobank Kabouterpad) de nodige ontberingen: “We klommen over een messcherpe vangrail (waardoor ons bijna een gratis vrouwenbesnijdenis te beurt viel) en strompelden minstens 3 kilometer verder over cola-blikjes en dooie vogels tot een benzinepomp.” De wandelgids (‘leugenboek’) van Alison Raju dirigeert het tweetal talloze malen de verkeerde kant op of ze missen de gele pijlen die het pad markeren. Dit ontlokt Niterink de volgende tirade: “Die wandelkut stuurde ons rustig de verkeerde kant op. En verdient daar nog geld mee ook!” Spaans benauwd Maar de uitdagingen zijn niet louter fysiek: De beschrijvingen van de medepilgrims die Niterink en Janssen in het stuk vanaf Mérida ontmoeten zijn hoogst vermakelijk. Ze stinken naar zweetvoeten, zien de tocht vooral als competitie (‘snelgrims’) of allebei en ze zijn zonder uitzondering kleurrijk. Niterink verzucht: “Annie,” vroeg ik, “lopen er ook gewone mensen over deze camino?” Bespiegelingen In dit boek geen geitenwollen innerlijke zoektocht of ingetogen religieuze inzichten. Maar er is wel ruimte voor authentieke bespiegelingen op de momenten dat Niterink overvallen wordt door de schoonheid van de overweldigende natuur. “’s Morgens wist ik altijd precies waar het me allemaal ook weer om te doen was. Tijdens het uur waarop de wereld nog alleen van de vogels is werd ik vaak door geluk overvallen. Waarom merkte ik daar thuis nooit wat van?” Spitsvondig Als schrijfster is Niterink is spitsvondig en origineel. Als lezer voel je je de spreekwoordelijke vlieg op de muur. Het is alsof je op de schouders van Niterink meereist. Een kostelijk avontuur waarvoor je geen reisgek hoeft te zijn om het te kunnen waarderen of er – zoals ik – hardop om moet schaterlachen. href=”http://www.wildwifeadventures.nl/site/2011/uncategorized/bewegend-wildwife-magazine/attachment/dsc-0007″ rel=”attachment wp-att-3499″>
Na een dag wandelen vragen de twee een blonde dame aan de balie van een hotel om een tweepersoons bed:
“Er hing meteen een springerige sfeer achter de bar. Het blondje en haar collega – de laatste duidelijk van de club want het is een vrouw met bakkebaarden uit haar oren – drentelen nu om beurten verleidelijk langs mijn tafeltje. Ik krijg het er Spaans benauwd van.”
Medepilgrims
In het Parool
Recensie Atheneum boekhandel (door Godeke Donner)
ISBN: 9789400403116
Pagina’s: 240
Meer informatie
€ 17,90
Bestel
De pelgrim die tegenwoordig de Camino de Santiago loopt is al lang geen vrome op sandalen meer. Wie loopt ’m niet, van oud-generaals en BN’ers tot zakenvrouwen en geleerden. En iedereen heeft z’n eigen insteek, van ‘er even uit’ tot ‘calamiteiten thuis’. Afgelopen jaar heeft de NRC-lezer op de achterpagina twee dames kunnen volgen die naar Santiago de Compostela liepen. Niet vanuit de Pyreneeën want dat hadden ze al eens gedaan, maar vanuit Granada. Tosca Niterink (bekend als Thea uit Theo en Thea) en haar partner Anita Janssen hebben op het eerste gezicht wel wat van de sandalentypes. Hoe toegetakelder hun hoeden, wandelstokken en ook zijzelf, hoe beter. Maar aan afritsbroeken hebben ze een grondige hekel en spiritueel zijn ze ook niet. Ze zijn gewoon bezeten van het langeafstandswandelen want: ‘Te voet is de mooiste manier om een land te leren kennen.’ Door godeke donner.
Tweemaal in dezelfde rivier, en die gele pijlen
Voor de devote pelgrim valt in Klimmen naar kruishoogte weinig te halen. De beschrijvingen van alle ontberingen die je op de route tegenkomt vind ik hilarisch en hoogst herkenbaar, maar de rechtgeaarde Santiago-ganger zal zich wel ergeren aan de meligheid die bij Niterink en Janssen frequent toeslaat. Na een dwaaltocht en het drie keer doorwaden van dezelfde stroom volgt een
‘… urenlange strompeltocht door de vette rode klei, waar die olijfbomen zo goed op gedijen. We boften dat het onlangs nog geregend had en de klei lekker zacht was. We zakten erin weg en het bleef aan onze schoenen kleven. Om de tien stappen moesten we vijftien centimeter keramiek van onze zolen steken. We kwamen weer bij een rivier.’
Ze moeten constateren dat het weer dezelfde rivier is. Het verdwalen is in het boek een topos op zich. Geen dag gaat voorbij of Tosca en Anita missen de gele pijlen die overal zijn aangebracht om de pelgrims de weg te wijzen naar Santiago de Compostella. Het wordt de wandelaar onderweg ook wel lastig gemaakt want hele dorpen in Spanje voeren een gelepijlenoorlog om een graantje mee te pikken aan de camino. Op eigen initiatief worden gele pijlen weggehaald en vervangen door nieuwe die naar het eigen dorp leiden, alleen om de onnozele pelgrim het geld uit de zak te kloppen. Dit gebeurt nog allemaal op het rustige stuk van de weg, tussen Granada en Mérida.
Wandelen met De Ander
Maar dan komen de twee routes, de Via Mozarabe en de Via de la Plata samen en begint een waar pelgrimscircus. ‘Vanaf hier is het gedaan met de echte eenzaamheid. Want we zien sandalen, wandelbaarden en afritsbroeken lopen.’ ‘“Annie,” vroeg ik, “lopen er ook gewone mensen over deze camino?”’
Als de dames eenmaal op het drukke gedeelte van de pelgrimsweg zijn beland, moeten ze de herberg delen met ‘internationale baardapen’ die behalve luidruchtig ook stinkend smerig zijn. ‘Ik klapte vol met mijn gezicht tegen een muur van zweetvoetenstank op,’ schrijft Niterink als ze ’s avonds in een voetbalkantine-achtig vertrek hun intrede doen. Naast de ‘oververhitte brute wandelschoenen’ liggen de ‘zeiknatte inlegzooltjes als aangespoelde vissen, walmend in de middagzon’.
Het idee dat je als pelgrim ongelimiteerd beslag op elkaar mag leggen is voor de dames ook al zo’n permanent ongemak. ’s Nachts word je wakker gehouden door het aanhoudend geronk op de slaapzaal. ’s Ochtends begint voor dag en dauw de race naar de volgende herberg om vooral maar een slaapplaats te bemachtigen. En waar je onderweg ook kijkt, steeds ben je opgezadeld met De Ander:
‘Wat was dat toch met mij deze reis? Waarom verpestte ik het bij al die mensen? Het kon toch niet zijn dat het alleen aan hen lag? Het leek of deze route alleen bewandeld werd door karikaturen.’
Soms zijn ze het herbergslapen zo beu dat ze een hotelletje opzoeken. Of ze komen terecht in een verlaten schuur waar ze kletsnatgeregend bivakkeren.
‘Klappertandend deden we onze natte spullen uit. Ik vond in de paraplubak een bosje vergeten pelgrimsstokken. Ik trapte ze een voor een tegen de muur in stukken. Annie stond in haar onderbroek een houten keukenstoel kapot te slaan tegen de vloer.’ Binnen no time brandt de haard en hangen hun poncho’s met punaises aan het plafond. ‘Ze dansten als spoken heen en weer in de hete lucht. Gezellig zo met zijn vieren!’
Altijd half geleefd?
Toch wordt er in Klimmen naar kruishoogte niet alleen maar gespot of geweeklaagd om alle ellende die zich onderweg voordoet. Ze zijn nog maar honderd kilometer van het einddoel Santiago verwijderd als Niterink in haar dagboek noteert:
‘Het went, elke dag een vast aantal kilometers lopen. En het geeft structuur aan de dag. We hoeven ons nooit af te vragen wat nu weer te doen. We gaan gewoon lopen. En als het erop zit ben ik altijd trots op mezelf. Dat komt thuis maar sporadisch voor. En behalve dat heb ik elke dag geluksopvliegers, sta steeds weer verbaasd over de schoonheid en de mysterieuze diepzinnigheid van het leven in het gras en tussen de struiken. Waarom is me dat niet eerder opgevallen, vraag ik me vaak af. Leefde ik altijd maar half?’
1200 Kilometer lopen met volle bepakking en slechts bij hoge uitzondering een lift of een dagje rust is een prestatie van formaat. Vervolgens dan ook nog eens van Santiago de Compostella door naar Finisterre (per bus) om traditiegetrouw je wandelkleren te verbranden maar dan? Wat moet je doen als je weer thuis bent en niet meer achter de gele pijlen aan kunt lopen? Dan werk je de avond aan avond trouw opgeschreven aantekeningen uit en maakt er een kostelijk boek van dat godvruchtige pelgrims maar liever ongelezen moeten laten.
Godeke Donner studeerde Letterkunde in Amsterdam en Parijs. (14 april 2012)
Te voet
Voor persverzoeken neem contact op met Liesbeth van Schijndel bezige bij/thomasrap
l.van.schijndel@debezigebij.nl
